สนามประลองอารมณ์

"นายครับ! แย่แล้วครับ! ตำรวจ... ตำรวจกำลังบุกเข้ามาค้นไร่แล้วครับ!" เสียงตะโกนกระหืดกระหอบของลูกน้องดังลั่นทะลุประตูไม้สักทองเข้ามา ปลุกบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานส่วนตัวของศิลาให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที ทว่า... ศิลาหาได้สะเทือนใจกับข่าวร้ายนั้นแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นยังคงจดจ้องร่างระหงของเพียงขวัญที่ยืนพิงหลังติดผนังห้องอย่างจนมุม กลิ่นอายคาวบอยดิบเถื่อนและอำนาจเผด็จการแผ่ซ่านกดดันจนอากาศรอบตัวแทบเบาบางลง เขาไม่ได้สนใจตำรวจหน้าไหนที่กำลังเหยียบเข้ามาในอาณาจักรของเขา สิ่งเดียวที่กวนใจเขาในเวลานี้ คือความอวดดีในแววตาสั่นระริกแต่ดื้อรั้นของทนายสาวตรงหน้า "ปล่อยฉันนะ ศิลา!" เพียงขวัญพยายามเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้เรียวขาจะสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวน เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความตื่นกลัว ตำรวจกำลังมา... นั่นคือโอกาสรอดของเธอ แต่ศิลากลับไม่ยอมขยับเขยื้อนถอยห่าง เขายังคงยืนค้ำฟ้ากักขังเธอไว้ด้วยลำตัวหนาและกลิ่นอายบุรุษเพศที่ร้อนรุ่มราวกับเปลวแดดกลางไร่อ้อย "คิดว่าตำรวจพวกนั้นจะช่วยเธอออกไปจากที่นี่ได้งั้นเหรอ เพียงขวัญ" เสียงทุ้มต่ำพะเนินด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นชิดริมใบหู ศิลาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เนียน เขายื่นมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ บีบตรึงมันไว้ด้วยแรงมหาศาลราวกับคีมเหล็ก "จำใส่สมองของเธอเอาไว้... ต่อให้คนทั้งกองปราบมาเคาะประตูห้องนี้ ถ้าฉันไม่อนุญาต... เธอก็ไม่มีวันได้ออกไปไหนทั้งสิ้น" "คุณมันคนเผด็จการ บ้าอำนาจ!" เธอตวาดกลับอย่างเหลืออด พร้อมกับเงื้อมืออีกข้างหวังจะตบเข้าที่ใบหน้าคมสัน แต่วิคมหรือจะยอมให้เป็นเช่นนั้น? ศิลาไวกว่า เขากระชากข้อมือนั้นรวบขึ้นเหนือหัวเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวในพริบตา ร่างบางถูกดันแนบชิดติดผนังจนแผ่นอกกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธเกรี้ยว การปะทะกันอย่างรุนแรงทั้งวาจาและร่างกายดำเนินมาถึงจุดแตกหัก แรงดึงดูดอันตรายระหว่างทั้งสองพุ่งพล่านจนแทบระเบิดเป็นไฟ เพียงขวัญดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง สะโพกกลมกลึงพยายามบิดหนีสัมผัสร้อนรุ่มที่เริ่มรุกราน แต่นั่นยิ่งเป็นการปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัววิศวกรหนุ่มให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด ศิลาไม่รอช้า เขาใช้มือหนาอีกข้างตรึงเอวบางเอาไว้แนบแน่น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงประกบเรียวปากอิ่มที่กำลังเอื้อnคำด่าทอ รสจูบในคราแรกดุดัน ดิบกระด้าง และเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกยั่วโมโห แต่ไม่นานนัก ความเร่าร้อนอันช่ำชองก็เปลี่ยนมันให้กลายเป็นพันธนาการแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหนี เพียงขวัญครางประท้วงในลำคอ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อความชาดิกวิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรียวปากถูกรุกรานอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างหิวกระหาย ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรงภายใต้สัมผัสอันทรงพลังของเขา มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนเป็นไฟ แรงปรารถนาอันรุนแรงและหุบเหวแห่งเสน่หาดึงดูดทั้งคู่ให้จมดิ่งลงไปในวังวนอารมณ์ที่ยากจะถอนตัว เสียงเคาะประตูด้านนอกดังรัวเร็วดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อศิลาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่ภายในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้... เวลาเสมือนหยุดเดิน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นจนน่าตกใจ ศิลาผริมริมฝีปากออกช้าๆ นัยน์ตาดำมืดมองริมฝีปากบวมเจ่อและแววตาพร่าพรายด้วยความปรารถนาของหญิงสาว เขายิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ "อยากให้พวกเขาเข้ามาเห็นสภาพเธอยามนี้ไหมล่ะ หืม..." เสียงกระซิบพร่าทุ้มชวนสั่นสะท้านดังชิดริมฝีปากเธอก่อนที่เขาจะก้มลงขบเม้มติ่งหูเบาๆ อย่างจงใจกลั่นแกล้ง เพียงขวัญสะิื่ท้านเฮือก หอบหายใจสะท้าน ตัวสั่นเทาด้วยความอับอายและแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา เธอเกลียดสัมผัสของเขา เกลียดความพ่ายแพ้ที่ตนเองเป็นฝ่ายมอบให้เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ทว่า... ในวินาทีที่ศิลาเตรียมจะประกาศกร้าวท้าทายอำนาจกฎหมายด้านนอก ประตูไม้สักทองที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนากลับถูกถีบพังโครมลงด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก! ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามของนายตำรวจยศใหญ่ก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมปืนพกในมือ และก่อนที่ศิลาจะทันได้หันไปจัดการ ผู้มาใหม่ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "ไม่ต้องหาตัวหรอกศิลา... เพราะหมายจับในมือฉัน คดีนี้ไม่ใช่แค่เรื่องรุกล้ำที่ดินธรรมดา... แต่มันคือข้อหาฆาตกรรมอำพรางเมื่อห้าปีก่อน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะครับ