ในเมื่อกลัวก็ต้องสยบ

แผ่นกระดาษหมายจับสีขาวสะอาดในมือของเพียงขวัญสั่นน้อย ๆ ด้วยแรงอารมณ์ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความเด็ดเดี่ยวที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด ดวงตาคู่คมของทนายสาวจ้องมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของวิศวกรคุมไร่อ้อยที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับพยัคฆ์ร้ายกำลังมองเหยื่อในกรง "ไม่ต้องหาตัวหรอกศิลา... เพราะหมายจับในมือฉัน คดีนี้ไม่ใช่แค่เรื่องรุกล้ำที่ดินธรรมดา... แต่มันคือข้อหาฆาตกรรมอำพรางเมื่อห้าปีก่อน!" เสียงประกาศกร้าวของเธอสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานกว้างในเรือนพักกลางไร่อ้อย กลิ่นอายดิบเถื่อนของบุรุษเพศและกลิ่นฝุ่นดินจากแปลงอ้อยผสมผสานกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามองกระดาษแผ่นนั้น ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก แต่ดวงตาสีสนิมเหล็กกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ร่างสูงก้าวเท้าเข้าหาเธอช้า ๆ ทว่าทรงพลัง ทุกย่างก้าวบีบพื้นที่หายใจของเธอให้แคบลงเรื่อย ๆ เพียงขวัญก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักหนักอึ้ง เส้นทางหนีถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ "หมายจับงั้นเหรอ เพียงขวัญ..." ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กลิ่นกายเร่าร้อนของบุรุษเพศแผ่ซ่านคุกคามจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เธอคิดจริงๆ หรือว่ากระดาษแผ่นเดียว ใบนี้... จะลากคอฉันออกไปจากอาณาจักรที่ฉันสร้างด้วยเลือดและหยาดเหงื่อได้" "กฎหมายมีไว้เพื่อทุกคนศิลา คุณหนีความจริงเรื่องเมื่อห้าปีก่อนไม่ได้หรอก คนงานคนนั้น..." "หุบปาก!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของชายหนุ่มดังก้องพร้อมกับมือหนาที่กระแทกเข้ากับชั้นหนังสือเหนือศีรษะของเธอ แรงปะทะทำให้เศษฝุ่นร่วงลงมา ศิลากักตัวเธอไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง สายตาของศิลากวาดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความดื้อรั้น ความโกรธเกรี้ยวในแววตานั้นเปลี่ยนรูปเป็นแรงดึงดูดทางเพศอันรุนแรงและป่าเถื่อนอย่างรวดเร็ว "เธออยากเล่นเกมอำนาจกับฉันนักใช่ไหม เพียงขวัญ" นิ้วหยาบกร้านเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสร้อนผ่าวทำให้ผิวเนื้อของเธอสั่นสะท้าน "งั้นฉันจะให้เธอเลือก... ทางเลือกเดียวที่จะทำให้เธอยังมีลมหายใจอยู่บนโลกนี้" เพียงขวัญเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวระคนหวาดหวั่น "ฉันไม่เลือกข้อเสนอทุเรศๆ ของคุณหรอก!" "ฟังให้จบก่อน ค่อยอวดดี" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ "ทางเลือกแรก... เซ็นใบลาออก เก็บกระเป๋าแล้วไสหัวออกไปจากไร่นี้ซะในคืนนี้ ปิดตาปิดปากแล้วลืมทุกอย่างที่เธอรู้... แล้วฉันจะปล่อยเธอไปแบบไร้รอยขีดข่วน" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ แต่วิญญาณนักสู้และทนายความในตัวกลับกรีดร้องปฏิเสธ แล้วอีกทางเลือกหนึ่งล่ะ? สายตาของเธอกล้าหาญพอที่จะถามคำถามนั้นออกไป แม้จะรู้ว่ามันคือการเดินเข้าสู่ปากเสือ ศิลาเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเสน่หาอันตราย "ส่วนทางเลือกที่สอง... อยู่ที่นี่ เป็นผู้หญิงของฉัน ยอมจำนนต่ออำนาจของฉัน ยอมให้ร่างกายและหัวใจของเธอถูกฉันบดขยี้จนไม่เหลือเค้าเดิม แลกกับการที่เธอจะได้อยู่สืบหาความจริงที่เธอโหยหานัก... เลือกเอา เพียงขวัญ ว่าเธอจะไป หรือจะสยบอยู่ใต้ร่างฉัน" สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คิดคำปฏิเสธ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง แรงดึงดูดอันมหาศาลปะทะเข้าหากันอย่างจัง เพียงขวัญสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเมื่อความเร่าร้อนจากร่างแกร่งแผดเผาผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้า ริมฝีปากหยักลึกก้มลงประกบจูบอย่างไร้ความปรานี ทว่าเต็มไปด้วยความโหยหาและครอบครอง รสจูบดุดัน ร้อนแรง และดึงดูดวิญญาณของเธอให้หลุดลอย ศิลากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นล็อกท้ายทอยของเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ขณะที่มืออีกข้างบีบเคล้นสะโพกมนอย่างหนักหน่วงจนเธอต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความวาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมา ความโกรธ ความกลัว และความเกลียดชัง ถูกหลอมรวมและแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งเสน่หาที่แผดเผาทั้งสองคนจนแทบมอดไหม้ เพียงขวัญพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงของเธอกลับละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ มือบางที่เคยกำหมัดแน่นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ศิลาผริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจรด5อออกซิเจนด้วยความรัญจวน แววตาดิบเถื่อนคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อของเธอด้วยความพึงพอใจ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว เพียงขวัญ..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเธอทำเอาขนลุกซู่ "เธอเลือกทางไหน... ว่ามา" ในวินาทีที่เพียงขวัญกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธครั้งสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่พร้อมกับเสียงทุบประตูก็ดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกห้องทำงาน ตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าคนงาน "นายครับ! แย่แล้วครับนาย! ตำรวจชุดใหญ่จากส่วนกลางพร้อมหมายค้นบุกเข้ามาถึงหน้าไร่แล้วครับ! พวกมันบอกว่ามีคำสั่งด่วนให้จับกุมนายทันที!" ศิลาชะงัก ร่างสูงผละออกจากตัวเธอช้า ๆ แววตาสนิมเหล็กเปลี่ยนเป็นคมกริบราวนับมีดโกน เขากวาดตามองหน้าเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าซีดเผือดของเพียงขวัญชั่วพริบตาเดียว "เก่งมากนี่ เพียงขวัญ..." ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยประกายอันตรายที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "เธอซ้อนแผนฉัน... พาพวกมันมาเร็วกว่ากำหนดสินะ" "ฉัน... ฉันไม่ได้ทำ..." เพียงขวัญอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้เรื่องหมายค้นฉุกเฉินนี้เช่นกัน ก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยคำสั่งใดต่อ ประตูไม้สักบานใหญ่ก็ถูกถีบพังโครมด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก พร้อมกับร่างของนายตำรวจยศใหญ่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่ก้าวเข้ามาพร้อมปืนในมือ และบุคคลที่ก้าวตามหลังมาติด ๆ ทำเอาหัวใจของเพียงขวัญร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและดาร์กโรมานซ์เรื่องนี้ด้วยกันนะครับ