พันธะแห่งความเร้าใจ

กลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นของชาวยูคาลิปตัสในห้องทำงานส่วนตัวของศิลา แรงสะเทือนจากการพังประตูไม้สักหนาน้ำหนักร่วมร้อยกิโลกรัมยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เพียงขวัญสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อร่างในเครื่องแบบเต็มยศของนายตำรวจระดับสูงก้าวเข้ามา พร้อมด้วยปืนสั้นสีดำสนิทที่ถูกชักขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่าบุคคลที่ก้าวตามหลังมาติดๆ กลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบยิ่งกว่า "ท่านผู้ว่าการ... และสารวัตรใหญ่?" ศิลาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยสักเลือนรางใต้ร่มผ้า ไม่มีทีท่าหวาดกลัวต่อปลายกระบอกปืนที่หันมาเลยแม้แต่น้อย เขายืนบังร่างของเพียงขวัญไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ สายตาดุดันคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องมองผู้มาเยือนด้วยความเหยียดหยาม "ศิลา แกถูกจับในข้อหามีอาวุธปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต และสมรู้ร่วมคิดในคดีฟอกเงินของบริษัทส่งออกน้ำตาล!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของท่านผู้ว่าการประกาศก้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างระหงของเพียงขวัญที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังวิศวกรหนุ่ม "ส่วนคุณ... เพียงขวัญ ทางเรามีหมายศาลให้คุณไปให้ปากคำในฐานะพยานปากสำคัญ หรือถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็คือ ผู้ต้องหาร่วมขบวนการ!" เพียงขวัญเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความหวังที่จะได้เห็นเอกสารลับเปิดเผยความจริงเริ่มพังทลายลงตรงหน้า เมื่อผู้มีอำนาจในจังหวัดกำลังใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือบดขยี้พวกเขา ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไปอธิบายอะไร มือหนาราวกับคีมเหล็กของศิลาก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอ กระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของเขา "ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องผู้หญิงของผม ทั้งในเขตไร่อ้อยนี้... และในอาณาจักรของผม" ศิลาคำรามต่ำในลำคอ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกแต่แฝงไว้ด้วยไฟโลกันตร์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ดวงตาคมกริบกวาดมองนายตำรวจผู้บุกรุก "คิดว่าพกดาวมาเต็มบ่าแล้วจะรื้อถอนบ้านผมได้ตามใจชอบหรือไงวะ?" "อย่าสามหาม ศิลา! แกมันก็แค่ไอ้พวกนักเลงคุมถิ่นที่ใช้กำลังเหนือกฎหมาย!" สารวัตรใหญ่ตะคอกลั่น นิ้วชี้จ่อมาที่หน้าผากของชายหนุ่ม บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะก้าวข้ามเส้นความอดทน ศิลากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เพียงขวัญเคยเห็น มือข้างหนึ่งของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างใจเย็น ราวกับไม่ได้เกรงกลัวกระบอกปืนนับกระบอกที่จ่อเล็งมาที่ตนเลยแม้แต่น้อย "อยากได้หลักฐานนักใช่ไหม... งั้นก็เชิญค้นดูสิครับท่านผู้ว่าการ แต่จำไว้ว่า ถ้าพวกคุณเดินเข้ามาในเขตกองโจรของผมแล้วหาไม่เจอ ชีวิตพวกคุณ... จะไม่ได้เดินกลับออกไปดูตะวันตกดินอีกเลย" คำพูดดิบเถื่อนและน้ำเสียงที่จริงจังจนน่าขนพองสยองเกล้า ทำให้นายตำรวจมือปราบถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่าความโลภและคำสั่งเบื้องบนทำให้สารวัตรใหญ่ส่งสัญญาณให้ลูกน้องกรูเข้ามาค้นห้องทันที ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้น เอกสารกองโตถูกปัดร่วงลงพื้น ลิ้นชักถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เพียงขวัญยืนมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวด หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวผสมผสานกับความโกรธแค้น และในความชุลมุนนั้นเอง ศิลาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังงงงวยกับการค้นหาเอกสาร ดึงร่างของเพียงขวัญถอยร่นเข้าไปในห้องลับหลังชั้นหนังสือบานใหญ่ที่ถูกผลักเปิดออกด้วยกลไกซ่อนเร้น ก่อนที่ประตูไม้จะปิดสนิทลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ภายนอกเต็มไปด้วยเสียงโวยวายและเสียงค้นหา ความมืดสลัวภายในห้องลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของศิลา ทั้งกลิ่นบุหรี่จางๆ กลิ่นกายบุรุษเพศ และกลิ่นเหงื่อจากการเผชิญหน้า เพียงขวัญหอบหายใจถี่กระชั้น แผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มจะก้าวเข้ามาประชิด กักขังเธอไว้ระหว่างแขนแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอระหงจนเธอกายสั่นเทิ้ม "คุณบ้าไปแล้วหรือไงศิลา พาฉันหนีมาทำไม พวกนั้นจะยิ่งคิดว่าเรามีความผิดนะ!" เพียงขวัญกระซิบเสียงสั่น เงามืดในห้องทำให้เธอเห็นเพียงนัยน์ตาวาววับดั่งสัตว์ป่าของเขาที่จ้องมองมาในความมืด "เงียบซะ เพียงขวัญ..." ศิลาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองใบหน้านวลเนียน นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่สั่นเทาของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าสัมผัสนั้นกลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมจะยอมให้ไอ้พวกเวรตะไลนั่นลากคุณไปไหน... ในโลกนี้ ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องคุณ นอกจากผม" คำพูดเผด็จการแต่กลับทรงพลังมหาศาลทำให้เพียงขวัญพูดไม่ออก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาอันรุนแรงที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากห้วงลึกของจิตใจ แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนแทบจะเป็นดวงเดียวกัน ศิลาไม่รอให้เธอได้เอื้อnเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเรียกร้อง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่สูบเอาวิญญาณของหญิงสาวให้หลุดลอย เพียงขวัญเผยริมฝีปากออกด้วยความจำนน ปล่อยให้ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ทางต่อต้าน มือเรียวเล็กที่เคยผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความตึงเครียดจากโลกภายนอกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทุกอณูผิว ศิลาผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หยาดน้ำใสไหลเยิ้มที่มุมปากของเธอ ลมหายใจของเขาร้อนจัดราวกับไฟป่า ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอในความสลัว ราวกับจะสลักร่างของเธอลงไปในความทรงจำ "เราไม่มีทางหนีพ้นจากที่นี่หรอก เพียงขวัญ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากอุ่นที่กดจูบซับลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือสิทธิ์ "และต่อให้พวกมันพลิกแผ่นดินหา... ก็ไม่มีวันหาเราเจอ จนกว่าผมจะพอใจ" ทว่า ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังจะหลอมรวมพวกเขากลืนหายไปกับความมืด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่บริเวณหน้าประตูลับภายนอก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่เอ่ยชื่อของศิลาขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด ทำให้ร่างของวิศวกรหนุ่มชะงักกึก กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเครียดขึ้นมาทันที "นายหัวครับ... ทางหนีฉุกเฉินด้านหลังถูกปิดตายแล้ว และคนที่อยู่นอกประตู... ไม่ใช่ตำรวจของท่านผู้ว่าการ!" เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาผ่านช่องลมด้วยความตื่นตระหนก "แต่เป็น... คนจากตระกูลศัตรูเก่าที่ตามรอยคุณมาถึงที่นี่แล้วครับนาย!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ