ความลวงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งผสมไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและไอร้อนระอุของไร่อ้อยที่ถูกปิดล้อม ศิลาไม่สนสายตาของศัตรูที่กำลังพังประตูเข้ามาด้วยเครื่องตัดเหล็ก เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเพียงขวัญที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่มุมห้อง แววตาของหญิงสาวที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวราวกับกวางที่ถูกต้อนเข้ามุมตาย “ไปที่ห้องลับ...” ศิลาคำรามเสียงต่ำ มือหนาคว้าต้นคอระหงของเธอเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินกัน “อย่าให้ข้าต้องออกคำสั่งซ้ำสอง เพียงขวัญ” “ทำไมท่านต้องทำแบบนี้ศิลา! พวกเขาเป็นใครกันแน่!” เพียงขวัญตะโกนสวนกลับ แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ แต่ความสงสัยในตัวชายตรงหน้ากลับรุนแรงยิ่งกว่า “คนพวกนี้คือ ‘หนี้เลือด’ ที่ข้าต้องชดใช้” ศิลาแค่นยิ้มหยัน กลิ่นอายดิบเถื่อนแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาผลักร่างบางให้เข้าไปในตู้เก็บเอกสารเหล็กกล้าที่ซ่อนกลไกไว้ ก่อนจะปิดล็อกมันลง ทิ้งให้เธออยู่ในความมืดมิดพร้อมความอัดอั้น ด้านนอกประตูเหล็กพังโครมลงมา เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วไร่ ศิลาไม่รอช้า เขาคว้าปืนพกคู่กายจากโต๊ะทำงาน แล้วพุ่งเข้าปะทะกับเงาทมิฬที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงมด ในขณะเดียวกัน ‘จ่าสมหมาย’ ลูกน้องคนสนิทที่จงรักภักดีต่อศิลามานับสิบปี กำลังยืนหลบอยู่หลังกองลังไม้ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติ... ตั้งแต่เพียงขวัญก้าวเข้ามาในไร่ ข้อมูลการเงินลับของศิลาที่เขารักษาดั่งชีวิตก็เริ่มรั่วไหล และในวินาทีที่วิกฤตที่สุดเช่นนี้ ทำไมสัญญาณเตือนภัยการบุกรุกถึงถูกตัดขาดจากฝั่งของเพียงขวัญโดยเฉพาะ? สมหมายกำปืนในมือแน่น แววตาสั่นระริกด้วยความแค้นและหวาดระแวง เขาตัดสินใจทิ้งการต่อสู้ตรงหน้า แล้วมุ่งตรงไปยังห้องลับที่ศิลาเพิ่งขังเพียงขวัญเอาไว้ ในความมืดสนิท... เพียงขวัญไม่ได้เพียงแค่รอคอย เธอควานหาเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในส้นรองเท้าคัตชู นิ้วเรียวสวยกดรัวบนหน้าจอเรืองแสงเบาๆ ในขณะที่หัวใจเต้นโครมคราม *‘ถึงที่หมายแล้ว... ปลายทางคือหัวใจของไร่ศิลา ตามแผนที่ส่งไป’* เธอเพิ่งส่งข้อความออกไปได้เพียงเสี้ยววินาที ประตูกลไกก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยความรุนแรง แสงไฟจากภายนอกส่องวูบเข้ามาปะทะใบหน้าสวยที่บัดนี้ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่กลับฉายแววเย็นชาอย่างน่าขนลุก สมหมายยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น กระบอกปืนจ่อตรงมาที่ขมับของเธอ “นังตัวดี... แกเป็นใครกันแน่” สมหมายเค้นเสียงต่ำ ปลายกระบอกปืนสั่นด้วยความโกรธจัด “แกเข้าใกล้เขาเพียงเพื่อจะล้วงไส้เขาออกมา ใช่ไหม!” เพียงขวัญไม่ได้ร้องขอชีวิต เธอเพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของสมหมายเย็นเฉียบ “คุณเข้าใจถูกแค่ครึ่งเดียวจ่า... ฉันไม่ได้มาเพื่อฆ่าเขา แต่ฉันมาเพื่อ ‘รื้อ’ รากฐานที่สร้างจากเลือดของเขาต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งย้อนกลับมา ศิลาพุ่งเข้ามาด้วยสภาพสะบักสะบอม เสื้อเชิ้ตขาดวิ่นเผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่าน แต่เขากลับชะงักเมื่อเห็นสมหมายจ่อปืนที่ศีรษะของเพียงขวัญ “ลดปืนลง สมหมาย” ศิลาสั่ง เสียงเขาสั่นเครือด้วยโทสะ “นั่นคือผู้หญิงของข้า” “เธอไม่ใช่ผู้หญิงของนาย! เธอคือหนอนบ่อนไส้ที่นายรักจนโงหัวไม่ขึ้นไงล่ะนายหัว!” สมหมายตะคอกกลับ ก่อนจะหันไปถามหญิงสาว “บอกเขาไปสิว่าแกส่งอะไรให้ใคร... บอกเขาว่าเบื้องหลังทนายสาวผู้ทรงธรรม คือเครื่องจักรสังหารของตระกูลที่นายเกลียดเข้าไส้!” ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองเพียงขวัญที่ยังคงนิ่งสงบ เธอค่อยๆ ก้าวผ่านปลายกระบอกปืนของสมหมายออกมาอย่างไม่เกรงกลัว แล้วเดินตรงเข้าหาศิลา มือบางเชยคางชายหนุ่มขึ้นสบตา “เชื่อเขาเถอะศิลา...” เธอประซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สั่นระรัวด้วยความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา “เพราะสิ่งที่ฉันส่งไปให้พวกมัน... คือรายละเอียดคืนที่เราอยู่ด้วยกันในห้องทำงานที่ไม่มีใครรู้ไงล่ะ” ศิลาขมวดคิ้วแน่น แรงดึงดูดทางเพศที่เขามีต่อเธอไม่ได้จางหายไปแม้ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามา เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวจนร่างทั้งสองแนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจร้อนฉ่าของเขารดรินผิวแก้มสาว “ถ้าเธอคิดจะเล่นเกมกับข้า... ก็เตรียมตัวรับความเร่าร้อนที่จะทำให้เธอไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตได้เลย” แต่ในจังหวะนั้นเอง แสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่กลางหน้าอกของศิลา ก่อนจะมีเสียงปืนเก็บเสียงดัง ‘พึ่บ’ เบาๆ พร้อมกับร่างของสมหมายที่ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วกำแพงห้องลับ ประตูห้องลับถูกพังเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่คนของตระกูลศัตรู แต่เป็นกลุ่มชายชุดดำกลุ่มใหม่ที่ดูคล่องแคล่วและเด็ดขาดกว่าเดิม หนึ่งในนั้นเดินเข้ามาหาเพียงขวัญแล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “คุณหนูครับ... ภารกิจการขุดคุ้ยเสร็จสิ้นแล้ว นายท่านสั่งให้เก็บกวาดให้เรียบร้อยครับ” เพียงขวัญหันกลับมามองศิลาที่ยืนตัวแข็งทื่อ เขามองร่างที่ไร้วิญญาณของสมหมายลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ผู้หญิงที่เขาปรารถนาจนแทบคลั่ง “ความลวงที่เธอสร้างขึ้น... มันมีราคาที่ต้องจ่ายนะ เพียงขวัญ” ศิลาแค่นยิ้ม ดึงตัวเธอเข้ามากอดรัดแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก ก่อนจะกระซิบที่ข้างใบหู “และในฐานะที่เธอเป็นของข้า... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากเธอไปจากไร่นี้... แม้แต่คนส่งสารของเธอก็ตาม” เขาคว้าปืนของสมหมายขึ้นมา แล้วจ่อไปที่กลางหน้าผากของชายชุดดำที่ก้าวเข้ามา... ความโกลาหลเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายและเร่าร้อนนี้ครับ ธานินทร์แดนเถื่อน ครับ