รสชาติของอันตราย

กลิ่นดินปืนและกลิ่นอ้อยไหม้ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืน บดบังทัศนวิสัยภายในห้องทำงานส่วนตัวของเรือนพักกลางไร่จนแทบมองไม่เห็นเงาของสิ่งของรอบตัว เสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดสังกะสีด้านนอกราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าจังหวะหัวใจให้เต้นระรัว ศิลาไม่เคยรู้สึกว่าพื้นที่รอบตัวแคบลงเท่านี้มาก่อน... ไม่ใช่เพราะขนาดของห้อง แต่เป็นเพราะผู้หญิงที่ยืนจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาดุจกวางป่าที่จนมุมแต่ไม่ยอมจำนน เพียงขวัญหายใจหอบถี่ หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างบางของเธอถูกต้อนจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับชั้นหนังสือไม้สักทอง มือใหญ่ข้างหนึ่งของศิลายันกรอบไม้ไว้เหนือหัวเธอ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงเป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียน "คุณมันบ้าไปแล้วศิลา..." เสียงหวานสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความท้าทาย เธอเชิดคางขึ้น ไม่ยอมลดละสายตาแม้ว่าเงาร่างใหญ่โตของเขาจะทาบทับจนร่างเธอจมหายไปในความมืด "คิดจะใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาทุกอย่างงั้นเหรอ บัญชีชุดนั้นถูกส่งออกไปนอกไร่นี้ตั้งแต่วันที่คุณขู่ฉันแล้ว!" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนในอกจนเพียงขวัญรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านผิวเนื้อ นิ้วมือสากระคายเคืองลูบไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหยุดนิ่งที่คางมน บังคับให้เธอเงยขึ้นรับสัมผัสจากเขา "เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ เพียงขวัญ..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักลึกเกือบชิดใบหู เสียงกระซิบแหบพร่าเต็มไปด้วยความอันตราย "เอกสารตัวจริงน่ะมันอยู่ในเซฟหลังภาพวาดนั่นต่างหาก... ส่วนที่เธอส่งออกไป มันเป็นแค่เหยื่อล่อให้ฉันตายใจ... เก่งมาก มือปราบความยุติธรรม แต่เธอประเมินความเดรัจฉานของฉันต่ำไปหน่อย" ดวงตาของเพียงขวัญเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่เธอก็รีบซ่อนความตื่นตระหนกนั้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา ทว่าร่างกายที่เกร็งขึงกลับทรยศเธอ เมื่อศิลาขยับกายเข้าประชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความร้อนจากแผงอกหนาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนเธอรู้สึกราวกับถูกแผดเผา แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเจือจางลง มันคือสงครามประสาทที่เดิมพันด้วยอิสรภาพและลมหายใจ แต่ในขณะเดียวกัน แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนก็เริ่มกัดกินเหตุผลทีละน้อย ศิลาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายหิวที่ยากจะควบคุม "ถ้าฉันตาย... ความลับทั้งหมดก็จะตายไปกับฉันด้วย" เพียงขวัญกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงกลับมา "งั้นก็ลองดูว่าเธอจะทนความตายแบบไหนได้บ้าง..." ศิลาไม่รอช้า เขาประกบจูบลงบนริมฝีปากเธอบดขยี้อย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ เพียงขวัญพยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับกลายเป็นเพียงการเชื้อเชิญให้เขารุกหนักหน่วงยิ่งขึ้น มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความวาบหวาม รสจูบที่ดุดันและไร้ความปรานีแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่สูบฉีดสัญชาตญาณดิบในตัวคนทั้งคู่ให้ตื่นขึ้น ศิลาผ่อนแรงลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น ปลายนิ้วของเขาสำรวจทุกสัดส่วนเรือนร่างด้วยความชำนาญและหิวกระหาย ความตึงเครียดจากคดีความและผลประโยชน์นับร้อยล้านมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจระทึกและสัมผัสแห่งเนื้อหนังที่ประสานเข้าหากันในความมืดมิดของค่ำคืนพายุคะนอง ร่างบางถูกอุ้มขึ้นวางบนโต๊ะทำงานเอกสาร ข้าวของกระจัดกระจายหล่นลงพื้นไม่เป็นท่า เพียงขวัญหลับตาลงแน่น ปล่อยให้ความหอมหวานและอันตรายครอบงำสติสัมปชัญญะ ความเจ็บแปลบในคราแรกถูกแทนที่ด้วยคลื่นความสุขสมที่ซัดสาดเข้ามาไม่หยุดยั้ง มือเรียวขยุ้มไหล่กว้างของชายหนุ่มไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวในขณะที่โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ศิลาคือไฟที่แผดเผาเธอกลายเป็นจุล และเธอก็ยินยอมที่จะมอดไหม้ไปพร้อมกับเขาในหุบเหวแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหนีนี้ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาเคล้าเสียงฝนโปรดปรายด้านนอก ศิลายังคงกอดร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวไว้แนบอก ลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่บนลาดไหล่เนียน เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาด "เกมนี้ยังไม่จบ... ขวัญ" ทว่า ก่อนที่เพียงขวัญจะได้ตอบโต้อะไร เสียงเคาะประตูดังปังๆ รัวเร็วอย่างบ้าคลั่งจากด้านนอกก็ทำลายความเงียบขึ้นทันที ตามด้วยเสียงตะโกนแหบเครียดของลูกน้องคนสนิทที่พังประตูเข้ามาโดยไม่รออนุญาต "นายครับ! แย่แล้ว... ตำรวจกับหมายค้นกำลังบุกเข้ามาทางหน้าไร่แล้วครับ!" ศิลาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ขณะที่เพียงขวัญหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักว่าภัยร้ายที่แท้จริงกำลังมาเยือน โปรดติดตามตอนต่อไปครับ... ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหุบเหวแห่งเสน่หาไปพร้อมกับผมครับ - ธานินทร์แดนเถื่อน