บาดแผลที่ชะล้างด้วยไฟ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อราคาถูกในห้องนอนกว้างขวางของศิลา กลายเป็นสมรภูมิเงียบที่ไร้เสียงปืน แต่กลับสั่นสะเทือนด้วยความตึงเครียดของอารมณ์ที่คุกรุ่น เพียงขวัญวางผ้าซับเลือดลงในอ่างน้ำใบเล็ก แววตาของเธอสั่นระริกขณะจ้องมองแผลลึกที่หัวไหล่ของชายหนุ่ม ซึ่งเป็นรอยฝากฝักจากคมมีดของพวกทรยศที่พยายามลอบสังหารเขาเมื่อคืนนี้ “หยุดจ้องมองผมด้วยสายตาเวทนาแบบนั้นได้แล้วเพียงขวัญ มันน่ารำคาญ” เสียงแหบพร่าของศิลาคำรามออกมาเบาๆ ในลำคอ แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ แต่แววตาที่เขามองเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยอำนาจเผด็จการที่ไม่มีวันจางหาย “เวทนาเหรอคะ?” เธอแค่นหัวเราะพลางเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางที่กำลังพันผ้าพันแผลชะงักไปชั่วครู่ “ฉันแค่กำลังสงสัยว่าคนอย่างคุณ… ที่ดูเหมือนพระเจ้าผู้คุมทุกอย่างในไร่นี้ กลับต้องมานั่งเจ็บปางตายเพราะความไว้ใจที่ผิดคน คุณมันก็แค่ผู้ชายโง่ๆ ที่พยายามทำตัวเป็นอมตะ” ศิลาขยับตัวเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอ แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนเพียงขวัญนิ่วหน้า แต่เธอก็ไม่ยอมหลบสายตาที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงนั้น “ความโง่ของผม… มันก็นำพาให้คุณมาติดอยู่ในกรงขังนี้ไม่ใช่หรือไง” ศิลากระชากเธอเข้าหาตัวจนช่องว่างระหว่างร่างหายไป กลิ่นกายของเขาที่ผสมผสานระหว่างเหงื่อและกลิ่นดินทำให้เพียงขวัญใจสั่น “อย่าลืมสิเพียงขวัญ ว่าในวินาทีที่ผมกำลังจะตาย คนที่กรีดร้องชื่อผมที่สุดก็คือคุณ” เพียงขวัญนิ่งงัน คำพูดของเขากระแทกเข้ากลางใจเธออย่างจัง ความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด—ความห่วงใยที่เริ่มกัดกินหัวใจที่เคยแข็งกระด้าง—กำลังตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอไม่ได้เป็นแค่ทนายที่มาเพื่อเปิดโปงเขาอีกต่อไป แต่เธอกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาดแผลที่เขาแบกรับไว้ “ฉันแค่ไม่อยากให้คุณตายก่อนที่จะได้ชดใช้ความผิดให้ฉัน” เธอแก้ตัวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ มือที่สั่นเทาเปลี่ยนมาลูบไล้แผลบริเวณหัวไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลุกเร้าอารมณ์ลึกๆ ของศิลาจนลมหายใจของเขาเริ่มสะดุด ศิลาเชิดคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยเสน่หาที่ซ่อนเร้น “งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าการดูแลของคุณมันคุ้มค่าแค่ไหน… อย่าแค่พันแผลด้วยผ้า แต่จงใช้ทุกส่วนในร่างกายคุณเยียวยาความเจ็บปวดที่ผมกำลังเผชิญ” เขาไม่รอคำตอบ ร่างสูงใหญ่โถมตัวเข้าหาหญิงสาวอย่างรุนแรงแต่แฝงด้วยความโหยหา ริมฝีปากหนาเข้าครอบครองเรียวปากบางอย่างดุดัน รสจูบที่เปี่ยมด้วยรสชาติของเลือดและการปะทะทางอารมณ์ทำให้เพียงขวัญแทบขาดใจ เธอไม่ได้ขัดขืน—ตรงกันข้าม—เธอกลับโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้อย่างลืมตัว สัมผัสของมือศิลาที่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกช่างช่ำชองและเร่าร้อน ทุกรอยสัมผัสบนผิวเนียนละเอียดราวกับเป็นการประกาศยึดครองอำนาจที่เหนือกว่า ผิวหนังที่เสียดสีกันท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอนเร่งเร้าสัญชาตญาณดิบที่ถูกเก็บกดมานานจนระเบิดออก เสียงครางกระหึ่มในลำคอของศิลาประสานเข้ากับเสียงลมหายใจหอบถี่ของเพียงขวัญ ทุกจังหวะการสอดประสานคือคำตอบที่ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป ว่าเขากับเธอต่างก็โหยหากันและกันราวกับสัตว์ป่าที่ถูกขังในกรงแห่งปรารถนา ในห้วงเวลาที่ความสุขสมไต่ระดับสู่จุดสูงสุด ศิลาหยุดนิ่งลงกระทันหัน แววตาคมกริบมองผ่านไหล่ของเพียงขวัญไปยังบานประตูห้องนอนที่เปิดอ้าออกเพียงเล็กน้อย โดยที่เขายังคงแนบชิดอยู่กับกายสาว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นไม้ดังขึ้นแผ่วเบาจากทางเดินภายนอก ชายชุดดำในชุดเครื่องแบบของไร่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งในมือ “นายครับ... คนจากกรุงเทพฯ มาถึงแล้วครับ พวกเขาบอกว่าได้รับคำสั่งจาก 'บิดา' ของคุณให้มาพาตัวคุณกลับไปรับโทษที่ค้างคาไว้” ศิลาแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เพียงขวัญเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมือของเธอถูกศิลาบีบแน่นขึ้นอีกครั้งราวกับจะย้ำเตือนว่าต่อจากนี้ไป เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมหัวจมท้ายไปกับเขาในหายนะที่กำลังจะมาถึงนี้ “บอกพวกมันว่ารอไปก่อน” ศิลากระซิบข้างหูเพียงขวัญด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยอันตราย “เพราะตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมจะจาก 'เมีย' ของฉันไปไหนทั้งนั้น… ต่อให้คนที่มาจะเป็นนรกเองก็ตาม” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับแรงแค้นและเพลิงรักของทั้งสองคนนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน