ภายใต้เงาเผด็จการ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากปูนปรักหักพังแทบจะไร้ความหมายไปเลย เมื่อร่างที่ยืนหยัดอยู่ตรงธรณีประตูพังทลายนั้นคือ "ชาญชัย" — ผู้จัดการไร่คนสนิทที่ควรจะนอนเน่าเปื่อยอยู่ในโลงศพใต้ดินลึกสามเมตรเมื่อสัปดาห์ก่อน ความเงียบงันแช่แข็งบรรยากาศในห้องใต้ดินจนแทบได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดในขมับ เพียงขวัญผะงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เรียวปากอิ่มเผยอค้างด้วยความตื่นตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวกับเห็นผีดิบเดินได้ ผิดกับศิลา วิศวกรหนุ่มเจ้าของไร่ ร่างกายของเขานิ่งค้างราวกับถูกตรึงด้วยลิ่มเหล็ก แต่ดวงตาคมกริบกลับหรี่แคบลง รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างสูงใหญ่อย่างควบคุมไม่อยู่ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーンที่หลังมือ "ตกใจอะไรกันครับคุณศิลา... สีหน้าแบบนั้น เหมือนเห็นผีไม่มีผิดเลยนะ" เสียงแหบพร่าเอ่ยทัก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนตายที่ฟื้นคืนชีพ ชาญชัยก้าวเท้าเข้ามาในแสงสลัว รองเท้าบูทหนักๆ เหยียบลงบนเศษปูนแตกหักจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ศิลาไม่เอ่ยคำใดออกมาในทันที ความนิ่งงันของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำราม ร่างสูงก้าวขวางหน้าเพียงขวัญไว้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าตื่นตัวเต็มพิกัด แววตาที่ทอดมองอดีตลูกน้องคนสนิทเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย แต่ในเสี้ยววินาทีที่กระพริบตา ความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเผด็จการมาตลอดชีวิต กลับฉายวาบขึ้นในแววตาของศิลาเพียงชั่วเสี้ยวนาที — ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด ที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาบาดลึกในอกอีกครั้ง "มึง... ไม่น่ารอดไปได้" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างดุดัน ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ "กูจำได้ว่าส่งมึงลงไปนอนใต้โคนอ้อยพร้อมรูกระสุนฝังหัว" "ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายครับนาย... ถึงผมจะตายยากตายเย็นหน่อยก็เถอะ" ชาญชัยยักไหล่ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาว "แต่คนที่ควรจะตายในคืนนี้... น่าจะเป็นนายกับผู้หญิงคนนี้นะครับ" สิ้นคำพูด ชายฉกรรจ์อีกสี่คนพร้อมอาวุธครบมือก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาปิดล้อมทางออก รัศมีความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วห้องแคบๆ เพียงขวัญใจเต้นระรัว มือเรียวเอื้อมไปควชายเสื้อของศิลาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แม้เธอจะเป็นทหารเสือแห่งห้องบัญชีผู้ไม่เคยกลัวใคร แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันเกินกว่าขอบเขตที่กฎหมายจะคุ้มครองเสียแล้ว ศิลาเหลือบสายตากลับมามองหญิงสาวด้านหลังเพียงนิดเดียว กลิ่นกายหอมกรุ่นของเฃаท่ามกลางกลิ่นฝุ่นและดินปืนทำให้ประสาทสัมผัสของเขายิ่งตื่นตัว มือใหญ่วางทับมือสั่นเทาของเธอไว้เบาๆ เป็นการส่งสัญญาณเตือนกลายๆ ว่าอย่าได้ก้าวล่วงออกไปเด็ดขาด ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยท่าทีคุกคามที่ไม่ลดราวาศอก "คิดว่าพาคนมาไม่กี่คน แล้วจะพลิกเกมได้งั้นหรือวะไอ้ชาญชัย" ศิลาคำรามต่ำ ร่างกายพุ่งเข้าใส่ศัตรูคนแรกอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ปลายคางจนอีกฝ่ายหงายหลังล้มตึงไม่เป็นท่า การต่อสู้ในพื้นที่จำกัดระเบิดขึ้นทันที เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนก้องห้องใต้ดิน ความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และรุนแรงสعสผสานกันในความมืด ศิลาในยามนี้เปรียบเสมือนเสือร้ายที่ถูกต้อนจนมุม พลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นช่างดึงดูดและอันตรายในเวลาเดียวกัน เพียงขวัญยืนมองแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดภายใต้เสื้อเชิ้ตขาดวิ่น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาด — ความเร่าร้อนจากสัญชาตญาณดิบที่กระตุ้นให้เธอมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เมื่อความโกลาหลสงบลง ศิลายืนหอบหายใจรดต้นคอ ร่างของลูกน้องชาญชัยนอนระเนระนาดหมดสภาพ มีเพียงชาญชัยคนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อกระบอกปืนสีดำสนิทถูกจ่อตรงมาที่หน้าผากของเขาโดยฝีมือของศิลา "จบเกมแล้ววะ" ศิลาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ แววตาดุดันไร้ความปรานี ทว่า... ก่อนที่นิ้วชี้จะเหนี่ยวไก เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดที่ลึกที่สุดของห้องใต้ดิน พร้อมกับเงาร่างของชายอีกคนก้าวออกมา ชายผู้สวมสูทเนี๊ยบไร้รอยเปื้อน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นพิษสงยิ่งกว่างูพิษ "ใจร้อนเสียจริงครับคุณศิลา... เล่นเอาของเล่นของผมพังไปหมดเลยนะ" ศิลาชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่สามชัดเจน — ศัตรูตัวฉกาจที่เขาตามล่ามาครึ่งชีวิต และเป็นต้นเหตุทั้งหมดของความพินาศในไร่อ้อยแห่งนี้ รี้ดเดอร์ที่รักครับ... ความลับที่ถูกฝังกลบกำลังจะถูกขุดขึ้นมาแลกด้วยลมหายใจ ในเมื่อเกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาอีกต่อไป เตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนต่อไปให้ดีนะครับ!