ผู้ชายที่ชื่อธันวา

"คุณคิดว่าความพินาศของตระกูลอัครเดโช จะมีราคาค่าหัวอยู่ที่เท่าไหร่คะ... คุณธันวา?" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าบาดลึกของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราที่กรุด้วยไม้มะฮอกกานีชั้นดี กลิ่นอายของความตึงเครียดอบอวลปะปนไปกับกลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ที่ยังกรุ่นไอความร้อน หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีครีมสะอ้านตา นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม สายตาคมกริบมองลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าใจกลางเมือง ตรงข้ามกับเธอคือชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต เรือนผมหยักศกเล็กน้อยรับกับใบหน้าคมคายและรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ ธันวา... ทนายความหนุ่มมือฉมังผู้ก้าวเข้ามาเป็นทั้งที่ปรึกษาและเกราะคุ้ม1กันให้เธอในยามที่โลกทั้งใบพยายามบดขยี้เธอให้แหลกลาญ "สำหรับผมแล้ว... รอยยิ้มของคุณมีค่ามากกว่าอาณาจักรของพฤกษ์ อัครเดโชเสียอีกครับ ริน" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความจริงจังที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางทาง "เอกสารชุดสุดท้ายสำหรับการฟ้องร้องเรื่องการยักยอกทรัพย์และฮุบหุ้นในเครือเรียบร้อยแล้ว พฤกษ์ไม่มีทางดิ้นหลุดแน่ ครั้งนี้... เราจะทำให้เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างอย่างแท้จริง" รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือความสะใจของคนที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน แล้วลุกขึ้นมาถือมีดผ่าตัดเพื่อรอเวลาเชือดเฉือน ทว่า... บรรยากาศอันเงียบสงบกลับต้องสะดุดลง เมื่อประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ที่แท้... ก็ไอ้ทนายหน้าตัวผู้นี่เองสินะ ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังเธอ!" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นไปด้วยโทสะและแรงหึงหวงดังขึ้น พฤกษ์ อัครเดโช ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ภาพของอดีตสามีผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาอย่างไร้หัวใจ บัดนี้กลับพังทลายลงเหลือเพียงชายผู้บ้าคลั่ง เมื่อเห็นภรรยาเก่าที่ตนเคยทอดทิ้ง นั่งเคียงข้างกับผู้ชายคนอื่นอย่างสนิทสนม พฤกษ์พุ่งตรงเข้ามา กระชากข้อแขนเรียวของรินรดาให้ลุกขึ้นยืนด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ความโกรธเกรี้ยวแผดเผาจนเขาแทบไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น "ริน! เธอร่านถึงขนาดต้องเอาตัวเข้าแลกกับไอ้ทนายกระจอกนี่ เพื่อมาแก้แค้นฉันอย่างนั้นเหรอ!" *เพี๊ยะ!* เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้วGสากของพฤกษ์ดังสนั่นห้อง รินรดาตวัดสายตามองเขาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนร่างสูงต้องเซถอยหลังไปเล็กน้อย "หุบปากสกปรกของคุณซะ พฤกษ์!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ "อย่าเอาความคิดต่ำทรามของคุณมาตัดสินคนอื่น คนอย่างฉัน ต่อให้ต้องตาย... ก็ไม่มีวันกลับไปโคลนตมเน่าเฟะที่มีคุณอยู่หรอก!" "รินรดา!" พฤกษ์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดผสมความโกรธ เขาพยายามจะพุ่งเข้าไปคว้าตัวเธออีกครั้ง แต่ทว่า... ร่างสูงโปรดของธันวาได้ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองไว้เสียก่อน มือหนาของทนายหนุ่มจับข้อมือของพฤกษ์ไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่แพ้กัน ดวงตาคมกริบมองอดีตสามีผู้ไร้สติด้วยแววตานิ่งAสงบแต่เฉียบคม "กรุณาให้เกียรติลูกความของผมด้วยครับ คุณอัครเดโช" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งสนิท "ถ้าคุณยังมีสติพอจะใช้สมองคิดได้ ควรจะรู้ว่าตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องตัวคุณรินรดาอีกต่อไปแล้ว" พฤกษ์หันมาจ้องหน้าธันวาด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความเกลียดชังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ความหึงหวงบดบังทัศนียภาพจนเขามองไม่เห็นเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ชายคนนี้... คือหนามยอกอกที่เขาอยากจะกำจัดให้พ้นทางมากที่สุดในชีวิต "แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเมียฉัน!" พฤกษ์คำรามลั่น กำปั้นหนาเงื้อขึ้นหมายจะซัดเข้าที่ใบหน้าของทนายหนุ่ม ทว่ารินรดากลับก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน "พอได้แล้วพฤกษ์! เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้สมองสักที!" รินรดาตะคอกใส่หน้าเขา น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลรินออกมา "ถ้าคุณยังไม่หยุดอาละวาด ฉันจะให้ตำรวจมาลากตัวคุณออกไปเดี๋ยวนี้!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ของพฤกษ์ ร่างสูงชะงักงัน ดวงตาคู่คมมองหญิงสาวที่ตนเคยรักและทำลายด้วยความร้าวรานลึกซึ้ง ความเย่อหยิ่งทลายลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ "เธอกลัวว่ามันจะเจ็บ... แต่ไม่เคยสนใจเลยใช่ไหมริน... ว่าหัวใจฉันมันแหลกสลายไปถึงไหนแล้วตั้งแต่ไม่มีเธอ" พฤกษ์เอ่ยเสียงสั่นพร่า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนริมฝีปากแห้งผาก "สายไปแล้วค่ะ..." รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาไร้เยื่อใยที่สุด "ความเจ็บปวดที่คุณมอบให้ฉันในอดีต มันถึงเวลาที่คุณต้องชดใช้มันคืนเป็นร้อยเท่าพันทิวีแล้ว... คุณพฤกษ์" ธันวายืนมองสถานการณ์ด้วยความสงب เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้พฤกษ์ด้วยท่าทีสุขุม "เอกสารฟ้องหยิบยื่นและฟ้องร้องทรัพย์สินทั้งหมด จะถูกส่งถึงมือคุณที่บริษัทในวันพรุ่งนี้เช้าครับ หวังว่าคุณจะเตรียมตัวรับมือกับความพินาศครั้งนี้ไหว" พฤกษ์รับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความเคียดแค้นชิงชังที่สุมอกจนแทบหายใจไม่ออก เขากวาดสายตามองหน้าธันวาและรินรดาสลับกันด้วยแววตาที่อาฆาตมาดร้ายที่สุด "พวกเธอคิดว่าเกมนี้มันจบแล้วอย่างนั้นเหรอ..." พฤกษ์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "จำคำฉันไว้ให้ดี... รินรดา เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก และฉันนี่แหละ... จะเป็นคนทำลายไอ้ทนายหน้าเงินนี่คามือฉันเอง!" พูดจบ พฤกษ์ก็หมุนตัวเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องทำงานอย่างแรง แรงกระแทกของประตูที่ปิดลงสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ บ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นและพร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่งให้ราบคาบในบทต่อไป ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ลมหายใจสะดุดติดขัด หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ แม้ภายนอกเธอจะแสดงออกว่าเข้มแข็งเพียงใด แต่การเผชิญหน้ากับพฤกษ์ในยามที่คลุ้มคลั่งเช่นนี้ ก็ยังคงสร้างรอยร้าวในใจเธอได้เสมอ ธันวาเอื้อมมือมาแตะไหล่บางเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและปลอบประโลม "คุณทำดีที่สุดแล้วครับริน ไม่ต้องกลัว... ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเอง" รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอหันไปมองเอกสารบนโต๊ะด้วยแววตาที่มุ่งมั่นอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่า... มรสูกำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตเธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธันวาดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้อง ทนายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ สายเรียกเข้าจากสำนักงานทนายความส่วนตัว "ว่าไง..." ธันวาเอ่ยรับสาย ( "คุณธันวาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนส่งพัสดุมาที่สำนักงาน จ่าหน้าซองถึงคุณรินรดาโดยเฉพาะ และ... และ..." ) ปลายสายพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ "มีอะไร! พูดให้มันชัดเจนสิ!" ธันวาตวาดกลับด้วยความหงุดหงิด ( "ในซองนั้น... มันคือผลตรวจ DNA และภาพถ่ายเด็กผู้ชายคนหนึ่งครับ! และที่สำคัญที่สุด... หน้าตาของเด็กคนนั้น ถอดแบบมาจากคุณพฤกษ์ อัครเดโช ราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยนเลยครับ!" ) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครของเข็มฉายานิศนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ