เช้าวันใหม่ที่แสนเจ็บปวด

ความเงียบงันในห้องนอนกว้างขวางหลังเดิม... เป็นเครื่องประหารที่เชือดเฉือนหัวใจได้เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าคมมีด รินรดาลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความอ้างว้างในคฤหาสน์หินอ่อนที่เธอเคยเกลียดชัง ผิวเนื้อเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มแพรเนื้อดีสะท้อนร่องรอยสัมผัสอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนจากค่ำคืนที่ผ่านมา หยาดเหงื่อและกลิ่นกายคุ้นเคยยังคงหลงเหลือจางๆ บนหมอนใบข้างๆ ทว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่กลับหายลับไปแล้ว เหลือไว้เพียงความจริงอันโหดร้ายที่บีบเค้นหัวใจดวงน้อยจนปวดร้าว หญิงสาวหลับตาลงแน่น มือเรียวบางกำผ้าห่มแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว ความละอายใจตีรวนขึ้นมาจุกอก น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอาบแก้มนวลอย่างเงียบเชันท่ามกลางความมืดสลัวของห้องนอนที่เริ่มมีแสงสลัวของรุ่งอรุณลอดผ่านม่านหนา *เธอพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนแอของตัวเองอีกแล้ว...* รินรดาขบกริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเกลียดชังที่เคยเพาะบ่มมาตลอดหลายปีพังทลายลงเพียงเพราะสัมผัสวาบหวามและคำอ้อนวอนจากอดีตสามีที่ขึ้นชื่อว่าใจร้ายที่สุด ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว ความเร่าร้อนที่ไร้การควบคุม บทรักที่ทั้งดุดันและโหยหา ซึ่งพฤกษ์กระหน่ำมอบให้เสมือนคนใกล้ตายที่โหยหาน้ำทิพย์ ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อเขาอย่างไร้ข้อต่อรอง ปล่อยให้ความปรารถนาครอบงำจนลืมสิ้นทุกความแค้นที่เคยกัดกินวิญญาณ "รินรดา... เธอช่างใจง่ายเสียจริง" เสียงกระซิบเย้ยหยันตัวเองหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่างจนต้องนิ่วหน้า แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินขั้วหัวใจ เธอตกเป็นเบี้ยล่างในเกมที่เธอเองเป็นคนเปิดฉากแก้แค้น พฤกษ์ไม่ได้ถูกลงทัณฑ์อย่างสาสมตามที่เธอตั้งใจ แต่กลับเป็นเธอเองที่กำลังถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรองแห่งความเสน่หาครั้งใหม่ ดวงตากลมโตที่บวมช้ำจากการร้องไห้กวาดมองไปรอบห้อง ความหรูหราเย็นชาเหล่านี้บัดนี้กลับดูน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ก้าวลงจากเตียง สัมผัสเย็นเยียบของพื้นหินอ่อนกระตุ้นให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมาทีละน้อย ทุกย่างก้าวที่เดินไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ คือการประกาศสงครามกับตัวเองอีกครั้ง รินรดายืนส่องกระจกเงาบานใหญ่ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบซีดเซียวแต่แววตากลับฉายประกายความเด็ดเดี่ยวกร้าวร้าวขึ้นมาใหม่อย่างชัดเจน ความอ่อนแอเมื่อคืนจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมมอบให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้น ปณิธานใหม่ถูกตอกย้ำลงในใจอย่างแน่วแน่... พฤกษ์ อัครเดโช จะไม่มีวันได้เห็นน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้จากเธออีก เกมนี้ยังไม่จบ และเธอจะเป็นผู้กำหนดลมหายใจของเขาเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบาก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของสามีทางพฤตินัยจะก้าวเข้ามา พฤกษ์ในชุดสูททำงานเนี๊ยบกริบ ทว่าเรือนผมยังคงยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่มักจะเย็นชา บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนและโหยหาอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าเธอ รัศมีคุกคามอันเย่อหยิ่งถูกแทนที่ด้วยความระมัดระวังประหนึ่งเกรงว่าตุ๊กตากระจกแก้วตรงหน้าจะแตกสลายคามือ "ตื่นแล้วหรือครับคนดี... เจ็บตรงไหนไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ผิดวิสัยนักธุรกิจผู้เยือกเย็น รินรดาถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง ดวงตาคู่สวยตวัดมองเขาด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย "หยุดทำเสียงแบบนี้เถอะค่ะคุณพฤกษ์ มันน่าสมเพช" รินรดาแค่นAยิ้มหยันที่มุมปาก คำพูดเชือดเฉือนคมคายพรั่งพรูออกมาโดยไม่ลังเล "เรื่องเมื่อคืน... ถือว่าเราทำทานให้กันก็แล้วกัน ต่างคนต่างอยู่ และอย่าได้ก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันอีก" พฤกษ์ชะงักไป ดวงตาคมวับไหววูบด้วยความเจ็บปวดระคนขุ่นเคือง ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กักขังร่างบอบบางไว้ระหว่างอ้อมแขนและผนังห้อง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง แม้เธอจะพยายามผลักไส แต่แรงอันน้อยนิดก็ไม่อาจต้านทานแผงอกกว้างที่บดAเบียดเข้ามาได้ "ทำทานอย่างนั้นหรือริน... ร่างกายของคุณ เสียงครางของคุณ และความหอมหวานที่คุณมอบให้ผมเมื่อคืน มันไม่ใช่แค่เรื่องชั่วคราว!" พฤกษ์คำรามเสียงต่ำอย่างข่มอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดแก้วเนียน "คุณปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าคุณยังต้องการผมเหมือนที่ผมขาดคุณไม่ได้!" "ปล่อยนะคะ!" รินรดาตบหน้าเข้าที่แก้วสากระคายของเขาอย่างเต็มแรง เสียงเพียะดังสะท้อนก้องห้องนอนกว้าง ทว่าพฤกษ์กลับไม่หลบเลี่ยง เขารับความเจ็บนั้นไว้ด้วยใบหน้าที่เรียเฉย ดวงตาคู่คมยังคงจดจ้องมองเธอด้วยความลึกซึ้งและดึงดัน "ต่อให้คุณจะตบผมอีกสักกี่ครั้ง ความจริงก็ไม่เปลี่ยน... คุณเป็นของผม รินรดา" พฤกษ์กระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก ก่อนที่รินรดาจะได้ตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบใดๆ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด หน้าจอเรืองแสงสว่างวาบพร้อมชื่อผู้โทรเข้าที่ปรากฏหรา 'ธันวา' รินรดาชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่พฤกษ์หันไปมองหน้าจอเครื่องนั้น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงในเสี้ยววินาที ความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาทันทีก่อนที่เธอจะทันได้เอื้อมมือไปคว้ามันไว้ "ดึกดื่นป่านนี้ ทนายความส่วนตัวของภรรยาผม ถึงกับต้องโทรมาเช็คข่าวคราวบนเตียงเชียวหรือครับ..." พฤกษ์กัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาดุดันจ้องมองหน้าจอ ก่อนจะกดรับสายและเปิดสปี커โฟนโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของหญิงสาว "รินครับ... ผมมารอคุณที่ล็อบบี้โรงแรมด้านล่างแล้ว เอกสารหย่าและข้อตกลงที่เราคุยกันเมื่อวาน พร้อมให้คุณเซ็นแล้วครับ" เสียงทุ้มของธันวาดังชัดเจนก้องห้องนอนเงียบงัน พร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจของสามีผู้เย่อหยิ่งที่กำลังเข้าใจว่าตนเองเป็นผู้กำชัยชนะในเกมนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครของเข็มฉายานิศนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ