กรงขังแห่งความปรารถนา

"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นลูกจ้างชั่วคราวของคุณค่ะ, คุณพฤกษ์" สุ้มเสียงของรินรดาเย็นเยียบและราบเรียบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ เธอยืนนิ่งสงաբอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว ณ ชั้นบนสุดของคฤหาสน์อัครเดโช บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความทรงจำเก่าๆ ที่ทั้งกรีดแทงและชาชิน ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มดูสง่างามและทรงพลังอย่างที่อดีตสามีของเธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในวันที่เธอยังเป็นเพียงเงาตามตัวเขา พฤกษ์ อัครเดโช เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารหนาเตอะ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา เขายังคงรูปกายที่สมบูรณ์แบบราวกับประติมากรรมชั้นยอด แต่รอยคล้ำใต้ดวงตาและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นบ่งบอกชัดเจนว่าค่ำคืนที่ผ่านมาของเขาไร้ซึ่งการพักผ่อน "แต่โปรเจกต์ฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมและพิพิธภัณฑ์ตระกูลอัครเดโช ไม่มีใครมีความเชี่ยวชาญและเข้าใจรากเหง้าของที่นี่ดีเท่าคุณอีกแล้ว ริน" พฤกษ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเว้าวอนที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม "ผมต้องการที่ปรึกษาเฉพาะกิจ... และผมยินดีจ่ายค่าจ้างตามที่คุณต้องการทุกประการ" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความสมเพชเวทนาจนคนมองเจ็บแปลบที่ขั้วหัวใจ "เงินจำนวนมหาศาลของคุณซื้อศักดิ์ศรีของฉันไม่ได้หรอกค่ะ, คุณพฤกษ์... แต่ถ้ามันหมายถึงการที่ฉันจะได้เห็นคุณดิ้นรนอยู่บนกองเพลิงแห่งความเสียดายที่เคยจุดขึ้นมาเอง ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน" คำพูดเชือดเฉือนนั้นไม่ได้ทำให้พฤกษ์โกรธเกรี้ยว เขากลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วชนิดที่รินรดาไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวของชายหนุ่มโอบล้อมเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างโต๊ะทำงานกับแผงอกกว้าง "คุณอยากเห็นผมดิ้นรนขนาดนั้นเลยเหรอ... ริน" พฤกษ์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง "เชิญเลยครับ... เอาความแค้นทั้งหมดของคุณมาลงที่ผม ลงทัณฑ์ผมให้สาสม แต่อย่าปฏิเสธการร่วมงานครั้งนี้... เพราะคุณก็รู้ดีว่า เราต่างหากที่เกิดมาเพื่อขยี้กันและกันให้แหลقคาคามือ" หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างแรง เธอพยายามผละถอยแต่ถูกมือใหญ่คว้าเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ทาบทับลงบนแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้า ทำให้ความทรงจำอันวาบหวามในอดีตพวยพุ่งขึ้นมาท้าทายสติสัมปชัญญะ ความเกลียดชังและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนปะทะกันในอกจนลมหายใจติดขัด "ปล่อยฉันนะคะ!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับใช้มือเรียวผลักไสแผงอกแกร่ง แต่พฤกษ์กลับยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจริมฝีปากสั่นระริกของเธอด้วยความกระหายหิวที่ไม่อาจอดกลั้น "ไม่ปล่อย... จนกว่าคุณจะตอบตกลงเซ็นสัญญาฉบับนี้" พواتพฤกษ์ใช้มืออีกข้างหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมากางออกโดยไม่ต้องละสายตาไปจากใบหน้าหวานล้ำที่แดงก่ำด้วยความโกรธ รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เมื่อตระหนักว่านี่คือ 'กรงขังแห่งความปรารถนา' ที่เขาจงใจสร้างขึ้นเพื่อกักขังเธอไว้ในอาณาจักรของเขาอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะภรรยาผู้ถูกทอดทิ้ง... แต่ในฐานะผู้หญิงที่เขาโหยหาจนแทบคลั่ง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องทำงานกว้าง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้อง รินรดาแหงนมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและสำนึกผิดในคราเดียวกัน ความใกล้ชิดนี้กำลังแผดเผาเกราะป้องกันทุกชั้นของเธอให้ละลายหายไปทีละน้อย และก่อนที่สติสัมปชัญญะส่วนสุดท้ายจะต้านทานไหว พฤกษ์ก็โน้มริมฝีปากลงมาประกบปิดเรียวปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต สัมผัสแรกทั้งดุดัน เย้ายวน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งเจ็บปวดและหอมหวานดึงดิ่งพวกเขาทั้งคู่ลงสู่ห้วงอารมณ์อันมืดมัวและเร่าร้อน ความตึงเครียดในคราแรกมลายหายไป กลายเป็นการโหยหากันและกันท่ามกลางความผิดบาป มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองท้ายทอยเรียว บังคับให้เธอแหงนรับสัมผัสที่ลึกซึ้งและวาบหวามยิ่งขึ้น ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อเรียวขาถูกแทรกด้วยกายแกร่ง ความอบอุ่นจากเรือนร่างของทั้งสองหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก ลมหายใจที่ขาดห้วงและเสียงครางแผ่วเบาในลำคอของรินรดา ยิ่งปลุกสัญชาตญาณความเป็นนักล่าในตัวพฤกษ์ให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด เขาอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่โดยไม่ยอมถอนริมฝีปากออกแม้แต่น้อย รินรดาโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ ปล่อยให้ความปรารถนาอันลึกล้ำครอบงำสติสัมปชัญญะ เสื้อผ้าเนื้อดีเริ่มยับยู่ยี่ตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าใต้ร่มผ้าทำให้ร่ายกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความสุขสมที่คุ้นเคยและโหยหา นี่คือเกมอันตรายที่พวกเขากำลังเล่นกับไฟ... และไม่มีใครยอมถอยจนกว่าจะมอดไหม้ไปด้วยกัน ทว่า... ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาร่างกายจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะทุกอย่างให้หยุดชะงักลงทันที "คุณพฤกษ์ครับ... เอกสารด่วนจากสำนักงานกฎหมายเกี่ยวกับ... อุ๊ย! ขอประทานอภัยครับ!" เสียงทุ้มคุ้นหูของธันวา ทนายความหนุ่มผู้เป็นก้างขวางคอชิ้นโตดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเปิดเข้ามาในห้องทำงานโดยไม่ทันตั้งตัว นัยน์ตาสีสนิมของธันวาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มกำลังคร่อมทับอดีตภรรยาคนสวยบนโต๊ะทำงานด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย รินรดาสดุ้งสุดตัว ผลักร่างพฤกษ์ให้ออกห่างอย่างแรงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำร้อนผ่าว รีบจัดเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่ด้วยมืออันสั่นเทา พฤกษ์สบถออกมาอย่างหัวเสีย นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันและหงุดหงิดขีดสุดที่ถูกขัดจังหวะเวลาความเป็นส่วนตัว เขากำลังจะหันไปจัดการกับทนายหนุ่มผู้มาเยือนผิดเวลา แต่ทว่า... สายตาของพฤกษ์กลับสะดุดเข้ากับเอกสารสำคัญแผ่นหนึ่งที่ธันวานำติดมือมาด้วย และหลุดมือร่วงหล่นลงบนพื้นพรม มันคือเอกสารรายงานผลตรวจทางการแพทย์... และสำเนาสูติบัตรของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาเองราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกันอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมอินไปกับความดราม่าเข้มข้นในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ