บททดสอบความอดทน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ ลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์อัครเดโช พื้นที่แคบๆ หลังโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวใหญ่ถูกบีบอัดให้เหลือเพียงระยะประชิด เมื่อพฤกษ์จงใจขยับเก้าอี้เข้ามาจนชิดแผ่นหลังของรินรดา ขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบตัวเลขในแฟ้มเอกสารการเงินครั้งสุดท้าย "คุณถอยไปหน่อยได้ไหมคะ... มันแคบเกินไป" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวั่นไหว แม้ว่าไออุ่นจากกายหนาจะแผ่ซ่านทะลุกระโปรงผ้าทวีดเนื้อดีเข้ามาจนผิวเนื้อของเธอร้อนผ่าวอย่างน่าหงุดหงิด "แคบตรงไหนกันครับ... หรือว่าคุณกลัวว่าตัวเองจะควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้มากกว่า" พฤกษ์กระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือแววเย้าแหย่ที่แฝงความรุ่มร้อนเอาไว้เต็มเปี่ยม ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเฉียดผ่านกลุ่มผมนุ่มสลวยที่อบร่ำด้วยกลิ่นกุหลาบจางๆ กลิ่นกายที่เขาเคยละเลยและโง่เขลาCปล่อยให้หลุดมือไป รินรดาหยุดมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์ เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาทีเพื่อควบคุมลมหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอ ก่อนจะหันกลับไปสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นใหม่อย่างดื้อรั้น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยียบเย็นจนคนมองใจกระตุก "คุณพฤกษ์ กรุณาจำสถานะของเราให้ขึ้นใจด้วยนะคะ เราเป็นแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจชั่วคราว และงานชิ้นนี้ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว... เมื่อไหร่ที่เอกสารชุดนี้ลงลายมือชื่อครบถ้วน ดิฉันจะก้าวออกไปจากชีวิตคุณทันที แบบไม่หันกลับมามองอีกเลย" คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจที่บอบช้ำของพฤกษ์ เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเผชิญหน้ากับความเด็ดเดี่ยวของอดีตภรรยา ทว่า... สายตาของพฤกษ์เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่รินรดาลืมคว่ำลงบนโต๊ะ มันคือเอกสารรายงานผลตรวจทางการแพทย์ และสำเนาสูติบัตรของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาเองราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกันอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ลมหายใจของพฤกษ์สะดุดกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ มือหนาเอื้อมไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ด้วยมือที่สั่นเทา เด็กชายในรูป... ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น หรือแม้แต่รอยยิ้มจางๆ มันคือภาพสะท้อนของเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! "นี่มัน... หมายความว่ายังไง รินรดา" เสียงของพฤกษ์แหบพร่าสั่นเครือ หัวใจเต้นรัวระคนเจ็บปวดและตื่นตระหนก "เด็กคนนี้... ลูกของเราใช่ไหม?" รินรดาหน้าถอดสีไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าความลับที่เธอปกปิดไว้สุดชีวิตกำลังจะหลุดรอดออกไป แววตาตื่นตระหนกวาบขึ้นในดวงตาสวยก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าว เธอรีบคว้าเอกสารแผ่นนั้นคืนมาอย่างแรงจนกระดาษยับยู่ยี่ "ไม่ใช่เรื่องของคุณ! และไม่มีความจำเป็นอะไรที่คุณจะต้องรู้!" รินรดาตวาดเสียงสั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อจะเดินหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ แต่พฤกษ์ไหนเลยจะยอมปล่อยให้เธอเดินจากไปพร้อมกับความจริงที่สำคัญที่สุดในชีวิต เขาดีดตัวลุกขึ้นตาม คว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้แน่นด้วยเรียวแรงมหาศาล ดึงร่างบางเข้ามาปะทะแผงอกกว้างอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง รินรดาเซถลาเข้าหาอ้อมกอดที่เธอพยายามหนีมาตลอดสี่ปี กลิ่นกายคุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนขอบตาร้อนผ่าว "ปล่อยฉันนะ! คนเห็นแก่ตัว!" เธอกำหมัดทุบลงบนอกแกร่งระรัว แรงอารมณ์ที่สะสมมานานระเบิดออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่น "ไม่ปล่อย... ไม่มีวันปล่อยอีกแล้ว" พฤกษ์คำรามเสียงต่ำในลำคอ นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกินต้านทาน เขาใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยทัศนียภาพของเธอไว้มั่น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงประกบเรียวปากอิ่มที่กำลังเอ่ยคำปฏิเสธด้วยความเร่าร้อนและดุดัน สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความโหยหาและอัดอั้น รินรดาสั่นสะท้าน สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอพยายามเม้มปากแน่นเพื่อต้านทาน แต่มีหรือที่คนอย่างพฤกษ์จะยอมจำนน ปลายนิ้วแกร่งกดเน้นที่กรามมนบังคับให้เธอเผยอริมฝีปากออกรับรสจูบอันวาบหวามที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน ลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและเจ็บปวดร้าวรานทำเอาสติสัมปชัญญะของหญิงสาวกระเจิงหลุดลอย มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางอย่างชวนฝัน ลากไล้ต่ำลงมาถึงสะโพกผายแล้วรั้งร่างบางให้แนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนระอุจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าจนรินรดารู้สึกราวกับผิวเนื้อถูกแผดเผา ความโกรธแค้นที่เคยมีถูกหลอมละลายด้วยสัมผัสอันช่ำชองและเว้าวอน ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในพื้นที่จำกัด รสจูบที่เคยดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยการเรียกร้องสิทธิ์ของความเป็นสามีและบิดา รินรดาหลับตาลงอย่างจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริงในก้นบึ้งหัวใจ หยาดน้ำตาใสไหลรินผ่านหางตาลงมาสัมผัสริมฝีปากของพฤกษ์ รสชาติเค็มปร่าของน้ำตาทำให้เขาชะงัก ผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ตีรวนขึ้นมาในอก "ริน..." เสียงกระซิบพร่าสั่นสะท้านแนบชิดริมฝีปาก พฤกษ์ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาราวกับเธอบอบบางยิ่งกว่าแก้วเจียระไน "ไม่ร้องไห้นะครับ... ผมขอโทษ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา... ขอโอกาสให้ผมได้ไถ่บาป ได้ทำหน้าที่พ่อและสามีอีกครั้งเถอะนะ" ดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่เคยทำร้ายเธอจนแหลกสลาย หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรงระหว่างความเจ็บปวดในอดีตกับความจริงของเด็กน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องพักรับรองชั้นบน ขณะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลึกและเปี่ยมไปด้วยความกำกวมของอารมณ์รักและแค้นนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาจากด้านนอก ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว "คุณรินรดาครับ... คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า ผมธันวาเองครับ พอดีผมมีเอกสารสำคัญด่วนที่สุดที่ต้องให้คุณเซ็นตอนนี้เลย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ