ร่องรอยในความทรงจำ

“คุณกำลังหลอกตัวเอง พฤกษ์... คุณไม่ได้ปกป้องผมจากความทรงจำเลวร้ายหรอก แต่คุณแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งรอยร้าวพวกนั้นปริแตกออกมา คุณจะไม่มีหน้าไปยืนอยู่ต่อหน้ารินรดาอีก!” เสียงของธันวาที่ตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของพฤกษ์ยังคงดังก้อง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ พฤกษ์กำแก้ววิสกี้ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้กลับไหวระริกราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับมอดลงท่ามกลางพายุคลั่ง เขาไม่ได้โต้ตอบ ไม่ใช่เพราะยอมจำนน แต่เพราะภาพในอดีตที่ฝังลึกอยู่ใต้ชั้นดินของจิตใจกำลังผุดพรายขึ้นมาเหมือนศพที่ถูกฝังไว้เนิ่นนาน *“ถ้าลูกของฉันโตขึ้นมาเป็นคนไร้หัวใจเหมือนแก... ฉันขอให้มันตายไปตั้งแต่วันที่เกิดมาดีกว่า!”* เสียงกึกก้องของบิดาผู้ล่วงลับในวันนั้น... วันที่พฤกษ์ในวัยสิบขวบทำเพียงแค่ทำตุ๊กตากระเบื้องตัวโปรดของแม่แตก ความผิดพลาดเพียงน้อยนิดที่แลกมาด้วยการถูกขังในห้องใต้ดินมืดมิดนานถึงสามวันสามคืน ความหิวโหย ความหวาดกลัว และเสียงตะคอกที่กรีดลึกเข้าไปในวิญญาณว่าเขาคือ 'ความล้มเหลว' ของตระกูลอัครเดโช พฤกษ์ถูกหล่อหลอมมาให้เชื่อว่าความอ่อนแอคือโทษประหาร และความเมตตาคือสิ่งที่คนแพ้พ่ายเท่านั้นที่ครอบครอง “ออกไป...” พฤกษ์เอ่ยเสียงแหบพร่า พลางหันหลังให้กับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว “คุณเก็บความลับนี้ไว้ได้ไม่นานหรอกพฤกษ์ รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงโง่เขลาแบบที่คุณเคยรู้จักในอดีต เธอเติบโตขึ้น... เติบโตขึ้นพร้อมกับความเจ็บปวดที่คุณมอบให้จนกลายเป็นเกราะป้องกันตัวที่แหลมคมที่สุด” เมื่อประตูปิดลง ความเงียบที่กัดกินก็หวนกลับมาอีกครั้ง พฤกษ์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง เขานึกถึงใบหน้าของรินรดา... กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ราวกับดอกลิลลี่ในยามค่ำคืนที่เขายังคงจดจำได้แม่นยำ ทุกครั้งที่เขามีโอกาสได้ใกล้ชิดเธอ ความโหยหาที่พยายามกดทับไว้กลับแผ่ซ่านราวกับไฟที่เผาผลาญหัวใจ เขาคิดถึงค่ำคืนนั้น... คืนที่เขาทั้งรักทั้งแค้นจนเกือบทำลายทุกอย่างลง ความทรงจำย้อนกลับไปสู่ฉากเร่าร้อนในคฤหาสน์หินอ่อน... ร่างกายของรินรดาที่สั่นเทาอยู่ใต้ร่างเขา ผิวเนียนละเอียดที่เขาเคยฝากรอยรักทิ้งไว้ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะแห่งความปรารถนาที่ไม่มีวันสิ้นสุด สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนนุ่มจนถึงส่วนโค้งเว้าของสะโพกมนนั้น ยังคงสร้างความทรมานให้เขาทุกครั้งที่หลับตา เขายังจำรสจูบที่ทั้งดุดันและโหยหาในครานั้นได้ดี มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยคำขอโทษที่เขาไม่มีวันเอ่ยปาก และเป็นจูบที่เปี่ยมด้วยความทรมานจากการสูญเสียที่เขาก่อขึ้นเอง พฤกษ์ลุกขึ้นเดินไปยังตู้เซฟลับหลังชั้นหนังสือ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าออกมา ข้างในนั้นมีเพียงรูปถ่ายใบเดียว... รูปถ่ายที่รินรดาไม่เคยเห็น รูปที่เขาเคยสัญญากับตัวเองว่าจะทำลายมันทิ้งเสียตั้งแต่วันที่เขาเริ่มสร้างชีวิตคู่กับเธอ แต่เขากลับทำไม่ได้ ขณะที่เขากำลังจะเก็บเอกสารกลับที่เดิม แผ่นกระดาษใบหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้น มันเป็นใบเสร็จรับเงินจากคลินิกเฉพาะทางในต่างประเทศที่เขาเคยสั่งให้ลูกน้องไปจัดการเมื่อสามปีก่อน... ช่วงเวลาที่รินรดาหายตัวไปจากชีวิตของเขาหลังจากการหย่าร้าง พฤกษ์ก้มลงเก็บมันด้วยมือที่สั่นรัว ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนรับใช้ที่หน้าประตูก็ขัดจังหวะความคิด “คุณพฤกษ์คะ... มีพัสดุด่วนส่งมาให้คุณค่ะ บอกว่าเป็นจดหมายจาก... ทนายความของคุณรินรดา” หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ เขารีบก้าวออกไปรับซองจดหมายนั้นด้วยความร้อนรน ทันทีที่ฉีกซองออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เลือดในกายเขากลายเป็นน้ำแข็ง มันไม่ใช่จดหมายทวงถามเรื่องทรัพย์สิน หรือการฟ้องร้องใดๆ อย่างที่เขาคาดคิด แต่เป็นภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพถ่ายของเด็กชายวัยประมาณสองขวบที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้ากว้างขวาง ใบหน้าของเด็กน้อยคนนั้น... ดวงตากลมโตคู่เดิมที่เขามองเห็นตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้นทุกเช้าที่ส่องกระจก... ดวงตาของเขาเองที่ถอดแบบออกมาไม่มีผิดเพี้ยน พร้อมกับกระดาษอีกแผ่นที่แนบมาด้วยลายมือที่เขาคุ้นเคย... ลายมือของรินรดาที่เขารักและทำลายไปกับมือ *'ถ้าคุณอยากรู้ว่ารอยร้าวที่คุณสร้างไว้มันใหญ่แค่ไหน... ลองหันกลับมามองสิ่งที่เกิดจากความเย็นชาของคุณดูสิพฤกษ์... นี่คือชีวิตที่ฉันพยายามปกป้องจากคนอย่างคุณ'* พฤกษ์ยืนนิ่งสนิท มือที่ถือรูปภาพสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังถล่มลงมาตรงหน้า เมื่อเขาตระหนักได้ว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้แค่สูญเสียภรรยาไปเท่านั้น แต่เขายังมี 'ทายาท' ที่เกิดจากความเจ็บปวดซึ่งเขาไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้เลย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครของเข็มฉายานิศนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ