รสชาติของความพ่ายแพ้

แก้วคริスタルเจียระไนในมือของพฤกษ์สั่นระริก แรงบีบจากนิ้วเรียวที่ขาวซีดเกือบจะทำให้เนื้อแก้วแตกละเอียด คาสิโนและห้องจัดเลี้ยงระดับไฮ엔ดของโรงแรมหรูคลาคล่ำไปด้วยผู้ทรงอิทธิพล ทว่าในสายตาของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง โลกทั้งใบกลับหดแคบเหลือเพียงจุดเดียว—จุดที่รินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำคุณค่า ยืนหยัดอย่างสง่างามในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตแนบเนื้อ ขับเน้นส่วนสัดเย้ายวนที่เคยเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว และบัดนี้กำลังตกเป็นเป้าสายตาของชายหนุ่มทั้งงาน ไม่ใช่แค่ความสวยที่บาดตา แต่เป็นรอยยิ้มอิ่มเอมและท่าทีเย่อหยิ่งจองหองที่เธอหยิบยื่นให้คนรอบข้าง นั่นคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการกรีดแทะหัวใจของพฤกษ์ให้แหลกสลายเป็นจุล "มองจนตาไม่กะพริบเลยนะครับ คุณพฤกษ์..." เสียงทุ้มต่ำของธันวา ทนายความหนุ่มผู้กุมหัวใจและก้าวเข้ามาแทนที่ตำแหน่งสามีดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับมือหนาที่โอบประคองเอวบางของรินรดาอย่างสนิทสนม รอยยิ้มของธันวาไม่ได้เยาะเย้ย แต่มันเปี่ยมไปด้วยชัยชนะที่เด่นชัดเสียจนพฤกษ์อยากจะพุ่งเข้าไปซัดหมัดใส่ใบหน้านั้นให้รอยยิ้มจอมปลอมนั่นหายไปจากโลก "ถอยไป..." พฤกษ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยพิษริษยาและเพลิงแค้นที่แผดเผาอก "ริน... คุณไม่มีสิทธิ์มายืนทำตัวระรื่นอยู่ตรงนี้" รินรดากวาดสายตาคมปลาบมองอดีตสามี รอยยิ้มบนเรียวปากอิบอิ่มเหยียดขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน เธอไม่ได้ดูหวาดกลัวหรือเปราะบางเหมือนหญิงสาวผู้เคยร้องไห้ฟูมฟายในคฤหาสน์หินอ่อนหลังนั้นอีกต่อไป ร่างระหงขยับเข้าใกล้ธันวาอีกนิด ยอมให้ริมฝีปากหยักลึกของทนายหนุ่มกระซิบถ้อยคำหยอกเย้าข้างใบหูขาวผ่อง เป็นภาพบาดตาที่ทำให้ลมหายใจของพฤกษ์สะดุดกึก "สิทธิ์เหรอคะคุณพฤกษ์?" รินรดาเอ่ยเสียงหวาน กังวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอปรายตามองเขาด้วยสายตาราวกับมองเศษฝุ่นผง "น่าขันเสียจริงนะคะ คนที่เคยสละสิทธิ์ทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง... วันนี้กลับมาทวงถามหาความชอบธรรมอะไรจากฉันอีก" คำพูดนั้นแทงทะลุกลางใจ เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง วันที่เขาผลักไสเธอ วันที่เขาเยียบย่ำความรักของเธออย่างไร้เยื่อใย และในวันนี้—วันที่เขารู้ซึ้งแล้วว่าหัวใจของเขาขาดรอยหยักที่เรียกว่า 'รินรดา' ไม่ได้ เธอกลับก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้เยื่อใย และทิ้งให้เขาจมดิ่งอยู่ในความพ่ายแพ้ที่สาสมที่สุด พฤกษ์ก้าวเข้าไปกระชากข้อแขนเรียวของเธอด้วยความลืมตัว แรงบีบหนักหน่วงจนรินรดานิหน้าเล็กน้อย แต่ทว่าธันวากลับเร็วกว่า มือหนาปัดข้อมือของพฤกษ์ออกอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับก้าวมาบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง "อย่าใช้มือสกปรกของคุณมาแตะต้องเธออีก พฤกษ์" ธันวาเอ่ยเตือนเสียงเย็น พฤกษ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่ง "เธอก็เป็นของฉัน! ทะเบียนสมรสเราเพิ่งจะเซ็นหย่าไปไม่นาน ริน... คุณลืมแล้วหรือไงว่าร่างกายนี้เคยเป็นของใคร!" คำพูดดิบเถื่อนทำให้รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอสะบัดหน้าหนีรอยสัมผัสที่หลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้าด้วยแววตานิ่งสนิทที่น่ากลัวยิ่งกว่าน้ำตา "ใช่ค่ะ... มันเคยเป็นของคุณ" รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความแข็งแกร่ง "แต่จำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดีนะคะคุณพฤกษ์... ร่างกายนี้ หัวใจนี้ และทุกลมหายใจของฉันในตอนนี้ เป็นอิสระจากคุณอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว... รสชาติของความพ่ายแพ้ที่คุณกำลังลิ้มลองอยู่นี้ มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันเคยเจอ!" เธองามสง่าราวนางพญา หันหลังให้เขาอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยให้พฤกษ์ยืนแข็งค้างอยู่กลางงานเลี้ยง ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงอันครึกครื้นที่กลับกลายเป็นความเงียบงันในโสตประสาทของเขา ชายหนุ่มทรุดตัวลงพิงบาร์เครื่องดื่มอย่างคนหมดแรง แววตาคมเข้มเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาด้วยความคับแค้นใจ เขาแพ้แล้ว... แพ้อย่างราบคาบให้กับความเย่อหยิ่งของตัวเอง ดึกสงัด ณ คฤหาสน์อัครเดโชที่บัดนี้ไร้ซึ่งความอบอุ่น พฤกษ์ขังตัวเองอยู่ท่ามกลางความมืดในห้องทำงาน กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยยังคงจางๆ อยู่ในอากาศ ภาพรินรดาอยู่ในอ้อมแขนของธันวาตามหลอกหลอนเขาราวกับภาพหลอน เขายกขวดวิสกี้ขึ้นดื่มรวดเดียวจนแสบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างของแม่บ้านเก่าแก่จะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณพฤกษ์คะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณค่ะ ระบุหน้าซองว่าเป็นเอกสารลับจากสำนักงานทนายความของคุณธันวา" พฤกษ์ขมวดคิ้วยุ่ง รับซองเอกสารสีน้ำตาลมาด้วยมืออันสั่นเทา เขากระชากผนึกออกด้วยความหงุดหงิด คิดว่าคงเป็นเอกสารเรื่องทรัพย์สินที่ยังตกลงกันไม่เรียบร้อย แต่ทว่า... เมื่อแผ่นกระดาษแผ่นแรกหลุดร่วงลงมาบนโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง มันไม่ใช่เอกสารแบ่งสมบัติ... แต่มันคือ **"ใบรับรองผลการตรวจ DNA"** และ **"ภาพถ่ายอัลตราซาวด์"** ของเด็กน้อยวัยหกเดือนในครรภ์ ที่มีข้อความลายมือเฉียบคมเขียนกำกับไว้ด้วยลายมือของรินรดาเอง *“ยินดีด้วยนะคะคุณพฤกษ์... คุณกำลังจะได้เป็นพ่อคน แต่เสียดาย... ที่เด็กคนนี้ จะไม่มีวันใช้นามสกุลอัครเดโชร่วมกับคุณเด็ดขาด”* หัวใจของพฤกษ์หยุดเต้นไปชั่วขณะ โลกทั้งใบพังครืนลงมาตรงหน้าเมื่อความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเปิดเผยออกในความมืด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครของเข็มฉายานิศนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ