การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผืนหิมะขาวโพลนดั่งดอกเหมยยามเหมันต์ร่วงหล่น ทว่ากลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งกลับกลบกลิ่นหอมของสุราชั้นดีที่พกติดตัวมาจนหมดสิ้น หลี่เฟยเทียนมิได้ใส่ใจบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ที่ถูกกระบี่อัคคีโลกันตร์แผดเผาจนเนื้อหนังส่งกลิ่นไหม้ สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในดวงตาหงส์คู่คมกริบของเขาคือเงาร่างของสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ นางผู้ซึ่งกำลังกระอักโลหิตสีดำคล้ำออกมาคำโต "มู่หรงเสวี่ย... เจ้าช่างโง่งอมียิ่งนัก" น้ำเสียงที่มักเจือความกวนประสาทและกลิ่นสุราในยามปกติ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม หลี่เฟยเทียนก้าวเข้าไปรับร่างที่กำลังจะทรุดลงสู่พื้นหิมะ ปราณสุราเก้าสวรรค์ในกายถูกโคจรใช้อย่างบ้าคลั่งเพื่อสกัดกั้นพิษโลหิตอัคคีที่กำลังกัดกินชีพจรหัวใจของนาง ทว่ามันกลับสายเกินไป ยาล้างกระดูกเปลี่ยนไขกระดูกใดๆ ล้วนไร้ผลเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพิษร้ายแห่งแดนบูรพา มู่หรงเสวี่ยแย้มยิ้มทั้งที่มุมปากยังเปรอะเปื้อนคราบเลือด รอยยิ้มนั้นงดงามเยือกเย็นดั่งดอกบัวหิมะบนยอดเขาหมื่นปี แต่นัยน์ตาที่ทอดมองเขากลับเปี่ยมด้วยความอาลัยอาวรณ์ที่ล้ำลึกเกินกว่าจะเอ่ยวาจา "หลี่... เฟยเทียน... ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเมฆาพิสุทธิ์... หน้าที่ปกป้องสำนักและ... และท่าน คือสิ่งที่ข้า... ต้องกระทำ..." นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ฝ่ามือเรียวดุจหยกขาวเอื้อมขึ้นสัมผัสแก้มสากของบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดิน ทว่าในยามนี้กลับมีหยาดน้ำตาไหลรินผสมปนเปไปกับหิมะที่โปรยปราย ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน กองกำลังร้อยอสูรแห่งพรรคมารโลหิตได้ยกทัพปิดล้อมหุบเขาพันจันทร์ เป้าหมายมิใช่เพียงแค่การแย่งชิงคัมภีร์กระบี่เยือกแข็ง หากแต่ต้องการชีวิตของหลี่เฟยเทียน ผู้กุมความลับของเคล็ดวิชาบรรพกาล ในวินาทีความเป็นความตายที่กระบี่มารกำลังพุ่งทะลวงแทงทะลุหัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ประมาทเลินเล่อ มู่หรงเสวี่ยผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา กลับเลือกที่จะเอาตัวเข้ามารับกระบวนท่าอันเหี้ยมโหดนั้นแทนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "เจ้าบ้า! ใครใช้ให้เจ้าเอาชีวิตเข้าแลกเล่า!" หลี่เฟยเทียนคำรามลั่นราวกับพญาอินทรีบาดเจ็บ ความโกรธเกรี้ยวและเสียใจระเบิดออกเป็นคลื่นพลังปราณสีทองสะท้านฟ้าดิน แรงกดดันจากขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนเหล่าศัตรูที่รายล้อมต่างกระอักเลือดและถอยร่นด้วยความหวาดกลัว "ข้า... ไม่ยอมให้ผู้ใด... พรากท่านไปจากโลกนี้..." มู่หรงเสวี่ยกล่าวประโยคสุดท้ายด้วยลมหายใจอันรดริน เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปิดลง พร้อมกับฝ่ามือที่ร่วงหล่นลงแนบข้างลำตัว ลมหายใจของนางดับวูบลงท่ามกลางอ้อมกอดของเขา ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบ มีเพียงเสียงหิมะตกและเสียงหัวใจที่แตกสลายเป็นจุลของหลี่เฟยเทียน โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน วิถีแห่งเซียนที่เขาไขว่คว้า ศาตราวิเศษที่เขาครอบครอง หรือแม้แต่ไหสุรารสเลิศที่เคยเย้ายวนใจ บัดนี้ล้วนไร้ความหมายสิ้นเชิง หากปราศจากสตรีผู้โง่งอมนางนี้คอยตักเตือนด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาของหลี่เฟยเทียนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เส้นเลือดปูดโปนทั่วลำคอและใบหน้า พลังปราณสุราเก้าสวรรค์แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะสีครามเข้มที่ลุกโชนดั่งอัคคีจากขุมนรก เขาค่อยๆ วางร่างของมู่หรงเสวี่ยลงบนพื้นหิมะอย่างทะนุถนอมที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บของเหมันตฤดู แต่เป็นเพราะจิตสังหารที่เข้มข้นจนทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว "พวกเจ้า... ทั้งหมด... ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรก มือขวาของเขายื่นออกไปช้าๆ กระบี่บินประจำกาย "สุราไร้ลักษณ์" ที่ปักอยู่บนพื้นพาสั่นสะทอนส่งเสียงคำรามก้องฟ้า มันพุ่งกลับมาอยู่ในมือของยอดฝีมือหนุ่มผู้สูญสิ้นสติสัมปชัญญะแห่งความเป็นมนุษย์ ทว่า ในขณะที่หลี่เฟยเทียนกำลังจะกวัดแกว่งกระบี่ปลิดชีพกองกำลังพรรคมารให้สิ้นซากเพื่อล้างแค้นให้คนรัก ท้องนภากลับคำรามก้องด้วยเสียงสายฟ้าฟาดสีดำทมิฬ เมฆฝนหนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างไร้ที่มา พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่กดทับลงมาจนเข่าทั้งสองข้างของหลี่เฟยเทียนทรุดลงกระแทกพื้นหิมะ เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบเหนือยอดไม้ ห่างออกไปเพียงสามจั้ง มือเรียวยาวดั่งกิ่งไม้แห้งยื่นออกมาจากชายแขนเสื้อ พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏภายใต้เงาหมวกสาน "หลี่เฟยเทียน เจ้าคิดว่าการตายของนางคราบน้ำตานี้ คือจุดจบของเรื่องราวทั้งหมดกระนั้นหรือ? แท้จริงแล้ว... ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้น จนถึงวินาทีนี้ ล้วนเป็นหมากกระดานที่ถูกกำหนดไว้โดยเงื้อมมือของ 'ผู้นำตระกูลหลี่' บิดาผู้ให้กำเนิดที่เจ้าคิดว่าตายไปแล้วต่างหากเล่า!" คำกล่าวประโยคสุดท้ายราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของหลี่เฟยเทียน ดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ร่างกายที่โหยหาการล้างแค้นกลับแข็งค้างราวกับถูกสาป ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคมกระบี่นี้ไปด้วยกันนะครับ — เซียนสุราเมามาย