คนเมาพิทักษ์ใจ

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผืนหิมะขาวโพลนดั่งดอกเหมยยามเหมันต์ผลิบาน ร่างเพรียวบางของมู่หรงเสวี่ยเซถอยหลังไปสามก้าว ปลายกระบี่เยือกแข็งยันพื้นน้ำแข็งไว้เพื่อไม่ให้ทรุดตัวลง ประกายกระบี่ในมือสั่นระริกสะท้อนถึงพลังปราณที่ใกล้เหือดแห้ง เบื้องหน้าของนางคือ "อสูรโลหิตทมิฬ" ย우ว์เยี่ยน ผู้อาวุโสพรรณมารโลหิต ผู้ถือครองวิชาดูดกลืนวิญญาณขั้นสูงสุด รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าอัปลักษณ์ของมันเมื่อเห็นเหยื่อสาวจนมุม "ฮ่าๆๆๆ แม่นางมู่หรง! ต่อให้เจ้าเป็นถึงศิษย์เอกสำนักเมฆาพิสุทธิ์ผู้เย่อหยิ่งเพียงใด สุดท้ายก็ต้องมาตายใต้เงื้อมมือของข้าผู้นี้! ยอมจำนนเสียเถอะ เอาดวงจิตบริสุทธิ์ของเจ้ามาหลอมรวมเป็นโอสถทิพย์ให้ข้าเสียดีๆ!" อสูรโลหิตทมิฬหัวร่ออย่างบ้าคลั่ง ฝ่ามือสีเลือดแผ่ไอทมิฬพวยพุ่งเข้ากดดันบรรยากาศจนอากาศรอบกายแข็งค้าง มู่หรงเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเย็นชาและเย่อหยิ่งที่เคยมีบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว นางเตรียมโคจรลมปราณเฮือกสุดท้าย ระเบิดตันtianของตนเองเพื่อไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือของพวกมัน ทว่า... ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง กลิ่นสุราอันฉุนกึกแต่กลับหอมหวานประหลาดก็ลอยล่องมาปะทะนาสิก ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเทาเก่าซอมซ่อ ไร้ซึ่งกระบี่คู่กาย มีเพียงไหสุรากระเบื้องเคลือบในมือซ้าย กลับก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเชื่องช้า ราวกับเขากำลังเดินชมบุปผชาติในสวนหลังบ้าน หาใช่สนามรบที่นองด้วยเลือดไม่ "สตรีผู้โง่งอมักมีความคิดตื้นเขินเช่นนี้เสมอ..." เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้น หลี่เฟยเทียนยกไหสุราขึ้นกระดกอึกใหญ่ น้ำสีใสไหลรินผ่านมุมปากก่อนที่เขาจะใช้หลังมือเช็ดมันลวกๆ สายตาคู่ที่มักจะหรี่ปรอยราวกับคนเมามาย ค่อยๆ เปิดกว้างขึ้นทีละน้อย ประกายตานั้นคมกริบดั่งกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก ชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แรงกดดันระดับขอบเขตจิตวิญญาณฟ้าดินแผ่ซ่านออกมาจากร่างผอมเกร็งนั้น จนอสูรโลหิตทมิฬถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "เจ้าเป็นผู้ใดกัน! กล้าดียังไงมาสอดมือเข้ายุ่งเรื่องของพรรณมารโลหิต!" อูว์เยี่ยนคำรามเสียงต่ำ แผ่ไอสังหารรุนแรงเข้าใส่ หลี่เฟยเทียนหัวเราะหึๆ ในลำคอ เขาปรายตามองมู่หรงเสวี่ยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาซับซ้อน นางเม้มปากแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเย็นชา "หลี่เฟยเทียน... เจ้าคนสำมะเลเทเมา... ใครใช้ให้เจ้าเข้ามาเสี่ยงตายกันเล่า รีบไสหัวไปซะ!" "ปากคอเราะร้ายเช่นเคยนะแม่นางน้อย" หลี่เฟยเทียนยิ้มเยาะ ดวงตาคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนชั่วแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป กลายเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็งหมื่นปี "ข้าอุตส่าห์เดินทางฝ่าพายุหิมะนับร้อยลี้เพื่อมาหาเสบียงสุรา แต่เจ้ากลับไล่ข้าเช่นนี้... ดูท่าคนแซ่หลี่คงต้องสั่งสอนมารผจญสักตัวสองตัว เพื่อเรียกคืนความสงบสุขให้แก่สุราในไหของข้าเสียแล้วกระมัง" สิ้นคำพูด ร่างของหลี่เฟยเทียนก็เลือนหายไปจากจุดเดิม! "วิชาตัวเบาอันใดกัน!" อูว์เยี่ยนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สัมผัสวิญญาณของมันไม่สามารถจับตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ทัน ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบแล่นพล่านไปทั่วร่าง มันตวัดฝ่ามือโลหิตหมายจะป้องกันตัวรอบทิศทาง "ช้าไป..." เสียงกระซิบดังขึ้นข้างใบหู ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูตแห่งความตาย หลี่เฟยเทียนปรากฏกายขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของอสูรโลหิตทมิฬ นิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาประกบชิดติดกันเป็นรูปดรรชนี แสงสีครามเจิดจ้าเปล่งประกายเจิดจ้าทะลวงผ่านหมู่เมฆ ท้องนภาในรัศมีร้อยลี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เมฆหมอกสลายสิ้นด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว! นี่คือวิชาในตำนานที่สูญหายไปนับพันปี... **"ดรรชนีสยบฟ้า"**! "ย้ากกกก!" หลี่เฟยเทียนแทงนิ้วลงไปตรงๆ ปราณดรรชนีสายหนึ่งพุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์ มันไม่ใช่แค่พลังลมปราณธรรมดา แต่เป็นกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินที่บีบอัดจนกลายเป็นคมดรรชนีอันไร้ผู้ต้าน อูว์เยี่ยนคำรามสุดเสียง ระเบิดพลังโลหิตทั้งหมดที่มีสร้างเป็นเกราะโลหิตหนาเตอะนับร้อยชั้นเพื่อต้านทาน ทว่า... เกราะโลหิตนั้นกลับเปราะบางราวดั่งแผ่นน้ำบางๆ เมื่อเผชิญหน้ากับดรรชนีสยบฟ้า *เปรี๊ยะ! โครม!* เสียงเกราะแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนจากการปะทะทำให้พื้นดินรอบรัศมีสามลี้ทรุดฮวบลงกลายเป็นหลุมลึก ไอพายุหิมะถูกกวาดล้างจนเกลี้ยง เหลือเพียงความว่างเปล่าและเศษเสี้ยวพลังปราณที่ปั่นป่วน อูว์เยี่ยนกระอักโลหิตคำโตออกมา ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายของมันเริ่มแตกร้าวจากภายในราวกับเครื่องปั้นดินเผาที่ร้าวราน ก่อนจะแหลกสลายกลายเป็นผุยผงไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ มู่หรงเสวี่ยอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน นางรู้ว่าบุรุษผู้นี้แข็งแกร่ง แต่นางไม่เคยคิดเลยว่า... ความแข็งแกร่งของเขาจะไร้เหตุผลถึงเพียงนี้ การใช้นิ้วเดียวปลิดชีพยอดฝีมือขอบเขตจิตวิญญาณขั้นสูงได้อย่างง่ายดาย ราวกับดีดฝุ่นผงออกจากเสื้อผ้า นั่นมันคือพลังระดับใดกันแน่? หลี่เฟยเทียนถอนหายใจยาว แสงสีครามบนนิ้วมือเลือนหายไป เขายกไหสุราขึ้นดื่มอีกครั้งเพื่อล้างคอ ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ร่างกายเซเล็กน้อยก่อนที่เขาจะพ่นโลหิตสีดำออกมาคำหนึ่ง การฝืนใช้ "ดรรชนีสยบฟ้า" ในยามที่ลมปราณยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ ย่อมต้องแลกมาด้วยภาระอันหนักอึ้งต่อร่างกายเช่นกัน "เจ้า..." มู่หรงเสวี่ยพยุงร่างอันสะท้านไหวของตนเองลุกขึ้น นางรีบก้าวเข้าไปหาเขา แววตาที่เคยเย็นชากลับฉายแววตื่นตระหนกและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางเอื้อมออกไปหมายจะจับแขนเขาเพื่อถ่ายทอดลมปราณช่วยเหลือ "เจ้าบ้าเอ๊ย! ใครใช้ให้เจ้าฝืนใช้พลังวิชานั้นกัน!" หลี่เฟยเทียนหันมามองนาง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับบนมุมปาก แม้ใบหน้าจะซีดเผือดลงถนัดตา เขายื่นมือออกไปใช้นิ้วดีดหน้าผากมนของนางเบาๆ อย่างถือวิสาสะ "ถ้าข้าไม่ใช้ แล้วปล่อยให้ภรรยาในอนาคตของข้าต้องระเบิดตัวตาย ต่อไปข้าจะไปหาคนร่วมวงสุราที่ไหนเล่า หืม... แม่นางมู่หรง?" ใบหน้าของมู่หรงเสวี่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความเขארอาย แต่เป็นเพราะความโกรธแกมระคนซาบซึ้ง นางตวัดสายตาคมกริบใส่เขา "ใครเป็นภรรยาเจ้ากัน! เจ้าคนไร้ยางอาย..." นางยังไม่ทันได้ต่อว่าเขาจนจบประโยค ทันใดนั้นเอง... ท้องนภาที่เพิ่งสงบลงกลับแปรปรวนขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง! เมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งภาพวาดหมึกจีนที่ถูกหยดลงบนน้ำ สายฟ้าสีทองคำบริสุทธิ์นับพันสายฟาดผ่าลงมาจากใจกลางมิติที่ฉีกขาด เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธ แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนเข่าของทั้งสองแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เงาร่างมหึมาสายหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้าสีทอง ดวงตาดั่งดวงอาทิตย์คู่น้ำแข็งจ้องมองลงมาจากเบื้องบน ราวกับกำลังพิจารณา "มดปลวก" ที่กล้าบัง1อาจฝืนลิขิตฟ้า! "หึ..." หลี่เฟยเทียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แววตาเมามายหายวับไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันดั่งพญามังกรผยองเดช เขากระชับร่างของมู่หรงเสวี่ยเข้าสู่อ้อมแขนอย่างแนบแน่น พร้อมกับกระซิบข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคงดั่งขุนเขา "ดูท่า... สวรรค์คงไม่อยากให้เราดื่มสุรากันต่อแล้วล่ะกระมัง?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคมกระบี่นี้ไปด้วยกันนะครับ — เซียนสุราเมามาย