ค่ายกลพันกระบี่

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วหุบผากระดูกทมิฬมิได้ทำให้หลี่เฟยเทียนรู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย บุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวเปื้อนฝุ่นควันยกไหสุราขึ้นกระดกอึกใหญ่ น้ำใสสะอาดรสชาติร้อนแรงบาดคอไหลรินผ่านมุมปาก หยดลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่ามือสังหารพรรคมาร ดวงตาหรี่แคบลงครึ่งหนึ่งคล้ายคนเมามายไร้สติ ทว่าประกายตากลับคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างมหึมาของ ‘ไป๋หู่’ สมุนเอกแห่งพรรคมารโลหิต ผู้ครอบครองวิชามารโลหิตกลืนกินวิญญาณ ร่างกายของมันสูงใหญ่กำยำ ผิวหนังสีคล้ำราวกับเหล็กกล้าที่ถูกหลอมผ่านไฟโลกันตร์ ในมือถือกระบองหนามยักษ์ที่อาบไปด้วยโลหิตสดๆ ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งชวนคลื่นไส้ "หลี่เฟยเทียน เจ้าคิดว่าสุราในไหของเจ้าจะช่วยต่อชีวิตเจ้าได้อีกสักกี่ลมหายใจกัน?" เสียงคำรามของไป๋หู่ดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบผา แรงกดดันจากลมปราณสีโลหิตแผ่พุ่งออกมาเป็นระลอกคลื่น จนพื้นดินรอบกายแตกละเอียดเป็นจุณ หลี่เฟยเทียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ยกมือขึ้นเช็ดมุมปากลวกๆ "สุราน่ะ... ไม่ได้ช่วยต่อชีวิตหรอก แต่มันช่วยให้ข้าทนดูหน้าพวกสุนัขรับใช้พรรคมารอย่างพวกเจ้าได้นานขึ้นต่างหาก" คำพูดเย้ยหยันนั้นจุดเพลิงโทสะในใจของไป๋หู่จนลุกโชน มันคำรามลั่นสะท้านฟ้าดิน กระบองหนามยักษ์ในมือตวัดวาดออกอย่างไร้ความปรานี เกิดเป็นพายุหมุนโลหิตพุ่งเข้าใส่ร่างของหลี่เฟยเทียนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ท่ามกลางวิกฤตอันตาย ร่างของมู่หรงเสวี่ยพลันเคลื่อนไหว นางประดุจเทพเซียนผู้ลงมาจากสรวงสวรรค์ กระบี่เยือกแข็งในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา "วิชากระบี่เมฆาพิสุทธิ์... เหมันต์นิรันดร์!" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีเปล่งออกมาเบาๆ หญิงสาวตวัดปลายกระบี่สร้างม่านน้ำแข็งหนาทึบขึ้นขวางกั้นพายุโลหิตเอาไว้ เสียงปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว เศษน้ำแข็งและละอองเลือดกระจายไปทั่วสารทิศ แรงสะท้อนทำให้มู่หรงเสวี่ยถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าขาวเนียนซีดเผือดลงเล็กน้อย ทว่าแววตายังคงแน่วแน่และเย็นชาไร้ความหวาดกลัว "แม่นางมู่หรง... เจ้าถอยไปก่อนเถอะ การรินสุราให้รสชาติกลมกล่อม จำเป็นต้องใช้สมาธิ เจ้ามายืนบังลมหนาวเช่นนี้ ข้าเกรงว่ารสสุราจะเสียรสชาติหมด" หลี่เฟยเทียนกล่าวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เจือความหยอกล้อ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใดก็ตาม "หุบปากของท่านเสีย หลี่เฟยเทียน หากท่านยังเอาแต่เล่นสนุก ข้าเกรงว่าพวกเราคงไม่ได้กลับไปดื่มสุราด้วยกันอีก" มู่หรงเสวี่ยกล่าวตอบเสียงเรียบ แม้ริมฝีปากจะเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอาการบาดเจ็บภายใน "ฮ่าๆๆๆ ดี! ในเมื่อแม่นางออกปากเตือนแล้ว ข้าจะรีบจัดการเจ้าโง่นี่ให้จบๆ ไปก็แล้วกัน" หลี่เฟยเทียนยืดตัวขึ้นตรง รัศมีพลังที่เคยซ่อนเร้นไว้ระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน ลมปราณสีทองอร่ามพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมฆหมอกบนนถือพลันแตกกระเจิง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไปครอบคลุมรัศมีร้อยลี้ จนแม้แต่ไป๋หู่ยังต้องแสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมาเป็นครั้งแรก "วิชา... ดรรชนีสะท้านนภาราตรีที่สิบ!" นิ้วเรียวยาวชี้ออกไปเบื้องหน้าอย่างเรียบง่าย ไม่มีความหวือหวา ไม่มีการตั้งท่าอันซับซ้อน ทว่าอากาศเบื้องหน้ากลับบิดเบี้ยวและแตกสลายกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อม ลำแสงสีทองบริสุทธิ์พุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วที่สายตาไม่อาจติดตาม ไป๋หู่คำรามลั่นด้วยความหวาดกลัว มันรวบรวมลมปราณโลหิตทั้งหมดที่มีมาไว้ที่กระบองหนามเพื่อต้านรับ ทว่ามันประเมินพลังของหลี่เฟยเทียนต่ำเกินไปเสียแล้ว *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวดุจสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ กระบองหนามเหล็กกล้าแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา ลำแสงสีทองทะลวงผ่านร่างของไป๋หู่ไปอย่างง่ายดายราวกับกระดาษสา ร่างมหึมาหยุดชะงักค้างเติ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ ก่อนที่รอยร้าวสีทองจะแผ่ขยายไปทั่วร่าง และสลายกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวไปตามสายลม ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมหุบผากระดูกทมิฬชั่วขณะ หลี่เฟยเทียนพ่นลมหายใจยาวเหยียด ยื่นมือไปคว้าไหสุราขึ้นมาดื่มอีกอึกใหญ่ สีหน้าดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะผ่อนคลายจากศึกหนัก ท้องฟ้าเบื้องบนที่ควรจะกระจ่างใสกลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆสีดำสนิทก่อตัวขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าสีม่วงเข้ม มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที "นั่นมัน... ค่ายกลพันกระบี่ของสำนักมารโลหิตสวรรค์ เหตุใดพวกมันถึงตามมาเร็วเช่นนี้?" หลี่เฟยเทียนหรี่ตาลง มองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีกระบี่นับพันเล่มปรากฏขึ้นล้อมรอบตัวพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง ไอสังหารอันเย็นเยียบแผ่ซ่านกดทับลงมาจนลมหายใจติดขัด รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของเขาเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง "ดูท่าทาง... คืนนี้พวกเราคงไม่ได้นอนหลับพักผ่อนกันง่ายๆเสียแล้วกระมังครับ" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และดื่มด่ำไปกับเรื่องราวอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันเสมอนะครับ