กำแพงที่ก่อไว้สูง

เสียงทุบประตูรัวเร็วด้านนอกราวกับกลองเพล สะเทือนสะท้านเข้ามาถึงผนังยิปซั่มบอร์ดที่ยังไม่ได้ฉาบปูนเรียบร้อยดีในไซต์งานก่อสร้างกลางดึกค่ำคืนนี้ หยาดฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำซัดสาดลงมาไม่ขาดสาย ทว่าเสียงตะโกนเรียกชื่อของคุณรินจากคนงานด้านนอกกลับแทรกผ่านสายฝนเข้ามาได้อย่างชัดเจน ทุกถ้อยคำบาดลึกและสร้างความตระหนกให้แก่คนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ในห้องทำงานชั่วคราว พิมพ์มาดาชะงักกкаรเคลื่อนไหว ปลายนิ้วเรียวที่เกือบจะเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะทำงานหยุดชะงักค้างกลางอากาศ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำไม่เป็นส่ำ ไม่ใช่เพราะเสียงทบประตูหรือความตกใจจากบุคคลภายนอก แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับรินรดาในตอนนี้มันใกล้ชิดเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายปัดผ่านผิวแก้มของเธออยู่รอมร่อ "แฟนคุณรินเขาเป็นห่วงขับรถลุยน้ำท่วมมาตามหาถึงนี่แล้วครับ!" ประโยคนั้นดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท รินรดายังคงยืนนิ่ง ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววยียวนและเต็มไปด้วยความท้าทายยามปะทะคารมกับเธอบัดนี้กลับไหววับอย่างประหลาด รอยยิ้มมุมปากที่เคยใช้กวนประสาทเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย หญิงสาวเจ้าของเรือนผมยาวประบ่าที่เปียกชื้นเล็กน้อยค่อยๆ เคลื่อนสายตาลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของพิมพ์มาดา ก่อนจะขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักหน่วงในความรู้สึก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามแผ่วเบาจากท้องฟ้าด้านนอก "ดูท่า... ผู้ชายแสนดีคนนั้นคงไม่อยากให้สถาปนิกคนเก่งกับอินทีเรียจอมเฮี้ยบต้องติดอยู่ในไซต์งานกันสองต่อสองสินะคะคุณพิมพ์" เสียงของรินรดาเอื้อnเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบผิดปกติ มันไม่ใช่การเยาะเย้ยถากถางเหมือนทุกที แต่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้าและบางสิ่งที่พิมพ์มาดาอ่านไม่ออก "มันไม่ใช่..." พิมพ์มาดาเผลอหลุดปากปฏิเสธออกไปทันควัน ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อรู้ตัวว่าเธอกำลังแก้ตัวกับอีกฝ่ายเรื่องอะไร ทั้งที่ชีวิตส่วนตัวของรินรดาจะมีใคร หรือใครจะมาตามหามันก็ไม่ใช่กงการอะไรของเธอเลยสักนิด "ไม่ใช่แล้วอะไรล่ะคะ? เสียงเรียกชื่อคุณรินดังลั่นขนาดนั้น หรือว่า... คุณพิมพ์กลัวว่าเขาจะเข้าใจเราผิด ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ในห้องมืดๆ สองต่อสองแบบนี้?" รินรดาแกล้งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แม้จะพยายามดึงน้ำเสียงยียวนกลับมา ทว่าแววตาคู่สวยกลับว่างเปล่าและหม่นหมองลงอย่างปิดไม่มิด พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ กำแพงที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี—กำแพงแห่งความสมบูรณ์แบบ ระเบียบวินัย และความเย็นชาที่ใช้ปกป้องหัวใจตัวเอง—บัดนี้กลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง เพียงเพราะแววตาไหววับที่รินรดากำลังส่งมาให้เธอก่อนหน้านี้ ในยามดึกที่เงียบงัน ไซต์งานที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงของปูนและเศษวัสดุก่อสร้าง กลายเป็นพื้นที่เปราะบางที่สุดที่คนทั้งสองไม่คาดคิดว่าจะได้เผชิญหน้า "คุณรินไม่ได้รักเขา" พิมพ์มาดาหลุดปากพูดออกไปโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง ประโยคนั้นพุ่งออกไปจากริมฝีปากของเธออย่างดื้อดึง ท่ามกลางความตกตะลึงของตัวเอง รินรดาชะงักกะทันหัน รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก หญิงสาวก้าวเข้ามาประชิดตัวพิมพ์มาดาอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เสียจนพิมพ์มาดารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แผ่ซ่านผ่านความหนาของเสื้อผ้า "แล้วคุณพิมพ์รู้ได้ยังไงคะว่าฉันไม่รัก?" รินรดาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงแผ่วเบาราวกับต้องการทดสอบความมั่นคงในหัวใจของสถาปนิกสาว "หรือว่า... คุณพิมพ์กำลังใช้ไม้บรรทัดในหัววัดความรู้สึกของฉันอยู่กันแน่?" คำถามนั้นคมกริบยิ่งกว่าคัตเตอร์ที่ใช้กรีดกระดาษไข พิมพ์มาดาหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมด เธออยากจะผลักร่างบางตรงหน้าให้ออกไปให้พ้นทาง อยากจะตะโกนไล่ให้รินรดารีบออกไปหาคนที่มารอรับด้านนอกเสีย แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ มือทั้งสองข้างที่กุมเข้าหากันแน่นสั่นเทาเล็กน้อย ความเกลียดชังและการไม่ลงรอยกันที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอด กลับพังทลายลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบลง แทนที่ด้วยเสียงตะโกนเรียกครั้งสุดท้ายที่ดังขึ้นผ่านร่องหน้าต่างที่ยังไม่ได้ใส่กระจก "คุณรินครับ! ทางนี้รถเริ่มจะเข้าไม่ได้แล้วนะ!" รินรดายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพิมพ์มาดา ราวกับกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างในความเงียบงันนั้น มือเรียวของอินทีเรียสาวเอื้อมขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของสถาปนิกสาวออกให้อย่างแผ่วเบاสัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายนั้นทำให้พิมพ์มาดาถึงกับกลั้นหายใจ "ฉันต้องไปแล้วค่ะ..." รินรดากระซิบเสียงเบาหวิว ดวงตาคู่คมทอดมองพิมพ์มาดานิ่งนาน ราวกับต้องการจดจำภาพใบหน้าของคนตรงหน้าให้ลึกซึ้งที่สุดก่อนจะหันหลังกลับ หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ ความรู้สึกหน่วงหนับตีตื้นขึ้นมาจนแน่นอก เธอไม่อยากให้รินรดาเดินออกไปจากห้องนี้ ไม่อยากให้ก้าวไปหาผู้ชายคนนั้น แต่มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เธอจะรั้งอีกฝ่ายไว้ รินรดาก้าวเดินห่างออกไปทางประตูห้องทำงานชั่วคราว มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิดประตูโลหะที่เย็นเฉียบ บิดมันให้เปิดออก แสงไฟสีส้มสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาตัดกับความมืดภายในห้อง เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนรออยู่ตรงบันไดทางขึ้น ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะก้าวเท้าพ้นขอบประตู และก่อนที่พิมพ์มาดาจะได้เอ่ยคำใดรั้งไว้ ร่างสูงของคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกก็เป็นฝ่ายก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องเสียเอง พร้อมกับเสียงทักที่ทำเอาเลือดในกายของพิมพ์มาดาเย็นเฉียบลงทันที "ริน! อยู่ในนี้จริงๆ ด้วย... อ้าว คุณพิมพ์มาดา สถาปนิกโครงการนี้ก็อยู่ด้วยเหรอครับเนี่ย?" พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อใบหน้าภายใต้แสงไฟสลัวของชายหนุ่มผู้มาใหม่หันมาสบตาเธอดัง "ฉับ" — และคนคนนั้น... ไม่ใช่ใครอื่นไกลเลย นอกจากคู่หมั้นหนุ่มผู้เพียบพร้อมของเธอเอง ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความเปราะบางและปมหัวใจที่ค่อยๆ ร้อยเรียงไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - ดอกเดซี่ริมทาง