คำพูดจิกกัดที่แฝงความห่วง

“ถอยไปให้พ้นหน้าฉันนะกรณ์!” น้ำเสียงที่หว,รีดลอดไรฟันของพิมพ์มาดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโครงสร้างคอนกรีตดิบๆ ในไซต์งานยามค่ำคืน แสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวยิ่งขับเน้นเงาทอดตัวยาวของคนทั้งคู่ให้ดูราวกับฉากในภาพยนตร์ดราม่าระทึกขวัญ ร่างสูงโปร่งของกรณ์—คู่หมั้นหนุ่มผู้เพียบพร้อมในชุดสูทแบรนด์ดัง ก้าวเข้ามาประชิดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความหึงหวงระคนกัน “พิมพ์... คุณมาทำอะไรที่นี่ ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้แถมยังใส่ชุดหน้างานโทรมๆ อีก รู้ไหมว่าคุณแม่เป็นห่วงคุณแค่ไหน ท่านโทรหาผมบอกว่าคุณหายมาตรวจไซต์งานบ้าบออะไรนี่ติดต่อไม่ได้เลย” กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น สายตาไล่มองสภาพมอมแมมของหญิงสาวด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววเย้ยหยัน เธอไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดที่เห็นหน้าเขาในเวลานี้ ยิ่งไปกว่านั้น... ความลับที่เธอกำลังพยายามปกปิดเรื่องความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงในหัวใจกับใครอีกคน ยิ่งทำให้เธออยากผลักไสผู้ชายตรงหน้าให้ออกไปให้พ้นสายตาโดยเร็วที่สุด “เรื่องของฉันค่ะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาตามจิกตาม 24 ชั่วโมงแบบนี้ กรณ์... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องแต่งงานมันเป็นแค่เกมของผู้ใหญ่!” “แต่เราหมั้นกันแล้วนะพิมพ์! ในทางกฎหมายและสังคม คุณคือผู้หญิงของผม!” กรณ์ย่างสามขุมเข้าหา มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอเพื่อดึงให้ยอมจำนนและกลับบ้านไปพร้อมกัน “อย่ามาแตะต้องฉัน!” พิมพ์มาดาถอยกรูดจนส้นเท้าสะดุดเข้ากับเศษอิฐบล็อกที่กองระเกะระラระทางเดินชั่วคราว ร่างบางเสียการทรงตัวทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะหงายหลังลงไปกระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและเศษเหล็กแหลม ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีที่สมองแทบประมวลผลไม่ทัน! ทว่า... ก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะกระทบเข้ากับความเจ็บปวด ร่างของเธอกลับถูกกระชากเข้าหาอ้อมอกของใครอีกคนอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นหมุนตัวเธอให้พ้นจากจุดอันตรายได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับเสียงอุทานเบาๆ และกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่ลอยแตะนาสิก “ซุ่มซ่ามเป็นเด็กๆ ไปได้นะคะ สถาปนิกคนเก่ง” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่โอบกระชับเอวคอดของเธอไว้มั่น ป้องกันไม่ให้เธอล้มลงไปกองกับพื้น รินรดาปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ รู้ตัวอีกที... อินทีเรียสาวจอมขบถคนนี้ก็เข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับคู่หมั้นหนุ่มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พิมพ์มาดานิ่งค้างอยู่ในอ้อมกอดนั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล ไม่ใช่เพราะความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและไอร้อนจากร่างกายของคนที่เธอเพิ่งปะทะฝีปากไปด้วยเมื่อชั่วโมงก่อน รินรดาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงทำงานทะมัดทะแมง เส้นผมยาวมسرรวบเป็นมวยลวกๆ มีปอยผมตกลงมาเคลีกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่สวยกำลังมองตรงไปยังกรณ์ด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง “คุณเป็นใคร? แล้วมายุ่งอะไรกับคู่หมั้นผม!” กรณ์หน้าตึงเครียดทันทีเมื่อเห็นผู้หญิงอีกคนเข้ามารุ่มร่ามกับคู่หมั้นของตน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและเหยียดหยามเล็กน้อยเมื่อมองสำรวจการแต่งกายที่เปื้อนฝุ่นของรินรดา รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองอยากจะเข้าไปข่วนให้หายหมั่นไส้ เธอยังคงประคองเอวของพิมพ์มาดาไว้ ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดจากการโอบกอดง่ายๆ ราวกับจงใจแสดงความเป็นเจ้า M ท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียดนี้ “ฉันเหรอคะ? ก็เป็นคนที่จะคอย ‘รับ’ ทุกครั้งที่คุณหนูพิมพ์เขาเกือบจะล้มไงคะ... น่าแปลกนะคะ เป็นถึงคู่หมั้นแต่ปล่อยให้ผู้หญิงต้องมาเดินสะดุดเศษอิฐคนเดียวในไซต์งานมืดๆ แบบนี้ หน้าที่ดูแลความปลอดภัยนี่บกพร่องยิ่งกว่าแบบแปลนที่ฉันแก้ซะอีกนะคุณ” รินรดาลอยหน้าลอยตาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แต่แววตาที่มองกรณ์กลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก พิมพ์มาคารรีบดันอกรินรดาเบาๆ เพื่อผละออก ใบหน้าเนียนซับสี The ขึ้นมาด้วยความเขินอายและโกรธปะปนกัน “ริน! ปล่อยฉันนะ ฉันยืนเองได้!” “อ้าว... ช่วยแล้วยังจะมาไล่อีก น้ำใจงามๆ ของอินทีเรียคนนี้ช่างสูญเปล่าเสียจริง” รินรดายอมคลายอ้อมแขนออกอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงพราวระยับ เธอยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่เปื้อนไหล่ให้พิมพ์มาดาอย่างถือวิสาสะ การกระทำที่แสนจะสนิทสนมเกินเลยนั้นทำให้กรณ์โกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “พิมพ์! นี่มันหมายความว่ายังไง ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงกล้าแตะต้องคุณขนาดนี้ หรือว่า... ที่คุณปฏิเสธผม ช่วงนี้ทำตัวห่างเหิน ก็เพราะอี๋นี่ใช่ไหม!” กรณ์ชี้หน้าจอมมารสาวผู้ไร้ระเบียบด้วยความเหลืออด รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สีหน้าไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด เธอก้าวขึ้นมาบังหน้าพิมพ์มาดาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง ปากบางระบายยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาคนฟังอยากจะกระชากวิญญาณออกมาตบ “อุ๊ย... ใช้คำว่า ‘อี๋นี่’ เลยเหรอคะคุณว่าที่เจ้าบ่าว? หยาบคายจัง แบบนี้สินะคะที่คุณแม่เขาถึงบอกว่าผู้ชายบางคนมีดีแค่โปรไฟล์ แต่วาจาและสันดานนี่สวนทางกับสูทราคาแพงลิบลิ่วเลยจริงๆ” รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด จนกรณ์หน้าชาทำอะไรไม่ถูก “เธอ...!” กรณ์เงื้อมือขึ้นด้วยความบันดาลโทสะ ความอดทนที่สั่งสมมาพังทลายลงในพริบตาเมื่อถูกผู้หญิงปากจัดคนนี้หยามเกียรติ “อย่าแม้แต่จะคิดนะคะ!” พิมพ์มาดาหวีดร้องลั่น เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้ารินรดาทันที สองมือผลอกรณ์ให้ออกไปห่างๆ ดวงตากลมโตฉายแววเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ถ้าคุณกล้าทำอะไรเธอแม้แต่ปลายนิ้ว กรณ์... งานแต่งงานระหว่างเราต่อให้ผู้ใหญ่บังคับให้ตาย ฉันก็ไม่มีวันยอมเซ็นชื่อเด็ดขาด!” ความเงียบสงบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ กรณ์ชะงักค้างกลางอากาศ มือที่เงื้อมไว้ค่อยๆ ตกลงข้างลำตัว เขาจ้องมองพิมพ์มาดาราวกับไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน แววตาของเธอจริงจัง เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความปกป้อง... ปกป้องผู้หญิงแปลกหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ รินรดากะพริบตาปริบๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างไต่ ⁇ ขึ้นมาในอก หัวใจที่เคยด้านชาและสนุกกับการปั่นหัวคนอื่น กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นแผ่นหลังเล็กๆ ที่ยืนหยัดปกป้องเธอจากผู้ชายคนนั้น “พิมพ์... คุณเลือกผู้หญิงคนนี้... เลือกคนนอก ปฏิเสธคู่หมั้นที่เพียบพร้อมอย่างผม เพื่อมาคบกับอี๋สถาปนิกตกอับ... อินทีเรียเร่ร่อนเนี่ยนะ?” กรณ์เค้นเสียงถามด้วยความเจ็บใจและดูถูก รินรดากำมือแน่นเตรียมสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบชนิดที่ลืมไม่ลง แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้ขยับ... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าไซต์งาน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทั้งสามคนต้องสะ giang พร้อมกัน “เฮ้ย! พวกเธอว์ยังไม่ออกไปกันอีกเหรอวะ เจ้าของโครงการสั่งล็อกประตูตึกแล้วนะ... อ้าว! คุณพิมพ์ คุณกรณ์ และก็คุณริน... มาทำอะไรกันดึกดื่นป่านนี้เนี่ย?” เสียงของหัวหน้าคนงานดังขึ้นทำลายความตึงเครียด แต่มันไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย เพราะในวินาทีถัดมา ประตูเหล็กบานใหญ่ทางเข้าหลักของตัวอาคารก็ส่งเสียง *“แอ๊ด...”* เลื่อนปิดลง พร้อมกับเสียงล็อกกุญแจดัง *“คลิก!”* จากด้านนอกอย่างชัดเจน พวกเขาทั้งสามคน... ถูกขังให้ติดอยู่ภายในตึกมืดทึบของไซต์งานด้วยกันในยามวิกาลเสียแล้ว ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศชวนลุ้นระทึกนี้นะคะ!