ความสั่นคลอนของศรัทธา

"เอกสารทั้งหมดในแฟ้มนี้ คือหลักฐานว่าคุณพ่อของฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย... แต่ถูกฆาตกรรมโดยฝีมือคนที่คุณก้มหัวให้เลียรองเท้าอยู่ทุกวันค่ะ ธรรศ" เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบ เย็นเยียบ และบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจของคนฟัง กระดาษนับสิบแผ่นถูกโปรยลงบนโต๊ะกระจกราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรู ตัวอักษรสีดำบนเอกสารราชการและบัญชีลับ ปรากฏชื่อของอัครพลหราอย่างชัดเจน ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ จะลบล้างความจริงนี้ได้อีกต่อไป ธรรศชะงักค้าง มือหนาที่กำลังถือแก้ววิสกี้ชะביวร ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บพิเศษนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่นับร้อยตารางเมตร จนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและแผนการอันแยบยล ค่อยๆ เบนต่ำลงมองหลักฐานตรงหน้า ทีละแผ่น... ทีละบรรทัด... ทุกตัวอักษรคือหลักฐานมัดตัวคนที่เขารักและเคารพเหมือนญาติสนิท คนที่ช่วยชุบเลี้ยงเขาในวันที่ตระกูลล่มสลาย คนที่เขาไว้วางใจให้ร่วมเดินทางในเส้นทางล้างแค้นนี้มาตลอดหลายปี "คุณไปได้มันมาจากไหน..." เสียงของธรรศแหบพร่า ความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเดียว "มันไม่สำคัญว่าฉันได้มาจากไหนค่ะ ธรรศ สิ่งที่สำคัญคือ... คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว?" รินรดาย้อนถาม ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความเข้าใจและอบอุ่น บัดนี้กลับว่างเปล่า เธอจ้องมองชายหนุ่มราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า ธรรศเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันกรามคมขึ้นรูปนูนเด่น เขาไม่ตอบ แต่ความเงียบของเขานั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด "คุณรู้... ตั้งแต่แรก?" น้ำเสียงของรินรดาเริ่มสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "ความแค้นมันบังตาคุณจนมืดบอดขนาดนั้นเลยหรือคะธรรศ? คุณยอมคบค้าสมาคม ยอมเป็นมือเป็นเท้าให้ไอ้ฆาตกรที่ฆ่าพ่อของคุณเอง เพียงเพราะหวังจะฮุบสมบัติของมันทีละนิดอย่างนั้นหรือ? คุณต่างอะไรจากมันล่ะคะ?" "ริน!" ธรรศตาดุ เขาก้าวเข้าประชิดตัวหญิงสาวด้วยความเร็วระทึก มือหนาคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงอטלมของเขาทำให้นิ้วเรียวสั่นเทา "คุณไม่เข้าใจเกมนี้! อำนาจเงินอย่างเดียวมันไม่พอจะทำลายคนอย่างอัครพลได้ ผมต้องเล่นตามเกมของมัน ต้องเข้าหา ต้องทำให้มันตายใจ!" "แล้วเกมของคุณมันต้องแลกด้วยอะไรคะ?" รินรดาตวัดสายตาขึ้นสู้ ชegหันมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว หยาดน้ำใสคลอเบ้าแต่ไม่มีวันไหลร่วงลงมา "แลกด้วยการเหยียบย่ำความถูกต้อง? แลกด้วยการโกหกฉันมาตลอดห้าปี? หรือต้องแลกด้วยการเอาชีวิตของคนบริสุทธิ์ไปเป็นเครื่องมือในเกมสกปรกของคุณ!" "ผมทำเพื่อครอบครัวเรา! เพื่ออนาคตของเรา!" ธรรศเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธผสมผสานกับความกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ เขาไม่เคยกลัวสิ่งใดในโลกนี้ ไม่เคยเกรงกลัวศัตรูหน้าไหน แต่ในวินาทีนี้... เขากลัวแววตาคู่นั้นของรินรดาที่สุด กลัวว่าผู้หญิงคนเดียวที่คอยดึงสติเขาจากความมืดมิดจะหันหลังให้ "ครอบครัวเราเหรอคะ?" รินรดายิ้มหยัน หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงกระทบหลังมือของเธอที่ถูกเขาบีบไว้ "น่าเสียดายนะคะ... ที่ธรรศคนเดิมที่ฉันเคยรักและรู้จัก เขาตายไปตั้งแต่คืนวันที่พ่อของคุณจากไปแล้วค่ะ สิ่งที่เหลืออยู่ตรงนี้... มีแค่ปีศาจที่สวมสูทราคาแพง ที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างได้แม้กระทั่งความรู้สึกของฉัน" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กขนาดใหญ่ที่ทุบลงกลางศีรษะของธรรศ มือที่บีบต้นแขนเธอค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ความมั่งคั่งนับแสนล้านที่เขาครอบครองในตอนนี้ ไร้ค่าสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับการสูญเสียอ้อมกอดและศรัทธาจากผู้หญิงตรงหน้า รินรดาถอยหลังหลบห่างจากสัมผัสของเขา เธอก้มลงปลดแหวนเพชรเม็ดงามที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนแห่งคำมั่นสัญญาที่เขาเคยสวมให้ในค่ำคืนที่พวกเขาร่วมฝ่าฟันความยากลำบากด้วยกัน วางมันลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ แต่ดังก้องกังวานในความเงียบ "เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ ธรรศ" "ริน! อย่าไป!" ธรรศพุ่งตัวจะคว้าตัวเธอไว้ แต่รินรดาหันหลังให้และเดินดุ่มไปยังประตูทางออกอย่างเด็ดเดี่ยว แผ่นหลังบอบบางที่สั่นเทานั้นสะท้อนความเจ็บช้ำที่เกินเยียวยา เสียงประตูกระจกเปิดและปิดลงเบื้องหลัง ทิ้งให้ธรรศยืนอยู่ท่ามกลางอาณาจักรเงินตราที่ยิ่งใหญ่ แต่ไร้ซึ่งลมหายใจและผู้คนที่เคยมีความหมาย เขาหันกลับมามองโต๊ะทำงาน ร่างกายสูงใหญ่ทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้หนังอย่างคนหมดแรง ความเงียบงันกลับมาครอบงำอีกครั้ง พร้อมกับความจริงที่ว่า... ชัยชนะเหนืออัครพลที่เขาไขว่คว้ามาตลอด อาจต้องแลกมาด้วยการสูญเสียทุกสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปชั่วนิรันดร์ ทว่า... ในจังหวะที่ความมืดมนกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของชายหนุ่ม เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะก็ดังขึ้น "ติ๊ด!" ธรรศเลื่อนสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อผู้ส่ง ปรากฏภาพถ่ายล่าสุดของรินรดากำลังก้าวขึ้นรถยนต์สีดำคันหนึ่ง พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของเขาเย็นเฉียบจนแข็งค้าง: *"อยากรู้ไหมล่ะครับว่า... ถ้าคนที่คุณรักที่สุด ตกลงไปอยู่ในมือของอัครพล เธอยังจะมองคุณด้วยสายตาแบบนั้นอยู่ไหม?"* ดวงตาของธรรศเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจขีดสุด สัญชาตญาณดิบเถื่อนตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที เขากระชากโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกหาเบอร์นั้นทันทีด้วยมือที่สั่นระริก แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงสัญญาณตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 25นี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดหักมุมอันน่าสะพรึงกลัวนี้ค่ะ