ความจริงที่ไม่ควรรู้

"คุณกำลังโกหกธรรศ... หรือว่าคุณรู้อยู่แล้วแต่เลือกที่จะปิดปากเงียบ?" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบและเย็นเยียบจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวสวยที่ถือแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึถึงกับจิกขอบกระดาษจนยับยู่ยี่ ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นยามมองชายหนุ่ม บัดนี้กลับฉายแววหวาดระแวงและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะภายในห้องทำงานส่วนตัวของธรรศขับเน้นให้เงาของคนทั้งคู่ทาบทับกันอย่างบิดเบี้ยว ราวกับความสัมพันธ์ที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย บนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับ เอกสารทางกฎหมายและภาพถ่ายขาวดำยุคโบราณนับสิบใบกระจัดกระจายอย่างไร้ระเบียบ ภาพเหล่านั้นไม่ใช่เอกสารลับธรรมดา แต่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงอดีตอันดำมืดของตระกูลธรรศเข้ากับบุคคลที่เธอยึดมั่นมาตลอดชีวิต—คุณพ่อของเธอเอง ธรรศในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีชาโคลยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ระรอกคลื่นอารมณ์ ดวงตาคมกริบราวกับพญานอินทري์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขายกแก้ววิสกี้ออนالด์ร็อคขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กรีดแทะหัวใจของจิตแพทย์สาวผู้แสนอ่อนโยน "ผมไม่มีเหตุผลต้องโกหกคุณ ริน" ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด "ความจริงก็คือความจริง ต่อให้คุณพยายามหลับตาลงแค่ไหน มันก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า... พ่อของคุณไม่ได้เป็นแค่นักธุรกิจผู้ใจบุญอย่างที่สังคมเข้าใจหรอกนะคะ เขามีส่วนร่วมโดยตรงในการผลักไสครอบครัวของผมลงไปในขุมนรกเมื่อยี่สิบปีก่อน" "ไม่จริง! คุณพ่อไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น!" รินรดาเผลอตะโกนออกมาอย่างเหลืออด น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่เธอพยายามกะพริบตาไล่ความอ่อนแอออกไป เธอส่ายหัวช้าๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับต้องการหนีให้พ้นจากความจริงอันโหดร้ายนี้ "ท่านเป็นคนช่วยเหลือคนไข้ เป็นคนที่สอนให้ฉันรู้จักความเมตตา... แล้วคุณล่ะธรรศ? คุณเข้าหาฉันตั้งแต่แรกเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม? คุณตั้งใจจะใช้ฉันเป็นสะพานเพื่อแก้แค้นครอบครัวของฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้วสินะ!" คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่ชกเข้าที่ลิ้นปี่ของธรรศอย่างจัง ชายหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาที่เคยเยชาไหววับวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง เขาค่อยๆ วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงโปร่งและทรงพลังก้าวเข้าไปหารินรดาอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม แต่นั่นไม่ใช่การคุกคามเพื่อทำร้าย หากแต่เป็นความพยายามที่จะไขว่คว้าและอธิบายในแบบฉบับของคนที่รักไม่เป็น "ถ้าผมคิดจะใช้คุณเป็นแค่เครื่องมือ... คุณคิดว่าผมจะเสียเวลาปกป้องคุณจากเงื้อมมือของอัครพลทำไม?" ธรรศหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะแตะแก้มนวลที่เปื้อนคราบน้ำตา แต่รินรดากลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับสัมผัสของเขาคือยาพิษ ธรรศชะو์มือค้างไว้กลางอากาศ ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ชายผู้กุมความมั่งคั่งและอำนาจมหาศาลที่สามารถเนรมิตทุกอย่างบนโลกนี้ได้ด้วยปลายนิ้ว กลับรู้สึกไร้พลังอย่างสิ้นเชิงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับน้ำตาของผู้หญิงคนนี้ "คุณมันบ้า... คุณหมกมุ่นอยู่กับการแก้แค้นจนมองไม่เห็นความเป็นมนุษย์!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธและความเสียใจตีรวนอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ออก "คุณบอกว่าคุณรักฉัน แต่วิธีการรักของคุณมันน่ากลัวเกินไป ธรรศ... คุณกำลังทำลายทุกอย่าง ทำลายแม้กระทั่งความศรัทธาในหัวใจของฉัน!" ห้องทำงานขนาดใหญ่กลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ ตัดกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รินรดาก้มมองกองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง ภาพถ่ายใบหนึ่งสะดุดตาเธอ—ลายเซ็นของคุณพ่อเธอบนเอกสารโอนหุ้นบริษัทของครอบครัวธรรศในอดีต ลายเซ็นนั้นชัดเจนเสียจนเธอไม่อาจหาข้อแก้ตัวใดๆ มาปกป้องผู้เป็นพ่อได้อีกต่อไป โลกทั้งใบของจิตแพทย์สาวพังทลายลงในพริบตาเดียว คนที่เธอรักที่สุดสองคน คนหนึ่งคือพ่อผู้ให้กำเนิดผู้แสนอบอุ่น แต่อีกคนคือชายหนุ่มที่เธอมอบหัวใจให้ทั้งดวง ทั้งคู่ถูกผูกมัดไว้ด้วยสายเลือดแห่งความแค้นและการหักหลังที่ไม่มีวันชำระล้างให้สะอาดได้ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกอบ "เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ ธรรศ..." เธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกแต่เด็ดเดี่ยว ก่อนจะหันหลังให้กับชายหนุ่มแล้วก้าวเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว ธรรศเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เขาไม่ยอมให้เธอเดินออกไปจากชีวิตเขาเด็ดขาด—ไม่ใช่ในตอนนี้ ไม่ใช่ในวันที่เขากำลังจะชนะเกมกระดานอำนาจนี้ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของรินรดาจะเอื้อมไปสัมผัสกับลูกบิดประตู เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของธรรศก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบ เป็นเสียงเรียกเข้าฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวที่ตั้งค่าไว้สำหรับเหตุการณ์วิกฤตเท่านั้น ธรรศขมวดคิ้วแน่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่สายตายังคงจ้องมองแผ่นหลังอันสั่นเทาของหญิงสาว "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงปลายสายหอบกระฮักและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ตอนนี้อัครพลส่งคนบุกเข้าไปที่คฤหาสน์ตระกูลของคุณ และ... และพวกมันกำลังรื้อค้นห้องทำงานนิรภัยที่เก็บพินัยกรรมฉบับจริงของคุณพ่อคุณครับ!" ธรรศนิ่งงันไปชั่วอึดใจ รอยยิ้มเยียบเย็นและอำมหิตผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ในขณะที่รินรดาที่ชะงักฝีเท้าลง หันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเมื่อเห็นบรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มเปลี่ยนไปในพริบตา "ปล่อยให้พวกมันขนของออกไปให้หมด..." ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกราวกับมาจากขุมนรก ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความอำมหิตอย่างถึงที่สุด "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว... เราจะไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญที่บ้านเก่าของฉันกันคืนนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 24นี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดหักมุมอันน่าสะพรึงกลัวนี้ค่ะ