สงครามกลางเมืองธุรกิจ

เสียงถอนหายใจยาวนานราวกับลมพายุที่ถูกกักเก็บไว้ในอกของอัครพลดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมใหญ่ของอาคารระฟ้าตระหง่านใจกลางเมือง หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมาสาดแสงสีแดงฉานสะท้อนลงบนใบหน้ายับย่นของผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการธุรกิจ กราฟราคาหุ้นดิ่งลงเหวราวกับนกปีกหัก ขณะที่ตัวเลขสีแดงฉานนับร้อยล้านกำลังละลายหายไปในอากาศภายในเวลาไม่ถึงสามนาที "หมายความว่าอย่างไรที่หุ้นกู้ชุดสุดท้ายถูกเทขายจนเกลี้ยงพอร์ต!" อัครพลตบโต๊ะประชุมไม้สักทองเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ "ใครเป็นคนกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในนามนิติบุคคลต่างประเทศพวกนั้น ตรวจสอบให้ละเอียดสิ!" "เรียนท่านประธาน... เราพยายามตรวจสอบเส้นทางการเงินแล้วค่ะ แต่ทุกอย่างถูกปิดตายด้วยระบบบล็อกเชนซ้อนทับสามชั้น และที่สำคัญที่สุด..." เลขานุการส่วนตัวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นเทา "บัญชีหลักที่ปล่อยสินเชื่อฉุกเฉินเพื่อบีบสภาพคล่องของเรา ถูกโอนมาจากกองทุนส่วนบุคคลที่ใช้ชื่อรหัสว่า 'Gray Blood' ค่ะ" คำว่า 'สายเลือดสีเทา' เปรียบเสมือนคมมีดน้ำแข็งที่กรีดเฉือนลงกลางใจของอัครพลในทันที เขารู้จักชื่อนี้ดี... มันคือเงาอดีตที่เขาเคยเหยียบย่ำและคิดว่าฝังกลบลงหลุมศพไปอย่างถาวรแล้ว แต่วันนี้ เงาอדיตน้นกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับอำนาจเงินตรามหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้ลมหายใจของเขาให้แหลقคามือ ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานใหญ่ของธรรศ บรรยากาศก็ไม่ได้แตกต่างไปจากสนามเพลาะที่กำลังถูกระเบิดปูพรม ธรรศนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานกระจกใส เปลือกตาสีเข้มหรี่ลงมองรายงานความเสียหายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจเย็น รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่ได้ตกใจเลยแม้แต่น้อยเมื่อพบว่าบัญชีสำรองของบริษัทถูกอายัดโดยคำสั่งศาลชั่วคราว จากข้อกล่าวหาเรื่องการฟอกเงินที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียน "คุณอัครพลคงคิดว่านี่คือไม้ตายสุดท้ายสินะคะ" เสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวลอยมาจากมุมห้อง รินรดาเดินถือแก้วกาแฟอุ่นๆ มาวางลงตรงหน้าเขา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยความห่วงใย เธอเห็นรอยย่นบนหน้าผากของเขา แม้เขาจะพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมเพียงใดก็ตาม "เขากำลังเล่นเกมทุบหม้อข้าวตัวเอง เพื่อแลกกับการลากเราลงไปจมน้ำตายด้วยกัน" ธรรศเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวคนรัก มือเรียวหนาเอื้อมไปกุมมือบางของเธอไว้สัมผัสที่อบอุ่นจากรินรดาคือสิ่งเดียวในโลกที่ช่วยดึงสติเขาให้ออกจากความมืดมิดอันบ้าคลั่งของการแก้แค้น "เขาคิดตื้นเกินไป ริน" ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "การที่อัครพลยอมทุ่มเงินสำรองก้อนสุดท้ายเพื่อซื้อตัวกรรมการบริหารของเรา แปลว่าตอนนี้กระแสเงินสดของฝั่งโน้นแห้งเหือดจนถึงขีดสุดแล้ว... มันคือจังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด" "คุณจะไม่บุ่มบ่ามใช่ไหมคะ?" รินรดากุมมือเขาแน่นขึ้น สายตาสบประสานเพื่อย้ำเตือนถึงสัญญาที่เราเคยให้ไว้ต่อกัน "ดิฉันไม่อยากให้คุณเอาชีวิตและจิตวิญญาณไปแลกกับความพินาศของคนใจบาปพวกนั้น" "ผมไม่เคยเอาชีวิตไปแลกกับขยะหรอกครับ... ผมแค่จะใช้เงินซื้อลมหายใจสุดท้ายของพวกเขาต่างหาก" ธรรศยิ้มละมุนให้เธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ก่อนจะหันกลับไปกดโทรศัพท์ติดต่อเลขาคนสนทนาด้วยคำสั่งสั้นๆ ที่เด็ดขาด "จัดการตามแผนที่วางไว้ ปล่อยข่าวลือเรื่องการล้มละลายของกลุ่มบริษัทอัครพลออกไปให้หมด และเตรียมเฮลิคอปเตอร์... เราจะไปเยี่ยมท่านประธานผู้กำลังจะตกอับกันสักหน่อย" ทว่า ก่อนที่ธรรศจะได้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ส่วนตัวก็ดังลั่นขึ้นพร้อมกัน หน้าจอหลักตัดภาพไปที่กล้องวงจรปิดบริเวณลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้า ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากตัวเครื่อง ใบหน้าคมคายนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม และสิ่งที่ทำให้ธรรศต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ ก็คือเอกสารสิทธิ์ในมือของอีกฝ่าย—มันคือโฉนดที่ดินผืนสุดท้ายและหุ้นร้อยละสิบห้าของตระกูลธรรศที่เพิ่งถูกหลุดจำนำไปอย่างปริศนาเมื่อหนาวคราวก่อน! "สวัสดีครับ คุณธรรศ... ดูเหมือนว่า 'สงครามกลางเมืองธุรกิจ' ครั้งนี้ จะไม่ได้มีแค่คุณกับอัครพลหรอกนะครับ ที่อยากเป็นผู้ล่า" ดวงตาของธรรศวับวาวด้วยประกายเพลิงแห่งโทสะ รินรดาถึงกับก้าวถอยหลังด้วยความตกใจเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังเดินเข้าไปในหลุมพรางที่ลึกและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมกำลังจะถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าธารกำนัล และเดิมพันในกระดานนี้ไม่ได้มีแค่เงินตราอีกต่อไป... แต่มันคือลมหายใจของคนที่พวกเขารักที่สุด โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 26นี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดหักมุมอันน่าสะพรึงกลัวนี้ค่ะ) ต้นไม้ริมระเบียง