กับดักลวงตา

“ตัวเลขสี่ร้อยล้านในบัญชีของธรรศ... กำลังละลายกลายเป็นอากาศธาตุภายในสามวินาทีค่ะ” เสียงของอัครพลไม่ได้ดังสะใจ แต่มันเปี่ยมด้วยความเยือกเย็นของคนที่นั่งจิบไวน์มองดูเหยื่อดิ้นรนในกรงเล็บ แสงไฟสีอำพันจากโคมไฟคริสตัลบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่สะท้อนลงบนใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในตลาดหลักทรัพย์ รอยยิ้มมุมปากของเขานั้นช่างน่ารังเกียจ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทรงพลังพอที่จะบดขยี้ความมั่นใจของใครก็ตามที่กล้าอาจหาญมาต่อกร ในมุมมืดของห้องทำงานหรูหราที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ธรรศยืนนิ่งสนิท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ราวกับรูปปั้นหินอ่อน ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไหววับด้วยประกายไฟแห่งความเจ็บใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา ไม่มีเสียงอุทาน ไม่มีอาการตื่นตระหนก มีเพียงความเงียบงันที่น่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา กับดักที่อัครพลวางไว้... ช่างแนบเนียนและเลือดเย็นเสียเหลือเกิน ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน ธรรศได้รับข้อเสนอการลงทุนในโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับเมกะโปรเจกต์ผ่านนอมินีที่ถูกจัดฉากมาอย่างสมบูรณ์แบบ ข้อมูลการเงิน การประเมินราคาที่ดิน และใบอนุญาตทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมายอย่างไร้ที่ติ ด้วยความมุ่งมั่นที่จะกระชากหน้ากากและทำลายล้างตระกูลที่เคยเหยียบย่ำครอบครัวของเขาให้สิ้นซาก ธรรศจึงทุ่มเงินก้อนโตและใช้เครดิตมหาศาลเข้าซื้อหุ้นล็อตใหญ่ในบริษัทลูกของอัครพลตามแผนที่คำนวณไว้ แต่เขากลับลืมไปว่า... หมาป่าที่อยู่ในถ้ำมายาวนาน ย่อมรู้ทางหนีทีไล่และกลิ่นอายของเหยื่อดีกว่าใคร บริษัทลูกแห่งนั้นไม่ใช่ขุมทรัพย์อย่างที่เขาคาดคิด แต่มันคือ “หลุมพราง” ที่ซ่อนหนี้สินหลายพันล้านเอาไว้ใต้พรม ทันทีที่ธรรศเซ็นสัญญาโอนถ่ายและอัดฉีดเม็ดเงินเข้าไปเพื่อพยุงกิจการ ระบบอัตโนมัติของตลาดหลักทรัพย์และธนาคารก็ถูกล็อกด้วยคำสั่งฉุกเฉินจากกลุ่มทุนเบื้องหลังที่อัครพลถือหางอยู่ เม็ดเงินมหาศาลของธรรศถูกดูดหายไปในพริบตา เหลือเพียงตัวเลขติดลบและภาระหนี้สินมหาศาลที่ถูกโยนมาให้เขาต้องรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว “นายมั่นใจเกินไป ธรรศ” อัครพลหัวเราะในลำคอ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่ม “คิดว่าการมีเงินร้อยล้านพันล้าน จะทำให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนายชนะเกมกระดานนี้ได้งั้นเหรอ? นายมันก็แค่เงาของพ่อแม่ที่ตายไปแล้ว... โง่เขลา และอ่อนหัด” ธรรศไม่สะทกสะท้านกับคำดูถูกนั้น เขายกมือขึ้นจัดเนกไทของตัวเองช้าๆ สายตาคมกวาดมองหน้าศัตรูด้วยความรู้สึกสมเพชที่ถูกเคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบາ “คุณคิดว่าตัวเองชนะแล้วจริงๆ หรือครับ... อ๋อ ขอโทษทีค่ะ ดิฉันหมายถึง... คุณคิดว่าตัวเองชนะแล้วจริงๆ สินะคะ” ธรรศจงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อเสียดสีความแก่ชราและสมองที่เริ่มเสื่อมถอยของอีกฝ่าย “เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ อัครพล” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันที อัครพลหุบยิ้ม ใบหน้าเริ่มบึ้งตึงด้วยความโกรธที่เหยื่อไม่ยอมก้มหัวร้องขอชีวิตตามบทที่เขาเขียนไว้ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องรับรองอีกมุมหนึ่งของเพนต์เฮาส์ รินรดากำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยความกระวนกระวายใจ นิ้วเรียวสวยประสานกันแน่นจนข้อต่องอขาว เธอมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงกราฟการเงินของธรรศที่ดิ่งลงเหวอย่างน่าใจหาย หัวใจของเธอบีบตัวด้วยความเจ็บปวด ไม่ใช่เพราะเสียดายเงินทอง แต่เพราะเธอรู้ดีว่า... ภายใต้เกราะป้องกันที่แข็งแกร่งและเยือกเย็นของธรรศ เขากำลังแบกรับความแค้นของตระกูลที่กัดกินวิญญาณเขามานานนับปี รินรดาลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา เธอไม่อาจปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับความมืดมิดนี้ตามลำพังได้อีกต่อไป ประตูกระจกบานเลื่อนเปิดออก ธรรศเดินกลับเข้ามาในห้องรับรองด้วยสีหน้าเรียบเฉย รินรดาปรี่เข้าไปหาเขาทันที มือเล็กๆ เอื้อมไปกุมมือหนาที่เย็นเฉียบของเขาไว้แน่น “ธรรศ... ฉันรู้เรื่องแล้วค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว “เราถอยก่อนดีไหมคะ? เงินจำนวนนั้น... เรายังพอมีทางอื่น... ไม่จำเป็นต้องเอาอนาคตทั้งหมดไปแลกกับการทำลายคนอย่างอัครพลหรอกนะคะ” ธรรศก้มมองหญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในโลกอันเน่าเฟะของเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วขณะ นิ้วเรียวยาวของเขายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นทำให้หัวใจที่กำลังจะแหลกสลายของเขากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “ริน... คุณก็รู้ว่าผมถอยไม่ได้” เสียงของธรรศทุ้มต่ำและจริงจัง “ถ้าผมถอย พ่อกับแม่ผมจะตายฟรี และพวกมันจะลอยนวลอยู่บนความสุขบนคราบน้ำตาของเรา ผมยอมตายเสียดีกว่าปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น” รินรดาสบตาเขา นัยน์ตากลมโตคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความห่วงใย เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถห้ามเขาได้ด้วยคำพูดสวยหรู แต่เธอก็จะไม่ยอมปล่อยให้เขาเดินไปสู่ความหายนะเพียงลำพังเช่นกัน “ถ้าคุณไม่ถอย... งั้นเราจะเดินหน้าไปด้วยกันค่ะ” รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาจากกระเป๋าถือ “คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่า... นอกจากเงินในบัญชีบริษัทแล้ว คุณยังมีบัญชีส่วนตัวอีกบัญชีหนึ่ง... บัญชีที่ถือครองหุ้นลับของเครือข่ายธนาคารต่างประเทศที่เราเพิ่งซื้อกิจการมาเมื่อเดือนก่อน” ธรรศชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง “ริน... คุณหมายความว่า...” “ค่ะ” รินรดายิ้มออกมาบางๆ รอยยิ้มที่งดงามที่สุดท่ามกลางพายุฝน “คุณไม่ได้มีแค่สี่ร้อยล้านที่ละลายไปหรอกนะคะ แต่เรายังมีวงเงินสำรองฉุกเฉินระดับไม่จำกัด ที่พร้อมจะใช้ ‘ตบหน้า’ คนที่คิดจะเหยียบย่ำเราให้จมดินอีกรอบ” ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันธนาคารระดับโลกก็ดังขึ้นก้องห้อง รินรดากดปลดล็อกหน้าจอ ยื่นมันให้ธรรศดู พร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่เริ่มต้นขึ้นจากความมืดมิด บนหน้าจอนั้น ปรากฏยอดวงเงินพร้อมใช้ในบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด ที่ถูกอนุมัติวงเงินเพิ่มขึ้นอีกสามพันล้านบาทถ้วน จากกลุ่มทุนพันธมิตรที่เธอแอบไปเจรจาไว้เบื้องหลังโดยที่อัครพลไม่มีทางล่วงรู้! ธรรศมองตัวเลขนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมา เกมนี้... ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายถูกฝังทั้งเป็น? เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของอัครพลดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบในห้องใหญ่ ชายวัยกลางคนเดินกลับไปรับสายด้วยความมั่นใจคิดว่าเป็นรายงานความสำเร็จ แต่เสียงปลายสายกลับทำให้หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด “คุณอัครพลครับ... แย่แล้วครับ! หุ้นทั้งหมดที่เราโยนให้ธรรศ... ถูกกว้านซื้อคืนทั้งหมดแล้วครับ! แถมตอนนี้มีคำสั่งซื้อล็อตใหญ่ระดับเทคאוְเวอร์บริษัทเรากำลังทะลักเข้ามา... วงเงินที่ใช้ซื้อมาจากธนาคารต่างประเทศ... วงเงินไม่จำกัดครับ!” อัครพลทำโทรศัพท์หลุดมือร่วงลงกระแทกพื้นพรมเสียงดังสนั่น ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ธรรศก้าวเท้าเข้ามาในห้องนั้นอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มพิฆาตที่เย็นชาจนน่าขนลุก โดยมีรินรดายืนเคียงข้างด้วยท่าทีสง่างามและทรงอำนาจไม่แพ้กัน ——————————— *(ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของนักเขียนคนนี้ด้วยหัวใจนะคะ)*