ระยะห่างที่ใกล้เข้ามา

กลิ่นอายจางๆ ของชาเขียวมัทฉะเกรดพรีเมียมผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเอกสารราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ธรรศยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของรินรดา สลับกับใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงแววตาท้าทายของหญิงสาว นี่ไม่ใช่รินรดา—จิตแพทย์สาวผู้แสนอ่อนโยนและมักจะคอยเตือนสติเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลคนเดิมอีกต่อไปแล้ว "คุณเล่นเกมใหญ่เกินไปแล้วนะคะ ริน..." เสียงทุ้มต่ำของธรรศเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก แม้ภายนอกเขาจะควบคุมสีหน้าได้ดีเยี่ยม แต่ความระอุบางเบinก็ฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่น "ตึกนี้มูลค่ามหาศาล และการที่คุณกว้านซื้อหุ้นล็อตสุดท้ายมาไว้ในมือแบบนี้... คุณกำลังเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยงในเกมที่อัครพลพร้อมจะฉีกคุณเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ" รินรดาแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฏให้ใครเห็น รอยยิ้มของหญิงสาวผู้กุมอำนาจและถือไพ่เหนือกว่าในกระดานนี้ เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทีละน้อย ส้นสูงแบรนด์ดังกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของศัตรู "เสี่ยงเหรอคะ?" รินรดาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันลอยแตะจมูกธรรศ "แล้วที่คุณธรรศยอมเอาอนาคตและชีวิตของตัวเองเข้าไปแลกกับการทำลายล้างตระกูลอัครพล มันต่างอะไรกับสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ล่ะคะ?" คำพูดนั้นเฉียบคมราวนำเข็มมาทิ่มแทงหัวใจ ธรรศชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกล้ำเข้าไปในนัยน์ตาคู่สวยของจิตแพทย์สาว ที่บัดนี้ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็ง จากหมอและคนไข้... สู่ผู้ร่วมชะตากรรมในวังวนแห่งการล้างแค้น ระยะห่างระหว่างเขากับเธอบัดนี้ถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ธรรศสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายสาวที่แผ่ซ่านมาปะทะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด "คุณไม่จำเป็นต้องเอาตัวเข้ามาเปื้อนโคลนกับผม..." ธรรศเอ่ยเสียงแผ่วเบา มือหนายื่นออกไปหมายจะดันร่างบางให้ออกห่างเพื่อความปลอดภัยของเจ้าตัว แต่ทว่า... รินรดากลับเร็วกว่า เธอเอื้อมมือเรียวเล็กขึ้นมาจับข้อมือหนาของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้มากมาย แต่มันกลับตรึงธรรศไว้กับที่อย่างน่าประหลาด "โคลนเหรอคะ? น่าเสียดายจังนะคะที่ธรรศยังมองฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงเปราะบางที่ต้องคอยหลบอยู่ข้างหลังคุณ..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันต้องนั่งมองคุณแบกรับความเจ็บปวด ความแค้น และรอยแผลเป็นในใจไว้คนเดียว คุณคิดว่ามันทรมานแค่ไหนกันคะที่ต้องเห็นคนที่เรารัก... ค่อยๆ ตายทั้งเป็นไปทีละน้อยในเกมบ้าๆ นี้" คำว่า 'คนที่เรารัก' หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยนั้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ ธรรศนิ่งงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางความรู้สึก กำแพงความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา ความเงียบระหว่างเขากับเธอกลายเป็นความลึกซึ้งที่อธิบายไม่ได้ รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับต้องการค้นหาความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหน้ากากแห่งความไร้หัวใจ ธรรศขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือใหญ่อีกข้างเอื้อมขึ้นสัมผัสกรอบหน้าเนียนนุ่มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มใส สัมผัสที่อ่อนโยนที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมาของชายหนุ่มผู้ถูกความแค้นกัดกินหัวใจ "ริน..." เสียงเรียกชื่อเธอนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวงแหน ห่วงใย และหวาดกลัว "ถ้าเราจะพังไปด้วยกัน..." รินรดาเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของเขา ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวแก้ม "ก็ให้ฉันได้ยืนอยู่ข้างๆ คุณ ในฐานะคนที่ถืออำนาจไม่แพ้คุณ... จะได้ไหมคะ?" ธรรศหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อกลืนก้อนความรู้สึกที่จุกแน่นอยู่ในอก ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตาคู่นั้นเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นความลุ่มลึกและดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่ขวางทาง เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากราบเรียบบนกลีบปากนุ่มของหญิงสาว เพื่อตอกย้ำพันธนาการแห่งอำนาจและความรู้สึกที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตของคำว่าหมอและคนไข้ไปไกลโข *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนและเปราะบางนั้นลงในเสี้ยววินาที รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยและผละออกห่างจากอ้อมแขนของเขาอย่างเสียดาย ธรรศขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "เข้ามา!" ธรรศตาด2เสียงกร้าว ประตูกระจกบานใหญ่เปิดผางออกอย่างแรง ร่างของเลขาหนุ่มคนสนิทวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจถี่กระชั้นราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมาหมาดๆ มือหนาสั่นเทาชูแท็บเล็ตในมือขึ้นมาตรงหน้าธรรศ "คุณธรรศครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาร้องเสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนกจนผิดวิสัย "ท่านอัครพล... จู่ๆ เขาก็ประกาศแถลงข่าวฉุกเฉินเมื่อห้านาทีก่อน และตอนนี้... หุ้นทั้งหมดของตระกูลเรากำลังถูกเทขายอย่างหนักโดยบุคคลปริศนาที่ใช้นามแฝงว่า... 'เกรย์ โฮลดิ้ง' ครับ!" ธรรศชะงักกึก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที ดวงตาทอประกายอำมหิตในชั่วพริบตา ในขณะที่รินรดากลับนิ่งสนิท เธอก้มมองซองเอกสารสีน้ำตาลในมือตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับธรรศด้วยรอยยิ้มลึกลับที่ชวนให้ขนลุกเกรียว "ดูท่าทาง... เกมนี้จะสนุกกว่าที่เราคิดไว้อีกนะคะ คุณธรรศ..." ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมกระดานอำนาจนี้ไปด้วยกันนะคะ