เงาที่ตามติด

“ประวัติของเธอสะอาดจนน่าสงสัย... หรือไม่ก็ถูก ‘ใครบางคน’ ลบออกไปจนหมดเกลี้ยง” เสียงทุ้มต่ำของอัครพลเอ่ยขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด กลิ่นซิการ์ราคาแพงอบอวลไปทั่วห้อง เขาโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงาเบื้องหน้าลูกน้องคนสนิท แววตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรง บัดนี้กลับฉายชัดถึงความกระหายที่จะบดขยี้จุดอ่อนของศัตรู “รินรดา... จิตแพทย์หญิงที่ดูเหมือนดอกไม้ไร้พิษสงคนนั้นน่ะหรือครับท่าน?” “อย่ามองแค่เปลือกนอก ธรรศไม่ใช่คนโง่ที่ยอมให้ใครมาเดินป้วนเปี้ยนข้างกายโดยไร้ความหมาย” อัครพลลุกขึ้นยืนพลางมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ที่เห็นทิวทัศน์เมืองทั้งเมืองอยู่แทบเท้า “ถ้าเขามีหัวใจ นั่นก็คือจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุด และถ้าเขามีความลับ... ยัยผู้หญิงคนนี้ก็คือทางเข้าสู่ห้องลับนั้น” ในขณะเดียวกัน ที่คลินิกจิตเวชใจกลางเมือง รินรดากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเดิม ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับดูหนักอึ้ง เธอวางปากกาในมือลงพลางทอดสายตามองไปยังกรอบรูปเล็กๆ บนโต๊ะ—รูปถ่ายของเธอและธรรศในวันวานที่ยังไร้ซึ่งความแค้นเคือง ประตูห้องทำงานเปิดออกช้าๆ ธรรศเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับทายาทผู้ถือครองความมั่งคั่งมหาศาล เขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่กำลังทำสงครามประสาท แต่ดูเหมือนเจ้าของเกมที่กำลังวางหมากตัวสำคัญ “ดูท่าทาง... เกมนี้จะสนุกกว่าที่เราคิดไว้อีกนะคะ คุณธรรศ...” รินรดาเปรยขึ้นก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก เธอไม่ได้หันไปมองเขาโดยตรง แต่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เขานำติดตัวมา ธรรศหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้เบาๆ “อัครพลเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เขาไม่ได้โง่พอที่จะปล่อยให้เราเดินเกมอยู่ฝ่ายเดียว เขาเริ่มขุดคุ้ยประวัติคุณแล้ว ริน” รินรดาแค่นยิ้มบางๆ สายตาของเธอสะท้อนความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนโยน “ประวัติที่ไม่มีอยู่จริงเหรอคะ? เขาจะพบเพียงความว่างเปล่าที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีต หรือไม่เขาก็จะพบกับ ‘นรก’ ที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองแต่ต้น” ธรรศโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดผ่านใบหูของเธอ “ผมจะทำลายเขาด้วยวิธีที่เขาจะไม่มีวันได้แก้ตัว ไม่ใช่แค่ล้มละลาย แต่คือการทำให้เขาตระหนักว่าอำนาจที่เขาหลงใหล มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาพรากจากครอบครัวผมไป” รินรดาลุกขึ้นยืน หมุนตัวกลับมาสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจและคมมีดในเวลาเดียวกัน “ระวังนะคะ ธรรศ... ถ้าคุณดำดิ่งลงไปในความมืดจนลึกเกินไป คนที่จะดึงคุณขึ้นมาได้... อาจจะไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป” “ผมยอมแลกทุกอย่าง แม้แต่ตัวตนของผม เพื่อให้เขาได้ลิ้มรสความพินาศที่สาสม” ธรรศตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาของเขาไร้ซึ่งความลังเล อัครพลที่นั่งอยู่ในห้องทำงานหรูหรากดโทรศัพท์หาคนสนิททันที “ส่งคนไปประกบทุกฝีก้าว ไม่ต้องลอบทำร้าย แต่เอาข้อมูลทุกอย่างที่เธอทำที่นั่น... คืนนี้ฉันต้องได้เห็นว่าคนอย่างธรรศ จะปกป้องผู้หญิงคนนี้ได้สักกี่น้ำ” เวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืน ณ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าตึกสูงระฟ้า ลมพัดแรงจนเส้นผมของรินรดาปลิวไสว เธอเดินเคียงข้างธรรศไปยังพาหนะส่วนตัวที่จอดรออยู่ แต่ทว่า... สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ “ท่านครับ! มีคนบุกรุกเข้าถึงระบบฐานข้อมูลส่วนตัวของท่านจากเครือข่ายของอัครพล!” บอดี้การ์ดหนุ่มวิ่งเข้ามาสมทบพร้อมรายงานด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ธรรศหยุดเดิน เขากดปุ่มบนสมาร์ทโฟนเพียงครั้งเดียว—ปุ่มที่ควบคุมการทำลายล้างข้อมูลส่วนตัวทั้งหมดในเครือข่ายของศัตรู มุมปากของเขาเหยียดยิ้มอย่างเยือกเย็น “ปล่อยให้เขาเห็นสิ่งที่เขาอยากเห็นสิ” ธรรศหันไปพูดกับรินรดาที่ยืนนิ่งสงบดั่งน้ำค้างแข็ง “ในแฟ้มที่เขาขโมยไป... ผมแอบใส่ ‘ของขวัญ’ ชิ้นพิเศษเอาไว้เรียบร้อยแล้ว” ในจังหวะนั้นเอง ไฟบนดาดฟ้าทั้งหมดดับพรึ่บลง เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่กระโดดลงมาจากเครื่องบินลำเล็กอีกลำที่บินเหนือหัวพวกเขาทั้งคู่ เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นพร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดที่ร่วงลงไปกองกับพื้นหนึ่งคน รินรดากรีดร้องเบาๆ ก่อนที่ธรรศจะคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดและกดรีโมทคอนโทรลในมือ ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากตึกสำนักงานใหญ่ของอัครพลที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แสงเพลิงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมสีรัตติกาลให้กลายเป็นสีเลือด “เขากำลังมองดูอาณาจักรตัวเองพินาศผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขาใช้สืบประวัติคุณนั่นแหละ” ธรรศกระซิบข้างหูเธอ “นี่ไม่ใช่แค่เงาที่ตามติดเขา แต่มันคือเงาที่จะลากเขาไปลงนรก” ทว่า ในขณะที่รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเปลวเพลิง เธอเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจต้องหยุดเต้น... เงาดำร่างหนึ่งยืนอยู่บนตึกที่กำลังไหม้ มือถือรูปถ่ายใบหนึ่งไว้ในมือ—รูปถ่ายของเธอในอดีตที่เธอไม่เคยบอกใคร และที่สำคัญกว่านั้น... รูปถ่ายนั้นมีหยดเลือดหยดลงมาบนใบหน้าของเธอในภาพอย่างช้าๆ รินรดาสั่นสะท้าน เธอหันไปหาธรรศแต่กลับพบว่าเขากำลังมองไปยังตึกนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่ไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือความหวาดกลัวที่ปิดบังไว้ไม่มิด “ธรรศ... คนที่ถือรูปนั้น... เขาคือใคร?” ต้นไม้ริมระเบียงขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ