อำนาจที่ไร้ความปราณี

กลิ่นอายของกาแฟลาเต้ร้อนกรุ่นยังไม่ทันจางหายจากริมฝีปากของอัครพล เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงบนโต๊ะประชุมหรูหราก็แผדเสียงแหลมยาวราวกับเสียงกรีดร้องของความพินาศ "คุณอัครพลครับ... เช็คข่าวหน้าหนึ่งด่วนที่สุดครับ!" เสียงเลขาฯ ส่วนตัวที่ปลายสายสั่นพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้ ธรรศนั่งไขว่ห้างอยู่ ณ ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตากรอบโลหะสีเงินประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ยืนมองเหยียบย่างเข้ามาในกรงขังที่ตนเองเป็นคนลงกลอนอย่างแน่นหนา นิ้วเรียวยาวของธรรศเคาะโต๊ะกระจกนิรภัยเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วง ดุจเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบของอาณาจักรที่อัครพลใช้เวลาสร้างมาค่อนชีวิต "ข่าวอะไร? แกพูดบ้าอะไรของแกวะ!" อัครพลตวาดลั่นห้องประชุมใหญ่ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ เมื่อดวงตาสีเทาเข้มของธรรศจ้องมองมาที่เขา... สายตาคู่เดิมที่เคยเป็นเพียงเด็กหนุ่มไร้ค่าในวันที่ตระกูลของเขาถูกเตะโด่งออกจากบอร์ดบริหารอย่างไม่ใยดี แท็บเล็ตหน้าจอใหญ่ถูกเปิดขึ้นด้วยมือที่สั่นเทาของอัครพล พาดหัวข่าวสีแดงฉานจากสำนักข่าวเศรษฐกิจทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศปรากฏหรากระแทกตา: *‘ถล่มอาณาจักรหมื่นล้าน! อัครพล ซีอีโอยักษ์ใหญ่ พัวพันคดีหลีกเลี่ยงภาษีมูลค่ากว่าห้าร้อยล้าน พร้อมหลักฐานเส้นเงินนอกระบบที่มัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด’* พร้อมกันนั้น เอกสารลับฉบับจริงนับร้อยหน้าถูกส่งตรงไปยังอีเมลของกรมสรรพากร สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน (ปปง.) และตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยในเวลาไล่เลี่ยกัน ทุกตัวเลข ทุกบัญชีม้า และทุกช่องโหว่ทางกฎหมายที่อัครพลเคยคิดว่ามันถูกซ่อนไว้อย่างไร้รอยต่อ บัดนี้กลับถูกแผ่แบ I ออกมากลางแสงแดดอย่างไร้ความปราณี "แก... แกทำอะไร..." อัครพลผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าที่เคยอิ่มเอิบด้วยอำนาจและเงินตรากลับซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "แกใช้สื่อพวกนี้... แกซื้อพวกมันมาเหรอ!" ธรรศหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลังพอที่จะทำให้ความมั่นใจทั้งหมดของอัครพลพังทลายลงในพริบตา เขาลุกขึ้นยืน ปรับสูทสั่งตัดเข้ารูปให้เข้าที่อย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ศัตรูตัวฉกาจทีละก้าว ช้าๆ แต่กดดันราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังเคลื่อนตัวมาทับ "การซื้อสื่อมันเป็นวิธีของคนจนที่อยากมีอำนาจชั่วคราวครับ... อ้อ ขออภัย ดิฉันหมายถึง 'คุณอัครพล' ต่างหากล่ะคะที่ชอบใช้เงินซื้อความภักดีจอมปลอม" ธรรศจงใจใช้สรรพนามเชือดเฉือนด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "แต่สำหรับผม... ผมไม่ได้ใช้เงินซื้อสื่อหรอกครับ ผมแค่ 'มอบความจริง' ให้คนที่เขามีหน้าที่ทวงคืนความยุติธรรมต่างหาก" รินรดาซึ่งยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกใส มองภาพการเชือดเฉือนนั้นด้วยแววตาที่ซับซ้อน เธอมองเห็นบาดแผลในอดีตที่ยังคงกรีดลึกอยู่ในใจของชายหนุ่ม เธอก้าวเข้าไปใกล้ พร้อมเอื้อมมือเรียวแตะที่แขนเสื้อของธรรศเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและเตือนสติไม่ให้เขาจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ลึกเกินกว่าจะปีนกลับขึ้นมา ธรรศชำเลืองมองหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาที ความแข็งกร้าวในดวงตาสีเทาอ่อนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกอีกครั้งเมื่อเขาหันกลับไปสบตากับอัครพลที่ตอนนี้ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง "หุ้นของคุณกำลังร่วงลง นาทีละสิบล้าน... สเตตัสทางสังคมที่คุณสั่งสมมาสิบปี กำลังถูกเผาไหม้เป็นจุลภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที" ธรรศโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของอัครพลด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับขนนก แต่หนักหน่วงดุจค้อนเหล็ก "รู้สึกอย่างไรบ้างครับกับการเป็น 'คนไร้ค่า' ที่แม้แต่หมาข้างถนนยังเมิน?" อัครพลหอบสะท้าน เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เขาพยายามจะอ้าปากเอ่ยคำขอร้อง แต่ทว่า เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุมเสียก่อน ประถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างระหงในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีราคาแพงระยับก้าวเข้ามาด้วยส้นสูงคริสตัลที่กระทบพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงก้องกังวาน ท่าทางสง่างาม เด็ดขาด และเปี่ยมด้วยอำนาจที่เหนือกว่าใครในห้องนี้ ธรรศชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาหรี่ลงเมื่อมองเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน—ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดที่บินตรงมาจากต่างประเทศตามคำเตือนของเลขาฯ เมื่อครู่ หญิงสาวปริศนากวาดสายตานิ่งสนิทมองสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ธรรศ มุมปากของเธอแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของธรรศกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ขอโทษทีนะคะที่ทำให้รอนาน..." เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มพรีเมียมให้แก่ธรรศโดยตรง "พอดีว่าฉันเพิ่งเซ็นเอกสารโอนหุ้นล็อตสุดท้ายเสร็จ... และในฐานะ 'เจ้าของที่แท้จริง' ของตึกนี้ ฉันคิดว่าเรามีเรื่องสนุกๆ ต้องคุยกันต่อยาวๆ เลยล่ะค่ะ คุณธรรศ" ต้นไม้ริมระเบียง ขอขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมอำนาจอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ