ความลับในแฟ้มลับ

เสียงกระดาษราคาแพงที่ถูกพลิกด้วยปลายนิ้วสั่นเทา ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองเพลในห้องทำงานส่วนตัวของธรรศ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสไตล์วินเทจสาดส่องลงบนเอกสารในแฟ้มหนังสีดำสนิท เอกสารที่อัครพลเพียรพยายามซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งแห่งความมืดมิดมานานนับทศวรรษ ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยนของจิตแพทย์สาว บัดนี้เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ความหนาวเหน็บแล่นริ้วจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง เมื่อตัวเลขในบัญชีและรายชื่อลายมือชื่อเริ่มประกอบกันเป็นภาพอาชญากรรมที่ถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มของผู้ทรงอิทธิพล "ไม่จริง... ธรรศคะ..." เสียงของรินรดาแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบงัน เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้ยืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานสูง ธรรศไม่ได้หันกลับมามองเธอ เขายังคงทอดสายตาออกไปเบื้องล่าง—มหานครที่ไม่เคยหลับใหล ซึ่งเต็มไปด้วยแสงสีที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่ไร้อำนาจ เงาร่างของธรรศสะท้อนบนกระจกใส ใบหน้าด้านข้างของเขาคมกริบราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่ากล้ามเนื้อตรงกรามกลับขบเข้าหากันจนนูนเด่น นั่นคือสัญญาณเตือนภัยเดียวที่รินรดาเรียนรู้ที่จะอ่านมันให้ขาดท่ามกลางความเงียบงันอันน่ากลัวนี้ "เจอแล้วใช่ไหมคะ... หน้าที่สามสิบแปด" ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในนั้นตั้งแต่ต้น รินรดารemลือสายตากลับลงไปที่กระดาษแผ่นเดิม บันทึกการโอนเงินก้อนโตเมื่อสิบหี่ปีก่อน ระหว่างบัญชีลับในต่างประเทศของอัครพล กับ... บริษัทนายหน้าจัดหาหลักทรัพย์ที่ล้มละลายไปในชั่วข้ามคืน และไม่กี่วันต่อมา รถยนต์คันหรูของพ่อแม่ธรรศก็ประสบอุบัติเหตุพุ่งตกหน้าผาอย่างไร้ร่องรอย เบรกที่ถูกตัดขาดไม่ใช่ความประมาท แต่มันคือฆาตกรรมที่ซื้อได้ด้วยเงินสดหลายร้อยล้าน "มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ..." รินรดาพูดเสียงสั่น มือบางกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ "อัครพลไม่ได้แค่ฮุบกิจการ... เขาจงใจ... เขาวางแผนฆาตกรรม" ธรรศหันกลับมาแล้ว เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหาเธอ รองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นไม้อย่างเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องเบาบางลง กลิ่นอายความเป็นชายและความเยือกเย็นแผ่ซ่านจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เขายื่นมือเรียวยาวมารับแฟ้มเอกสารนั้นจากมือเธอ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนปลายนิ้วเธอเบาๆ มันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "คุณโกรธไหมคะ ริน" ธรรศก้มลงมองหน้าเธอ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง "หรือคุณกำลังกลัว... กลัวว่าผู้ชายที่คุณกำลังยืนเคียงข้างคนนี้ จะไม่ใช่หมอหรือนักธุรกิจธรรมดา แต่เป็นปีศาจที่รอวันลากคอมันลงมาลงทัณฑ์ด้วยมือตัวเอง" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเงยหน้าสบตากับเขา ความเปราะบางในแววตาถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างรวดเร็ว ในฐานะจิตแพทย์ เธอเคยเยียวยาผู้คนมามากมาย แต่กับธรรศ... เธอรู้ดีว่าบาดแผลของเขาไม่ต้องการคำปลอบโยน มันต้องการเลือด และการชำระล้าง เธอยื่นมือออกไปแตะที่แก้มสากของเขาเบาๆ ผิวเนื้ออุ่นร้อนตัดกับความเย็นชาในแววตาของเขาอย่างสิ้นเชิง "รินไม่เคยกลัวคุณค่ะ ธรรศ" เธอกระซิบเสียงหนักแน่น "แต่รินกลัว... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งคุณทำลายมันได้ทั้งหมดแล้ว คุณจะไม่เหลือพื้นที่ให้หัวใจตัวเองได้เต้นต่ออีกเลย" ธรรศชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนที่เขาจะใช้มือใหญ่กุมมือของเธอไว้แนบแก้มของตนเอง เป็นสัมผัสที่หาได้ยากยิ่ง—ความอ่อนโยนเดียวที่เขาเก็บไว้ให้ผู้หญิงคนนี้ ทว่าช่วงเวลาแห่งความเปราะบางนั้นกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานของธรรศก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบ ธรรศละสายตาจากรินรดา เขากลับคืนสู่ร่างของนักล่าอย่างไร้รอยต่อ ชายหนุ่มเดินกลับไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเชิญ—*อัครพล* มุมปากของธรรศกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา รอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังสนุกกับการเล่นซ่อนหากับเหยื่อ เขากดรับสายแล้วเปิดสปーカーโฟนทันที เพื่อให้รินรดาได้ยินเสียงของผู้ชายที่พรากทุกอย่างไปจากเขา ("ธรรศ... หลานรัก") เสียงหัวเราะแหบพร่าอย่างคนเหนือกว่าดังลอดออกมาจากลำโพง ("ฉันรู้ว่านายกำลังค้นหาอะไรอยู่... แฟ้มในตู้เซฟนั่น คงทำให้ตาสว่างขึ้นมาบ้างสินะ แต่อย่าลืมไปล่ะว่า เกมนี้... ฉันเป็นคนถือไพ่เหนือกว่านายเสมอ นายไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอก เจ้าเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า!") อัครพลส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างลำพองใจในสาย โดยไม่รู้เลยว่า ทุกวินาทีที่เขากำลังพูดจาผยองพองขนอยู่นี้ ธรรศกำลังกดส่งคำสั่งสำคัญบางอย่างผ่านหน้าจอแท็บเล็ตส่วนตัว รินรดามองหน้าธรรศอย่างลุ้นระทึก เมื่อเห็นนิ้วเรียวกดอนุมัติคำสั่งโอนเงินและการซื้อหุ้นล็อตใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของตลาดหลักทรัพย์—การเทคאוวเวอร์บริษัทคู่แข่งแบบไม่ให้ตั้งตัวด้วยวงเงินไม่จำกัด ธรรศโน้มตัวลงกระซิบใส่ไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เย็นยะเยือกจนคนฟังทางโน้นถึงกับสำลักเสียงหัวเราะ "คุณลุงครับ..." ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพจนน่ากลัว "ช่วยเปิดดูหน้าจอทีวีในห้องทำงานของคุณตอนนี้... แล้วนับถอยหลังรอได้เลยครับ ว่าอีกกี่นาที อาณาจักรที่คุณภูมิใจนักหนา จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าในมือผม" สิ้นคำพูดนั้น เสียงโวยวายด้วยความตื่นตระหนกจากปลายสายก็ดังแทรกขึ้นมาทันที พร้อมกับเสียงกระจกแตกและเสียงฝีเท้าอลหม่านราวกับนรกแตก -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเกมอำนาจนี้ไปกับรินรดาและธรรศนะคะ*