หมากที่เดินผิด

เสียงกระจกนิรภัยหนาเตอะที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของธรรศ ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากความมืดมิดที่เขาพยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมา สิ้นคำพูดของปลายสายที่ตัดcutไปพร้อมกับความโกลาหลระดับนรกแตกเมื่อครู่ หน้าจอคอมพิวเตอร์กราฟิกความเร็วสูงบนโต๊ะทำงานราคาแพงหูฉี่ของธรรศก็ปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นพร้อมกันถึงสี่สิบสองจุด ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองที่เขาใช้ซ่อนเส้นทางการเงินเพื่อเข้าซื้อกิจการของอัครพลกำลังถูกเจาะทำลายอย่างเป็นระบบ ชนิดที่เรียกว่า "ถอนรากถอนโคน" โดยฝีมือของแฮกเกอร์ระดับเทพที่ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือ แต่มีอำนาจในการเข้าถึงรหัสผ่านระดับมาสเตอร์คีย์ของธนาคารกลางสวิสด้วย ธรรศยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบหรี่ลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นสันคมนูนขึ้นตามแรงขบกรามที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ คราบกาแฟเย็นเฉียบในแก้วคริสตัลสั่นไหวตามแรงกระแทกของปลายนิ้วที่เคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ — ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงรังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ..." ธรรศพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกหนสันหลังวาบ "ดูเหมือนว่า... หมากตัวนี้ จะไม่ได้เดินตามกระดานที่คุณตีเส้นไว้นะคะ ธรรศ" เสียงหวานนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด รินรดาเดินถือถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ เข้ามาจากห้องพักผ่อนด้านใน ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะมองเห็นบาดแผลในจิตใจของผู้อื่นเสมอ บัดนี้กำลังสะท้อนภาพของธรรศ—ชายหนุ่มผู้กุมความมั่งคั่งมหาศาลไว้ในมือ แต่กลับกำลังเผชิญหน้ากับหลุมพรางที่ลึกกว่าที่คาดคิด เธอยื่นถ้วยชาให้เขาอย่างเบามือ นิ้วเรียวสัมผัสโดนหลังมือของเขาโดยบังเอิญ และเธอก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ส่งผ่านออกมาจากผิวเนื้อนั้น "ฉันเตือนคุณแล้วว่าความแค้นไม่ใช่สิ่งที่จะเอาชนะได้ด้วยแค่ตัวเลขในบัญชีธนาคารนะคะ" รินรดากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง เธอวางถ้วยแบล็กทีลงบนโต๊ะทำงานข้างกองเอกสารลับ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เสียงโวยวายเมื่อกี้... ไม่ใช่ฝีมือของคนของอัครพลแน่นอนค่ะ เขายโสเกินกว่าจะใช้แผนการตัดตอนที่แนบเนียนขนาดนี้" "แล้วคุณคิดว่าเป็นใครล่ะ รินรดา?" ธรรศเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มเยาะหยันตัวเอง "คนที่รู้รหัสผ่านระดับสิบสองชั้นของผม มีไม่เกินสามคนในโลกนี้ หนึ่งในนั้นคือนอนหลับยาวอยู่ใต้ดินเมื่อสิบปีก่อน อีกคน... คือคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ เธอนิ่งเงียบไปสามวินาทีเต็มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความระAทมและลึกล้ำ "คุณคิดว่าฉันทรยศคุณเหรอคะ?" เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความน้อยใจที่บาดลึก "ถ้าฉันอยากทำลายคุณจริงๆ ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อคอยห้ามไม่ให้คุณใช้เงินซื้อชีวิตคนอื่นจนหมดเนื้อหมดตัวหรอกค่ะ ธรรศ... คุณฉลาดเกินกว่าจะระแวงคนผิด แต่คุณกำลังตาบอดเพราะความเกลียดชังต่างหาก" ธรรศไม่ตอบ เขายกมือขึ้นปัดหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีเส้นกราฟพังทลายลงเบื้องหน้า ข้อมูลบัญชีลับมูลค่ากว่าหมื่นล้านบาทกำลังถูกถ่ายโอนไปยังปลายทางที่ว่างเปล่า ไม่มีชื่อ ไม่มีบัญชีรับเงิน แต่มีข้อความสั้นๆ ทิ้งไว้บนหน้าจอสีดำสนิท— *[ ความผิดพลาดมักเกิดจากคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดในห้อง — ยินดีต้อนรับสู่เกมจริง ]* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินนับตันกดทับลงบนบ่าของคนทั้งคู่ ธรรศสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เขารู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งจับผิดคนใกล้ตัว การที่ระบบถูกเจาะในเวลาไล่เลี่ยกับการที่อัครพลกำลังจะจนมุม หมายความว่ามี "ตัวละครลับ" อีกตัวกำลังเล่นเกมนี้อยู่เหนือพวกเขาขึ้นไปอีกขั้น "ริน..." ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย มือหนายื่นออกไปกุมมือบางของหญิงสาวไว้แน่น "ผมขอโทษ... ผมแค่... ไม่อยากให้ทุกอย่างที่พ่อกับแม่แลกมาด้วยชีวิตมันสูญเปล่า" รินรดากุมมือเขาตอบ แรงบีบกระชับที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาให้ ทำให้รอยร้าวในใจของธรรศค่อยๆ สงบลง เธอยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกว่า อย่างน้อยที่สุดในโลกที่เต็มไปด้วยหน้ากากและการหักหลังนี้ เขาก็ยังมีเธอยืนอยู่เคียงข้างเสมอ "เราต้องออกไปจากที่นี่ค่ะ" รินรดากล่าวขึ้นด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคมของจิตแพทย์ที่อ่านเกมขาด "ถ้ามือมืดคนนั้นรู้รหัสผ่านของคุณ แปลว่าเซิร์ฟเวอร์หลักที่คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองของคุณก็ไม่ปลอดภัยแล้วค่ะ" ยังไม่ทันที่ธรรศจะได้เอ่ยปากเห็นด้วย เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยแบบเงียบ (Silent Alarm) ของอาคารสำนักงานก็กะพริบเป็นสีแดงวาบขึ้นที่มุมห้อง พร้อมกับเสียงล็อกประตูอัตโนมัติที่ดัง *คลิก* สนั่นหวั่นไหว ประตูทุกบาน หน้าต่างทุกบานถูกปิดตายด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดของตึกเอง! ธรรศผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที ดวงตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความฉุนเฉียว ระบบป้องกันภัยของตึกนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ดส่วนตัวของเขาเอง ไม่มีทางที่คนนอกจะเจาะเข้ามาควบคุมมันได้ เว้นเสียแต่ว่า... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังเดินตรงมาตามทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของ รปภ. หรือตำรวจ แต่มันคือเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบกับพื้นหินอ่อนอย่างจงใจ—ก้าว... ช้าๆ... แต่ทรงพลังราวกับผู้ชนะที่กำลังเดินมาตรวจตราfieldทหารราบของตนเอง ธรรศดึงรินรดาให้มาหลบอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน พร้อมกับดึงปืนพกสั้นเคลือบไทเทเนียมสีดำสนิทออกมาจากลิ้นชัก นิ้วชี้พาดไว้ที่โกร่งไกอย่างระแวดระวัง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ราวกับมีมารยาท แต่มันกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงระเบิด ก่อนที่ธรรศจะทันได้เหนี่ยวไกไปที่บานประตู บานประตูกระจกนิรภัยหนาเตอะที่เพิ่งถูกล็อกตายด้วยรหัสผ่านระดับสูง ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า ราวกับระบบถูกสั่งการด้วยลายนิ้วมือของ "เจ้าของที่แท้จริง" ร่างสูงโปรสงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอความเย็นชาของผู้มาเยือน ชายผู้นั้นไม่ได้พกอาวุธ มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เหยียดยาว และดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ธรรศเบิกตากว้างจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาเต็มตัว ไม่ใช่รอดพ้นจากความตาย... แต่เขาเดินเข้ามาหาความฉิบหายด้วยตัวเอง "ไง... หลานชาย ไม่เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่วันที่พ่อแม่แกตาย... แกโตขึ้นเยอะนี่หว่า" --------------------------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — ต้นไม้ริมระเบียง