เมื่อความแค้นบดบังตา

คราบน้ำตาบนพวงแก้มของรินรดายังไม่ทันแห้งสนิทดี ประตูห้องรับรองวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระުރก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงสง่าของธรรศก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่หนักหน่วงจนพื้นพรมแทบสะเทือน ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความเกรี้ยวกราดภายนอก คือความว่างเปล่าในดวงตาคู่นั้น—ดวงตาของคนที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุลเพื่อแลkกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของอัครพลให้จมดิน "คุณธรรศ... หยุดก่อนเถอะค่ะ" รินรดารีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนเสื้อของเขาไว้ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดราวกับสปริงที่ถูกดึงจนสุดแรง "อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ มันไม่ใช่เกมแก้แค้นที่สะอาด... และคุณกำลังเอาอนาคตของคุณไปเสี่ยงกับคนอย่างอัครพล" ธรรศหยุดชะงัก เขาไม่ได้สะบัดแขนเธอออก แต่ก้มลงมองมือเรียวบางที่สั่นเทาด้วยความหวังดี ก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอ—เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "สะอาดงั้นหรือริน?" ธรรศหันกลับมาเผชิญหน้า น้ำเสียงของเขาต่ำทุบและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "วันที่ตระกูลของฉันถูกพวกมันปล้นชิงทุกอย่างไปจนแม่ต้องตรอมใจตาย ใครหน้าไหนเคยพูดถึงความสะอาดบ้าง อัครพลเหยียบย่ำครอบครัวฉันด้วยกฎหมายสกปรกที่มันซื้อมา และวันนี้ ฉันจะใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ที่มี บดขยี้มันให้ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก!" "แต่คนที่เราเพิ่งเห็นเมื่อครู่นี้... เขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยคุณไปง่ายๆ นะคะ!" รินรดายื้อยุดด้วยความร้อนใจ ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "คุณกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่พวกมันขุดไว้โดยไม่รู้ตัว!" คำเตือนด้วยความรักและความหวังดีของเธอกลับกลายเป็นน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงโทสะ ธรรศที่มักจะสุขุมและคำนวณทุกย่างก้าวอย่างแนบเนียนมาตลอด กลับพลาดท่าให้อารมณ์ชั่ววูบเข้าครอบงำ เพียงเพราะความหยิ่งผยองของอัครพลในห้องประชุมก่อนหน้านี้ ความแค้นสניםปีที่สะสมมาทำให้วิจารณญาณอันเฉียบคมของเขาพร่ามัว "หลุมพรางงั้นเหรอ?" ธรรศแค่นAยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง ความโกรธทำให้เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "สำหรับคนที่มีเงินซื้อได้ทั้งตลาดหุ้นและลมหายใจของพวกมัน ไม่มีคำว่าหลุมพราง มีแต่คำว่าใครจะก้มกราบก่อนกันเท่านั้น!" พูดจบ ธรรศก็คว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด โดยไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆ อีก "จัดการโอนหุ้นล็อตสุดท้ายของบริษัทอัครพลเข้ามาในนามของผมให้หมด... ไม่ต้องสนราคาตลาด ซื้อให้เกลี้ยงทุกกระดาน!" รินรดาสูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อตระหนักว่าเขากำลังทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต การทุ่มเงินซื้อหุ้นแบบไร้การวางแผนและใช้อารมณ์นำทางเช่นนี้ คือช่องโหว่ที่นักล่ามืออาชีพอย่างอัครพลรอคอยมานาน เพื่อจะตลบหลังให้ธรรศล้มละลายในชั่วข้ามคืน เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจ พยายามจะเอ่ยปากเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว ทันใดนั้น เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดของห้องรับรอง... ร่างเงาของบุคคลที่สามก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก อัครพลยืนกอดอกมองภาพความพังทลายตรงหน้าด้วยสายตาของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมได้สำเร็จ โดยมีบุคคลปริศนาที่รินรดาเพิ่งเห็นเมื่อครู่เดินตามหลังมาติดๆ รอยยิ้มของอัครพลกว้างขึ้นเมื่อเห็นหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่รายงานยอดการซื้อหุ้นด้วยอารมณ์ชั่ววูบของธรรศ "ขอบใจนะหลานรัก..." อัครพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ทอดเสียงยาวอย่างผู้กุมชัยชนะ "ที่ช่วยโอนเงินมหาศาลเข้ากระเป๋าฉันด้วยความเต็มใจ... เกมนี้ แกเป็นฝ่ายหมดตัวอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!" ธรรศชะביกค้าง รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า เมื่อสมองเริ่มประมวลผลความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นจากความประมาทของตนเอง *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ*