รินรดากับทางเลือก

เสียงปรบมือเบาๆ ในห้องทำงานส่วนตัวที่กรุกระจกกันเสียงสะท้อนความกลวงเปล่าของโลกภายนอก มันดังเสียดสีโสตประสาทของรินรดาจนเธอรู้สึกราวกับว่าแก้วหูกำลังถูกกรีดด้วยปลายมีดผ่าตัด แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึึกบนโต๊ะทำงานของเธอไม่ใช่แค่รายงานทางการแพทย์ แต่มันคืออาวุธเคมีที่สามารถพลิกเกมบนกระดานอำนาจของอัครพลให้กลายเป็นจุล หรือในทางกลับกัน... มันคือเครื่องประหารชีวิตจิตวิญญาณของผู้ชายที่เธออนุญาตให้เข้ามานั่งอยู่ในมุมที่เปราะบางที่สุดของหัวใจ "คุณหมอคนเก่ง... ลังเลอะไรอยู่หรือคะ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากมุมห้อง ธรรศไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ เขายังคงยืนพิงบานกระจกใส มองลงไปยังมหานครเบื้องล่างที่ถูกย่อส่วนให้เป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้าหนังราคาแพง แผ่นหลังกว้างนั้นดูโดดเดี่ยว ทว่าทรงพลังจนน่ากลัวในสายตาของเธอ รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไป เธอเป็นจิตแพทย์ผู้เยียวยาผู้คนนับร้อยให้พ้นจากหุบเหวแห่งความหวาดกลัว แต่ในวินาทีนี้ เธอกลับไม่สามารถเยียวยาแม้กระทั่งความสั่นเทาของปลายนิ้วตัวเองได้เลย จรรยาบรรณวิชาชีพ... สิ่งนี้คือกรอบศักดิ์ศรีที่เธอร่ำเรียนและยึดถือมาตลอดชีวิตการทำงาน ห้ามเปิดเผยความลับของผู้ป่วย ห้ามใช้ข้อมูลเชิงจิตวิทยามาเป็นเครื่องมือทำลายล้างมนุษย์ด้วยกัน แต่วันนี้ เอกสารในมือเธอกลับระบุชัดเจนถึงภาวะจิตเวชที่เสื่อมถอยของอัครพล ศัตรูคู่อาฆาตที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวของธรรศ หากเธอส่งมอบแฟ้มนี้ให้เขา อัครพลจะถูกทำลายทั้งในฐานะนักธุรกิจและในฐานะมนุษย์คนหนึ่งอย่างไม่มีวันฟื้นคืน แต่มันหมายถึงการที่เธอต้องร่วมมือกับปีศาจ ล1กไต่ลงไปในหลุมพรางแห่งการแก้แค้นที่ธรรศขุดรอไว้อย่างเลือดเย็น "ธรรศคะ..." รินรดาเปล่งเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น ปลายเสียงสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม ธรรศหันกลับมามอง เค้าโครงใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมคู่นั้นว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนทุกแสงสว่าง เขาเดินเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ กลิ่นกายหรูหราเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก "คุณกำลังคิดถึงจรรยาบรรณใช่ไหมคะ ริน" ธรรศเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดคาด แต่มันกลับยิ่งทำให้หัวใจของเธอชาหนึบ "กฎระเบียบที่พวกคนรวยหน้าไหว้หลังหลอกใช้ปกป้องความชั่วช้าของตัวเอง... คุณยังอยากจะรักษาซากกระดูกผุพังพวกนั้นไว้ เพื่อแลกกับการมองฉันถูกพวกมันเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกหรือไง?" "แต่มันไม่ใช่การแก้แค้นที่ถูกต้อง ธรรศ!" รินรดาเผลอขึ้นเสียงอย่างเหลืออด ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอึดอัด "คุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือทำลายล้าง คุณกำลังดึงฉันลงไปในโคลนตมเดียวกับคุณ!" "แล้วคิดว่าฉันอยากให้คุณแปดเปื้อนหรือไงคะ?" ธรรศโน้มตัวลงมา มือหนาวางทับลงบนหลังมือของเธอที่กำลังกำแฟ้มเอกสารแน่น สัมผัสจากเขาร้อนผ่าว แต่มันกลับส่งกระแสความเยือกเย็นแล่นริ้วไปทั่วกระดูกสันหลัง "ริน... ฉันยอมเป็นปีศาจ ยอมตกนรกหมกไหม้ เพื่อลากคอคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉันลงมาให้หมด แต่กับคุณ... ฉันแค่อยากให้คุณอยู่ข้างๆ ในวันที่ฉันชนะ ไม่ใช่ในวันที่ฉันพ่ายแพ้" คำพูดนั้นเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีด มันกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของหญิงสาว รินรดารู้ดีว่าภายใต้ความโหดเหี้ยมและเย็นชาที่ธรรศแสดงออกต่อโลกภายนอก มีเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนกองเพลิงแห่งความแค้น และเธอ... คือคนเดียวในโลกที่เด็กชายคนนั้นยอมเปิดประตูให้เข้าหา หากเธอยึดมั่นในจรรยาบรรณแล้วปฏิเสธเขา เธอก็จะรักษาความบริสุทธิ์ของวิชาชีพไว้ได้... แต่เธอจะต้องสูญเสียธรรศไปตลอดกาล เขาจะเดินเข้าสู่ความมืดมิดโดยลำพัง และแตกสลายไม่มีวันหวนกลับ แต่ถ้าเธอเลือกธรรศ เธอกำลังทรยศต่อวิชาชีพแพทย์ที่เธอรัก และกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในเกมอำนาจที่ไร้ซึ่งความปรานี ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองเพล รินรดาก้มมองแฟ้มเอกสารในมือ สมองของเธอกำลังประมวลผลระหว่างศีลธรรมอันสูงส่งกับความรักที่เธอมอบให้ชายหนุ่มตรงหน้า ธรรศไม่เร่งรัด เขาถอนมือออก ยืดตัวขึ้นยืนตรง แล้วหันหลังเดินกลับไปที่กระจก เป็นการให้เกียรติในการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเธออย่างเงียบเชียบ นิเรียวเรียวของรินรดาสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ เปิดแฟ้มเอกสารหน้าแรกออก แสงไฟสีสวลีจากภายนอกอาคารสะท้อนลงบนกระดาษแผ่นนั้น เผยให้เห็นลายเซ็นและวินิจฉัยโรคขั้นเด็ดขาด... ถ้าเธอจรดปากกาเซ็นรับรองเอกสารนี้ เกมจะพลิกทันที รินรดาสูดหายใจเข้าลึกหลับตาลงชั่วพริบตา หยดน้ำตาใสไหลอาบแก้มข้างหนึ่งก่อนที่เธอจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยแววหน้าที่เปลี่ยนไป ความลังเลอันเปราะบางถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่น่ากลัวไม่แพ้กัน เธอเอื้อมมือหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา ถือมันไว้มั่น ปลายปากกาจ่อลงบนกระดาษแผ่นสำคัญ "ฉันเลือกแล้วค่ะ..." เธอกระซิบแผ่วเบา ทว่า ก่อนที่ปลายปากกาจะทันได้สัมผัสลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะเวลาแห่งความเป็นความตายนี้ลงอย่างไม่ไว้หน้า ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งธรรศและรินรดาชะงัก หันไปมองที่ประตูพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ ในยามวิกาลเช่นนี้ และในชั้นสูงสุดที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนายิ่งกว่าธนาคารกลาง ใครกันที่มีสิทธิ์ก้าวขึ้นมาถึงหน้าห้องทำงานส่วนตัวนี้โดยไม่มีการนัดหมาย? ประตูห้องเปิดออกอย่างช้าๆ โดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ใบหน้านั้นงดงามราวกับนางพญา แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ "ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ำคืนอันแสนหวานนะคะ, คุณธรรศ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นห้องอย่างมั่น "พอดีฉันบังเอิญผ่านมา... และคิดว่าเอกสารในมือคุณหมอคนสวยคนนั้น น่าจะเก็บไว้ใช้คุยกับฉันจะสนุกกว่านะคะ" รินรดาสูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา เพราะนั่นคือคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และไม่มีทางรู้เรื่องนี้เด็ดขาด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในเกมอำนาจอันเย็นชานี้ด้วยกันนะคะ