แผนที่ไร้ทางถอย

เสียงก้องกังวานของเครื่องยนต์ใบพัดคู่ขนาดใหญ่ที่กำลังตีฝ่ากระแสลมยามค่ำคืน เหนือยอดตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ สะท้อนก้องในโสตประสาทของธรรศ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่วันพิพากษา กลิ่นอายของความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัดถูกขับเน้นผ่านแบล็กการ์ดที่เขาเพิ่งวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส มูลค่าสามพันล้านบาทที่ถูกโยกย้ายในพริบตา ไม่ใช่แค่ตัวเลขบนหน้าจอ แต่มันคือคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนลำคอของอัครพลให้ขาดสะบั้นในคราวเดียว รินรดายืนนิ่งอยู่ริมกระจกบานใหญ่ เงามืดสะท้อนจากแสงไฟนีออนด้านนอกขับให้ใบหน้าอันงดงามของเธอดูเปราะบางราวกับตุ๊กตาแก้ว แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่งยวด ปลายนิ้วเรียวของเธอกำลังกำชายเสื้อสูทของธรรศไว้แน่น ราวกับต้องการเหนี่ยวรั้งเขาไว้จากขอบเหวแห่งความมืดมิดที่เขากำลังจะก้าวลงไป "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ ธรรศ..." น้ำเสียงของรินรดานุ่มนวลแต่สั่นเครือเล็กน้อย เธอเป็นจิตแพทย์ที่อ่านใจคนมานับร้อย แต่กลับไม่เคยอ่านใจผู้ชายคนนี้ทะลุปรุโปร่งได้เลยสักครั้ง "การเร่งเกมในตอนนี้... เท่ากับคุณเปิดช่องให้สุนัขจนตรอกอย่างอัครพลกัดได้ทุกเมื่อ แม้กระทั่งเรื่องที่คุณอาจต้องแลกมันมาด้วยอิสรภาพของตัวเอง" ธรรศหันกลับมามองคู่ชีวิตของตน แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกอ่อนแสงลงเพียงเสี้ยววินาที นิ้วมืออุ่นจัดเอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของคนที่ยอมขายวิญญาณให้ซาตาน เพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกพรากไปเมื่อสิบปีก่อน "รินคะ... คุณก็รู้ว่าสุนัขจนตรอก มันไม่มีสิทธิ์เลือกวิธีตายหรอกค่ะ" ธรรศกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว "ผมรอวันนี้มานานเกินกว่าจะสนใจว่ามือของตัวเองจะเปื้อนโคลนแค่ไหน แผนที่วางไว้... ไม่มีทางถอยหลังกลับอีกแล้วค่ะ" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ เธอเข้าใจบาดแผลในอดีตของเขาดี ความเจ็บปวดที่พ่อแม่ต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของความโลภของอัครพล มันฝังรากลึกเกินกว่าที่คำเตือนใดๆ จะฉุดรั้งเขาไว้ได้ มือบางจึงเปลี่ยนเป็นฝ่ายกุมมือหนาของธรรศไว้แทน พร้อมกับพยักหน้ารับอย่างจำยอมในชะตากรรมที่พวกเขากำลังจะร่วมกันเผชิญ "ถ้าคุณเดินหน้าต่อ... ฉันก็จะเดินไปกับคุณค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" คำพูดนั้นหนักแน่นราวกับคำสาบาน เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผดเสียงทำลายความเงียบขึ้นมา ธรรศปรายตาไปมองหน้าจอ ปรากฏชื่อของเลขานุการส่วนตัวที่ส่งสัญญาณรายงานสถานการณ์จากภาคสนาม รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่เขากดรับสาย "ทุกอย่างพร้อมแล้วครับคุณธรรศ ทางฝั่งของท่านอัครพลกำลังจะจัดงานแถลงข่าวฉุกเฉินเพื่อกอบกู้ราคาหุ้นที่กำลังดิ่งเหวครับ" เสียงรายงานจากปลายสายร้อนรน "ดี... ปล่อยให้เขาพยายามดิ้นรนไปให้สุดทาง" ธรรศสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "แล้วส่งหลักฐานชุดที่สามเข้าสู่ระบบของตลาดหลักทรัพย์และสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินทันทีที่ฉันให้สัญญาณ" เขาวางสายลง หันมาคว้าโค้ทตัวยาวขึ้นสวมทับ ไหล่กว้างแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างไร้ที่ติ รินรดาก้าวตามมาติดๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินตรงไปยังระเบียงกระจกด้านนอก ซึ่งเป็นจุดที่บันไดวนของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวทอดลงมาจอดรออยู่ ใบพัดขนาดใหญ่หมุนวนสร้างกระแสลมกรรโชกแรงจนเส้นผมของทั้งสองคนปลิวไสว ธรรศก้าวขึ้นไปยืนบนบันไดโลหะ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าหญิงสาวที่เขารักเป็นครั้งสุดท้าย สายตาคู่นั้นสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าร้อยคำพูด เกมกระดานกระดานนี้เดินทางมาถึงตาเดินสุดท้ายแล้ว และเขาจะเป็นผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดไว้ในกำมือ ทว่า... ในวินาทีที่เท้าของธรรศกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์ หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของรินรดาก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยคฤหาสน์ตระกูลธรรศ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นร่างของใครบางคน—คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน—กำลังก้าวเข้ามานั่งรออยู่ในห้องรับแขกส่วนตัวของพวกเขาอย่างใจเย็น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังเลนส์กล้อง! "ธรรศ... หยุดก่อนค่ะ!" รินรดาร้องเรียกเสียงหลง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ "มีคน... มีคนอยู่ในบ้านเราค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ