พายุเตรียมก่อตัว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางลอยปะปนกับความเย็นยะเยือกของระบบปรับอากาศอัจฉริยะภายในห้องโถงใหญ่—มันไม่ใช่กลิ่นของความตาย แต่เป็นกลิ่นอายของการถูกคุกคามที่จงใจทิ้งไว้ต่างหน้า "ธรรศ... หยุดก่อนค่ะ!" รินรดาร้องเรียกเสียงหลง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ หน้าจอเรืองแสงวาบสะท้อนดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "มีคน... มีคนอยู่ในบ้านเราค่ะ!" ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งทำหน้าที่ราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านบรรยากาศ ธรรศไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูป ร่างสูงสง่าแผ่ซ่านกลิ่นอายของอำนาจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากกองเงินกองทองนับแสนล้าน นิ้วเรียวยาวของเขายกขึ้นแตะปลายคางเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังประเมินหมากบนกระดานที่เพิ่งถูกเดินเข้ามาป่วน "ไม่ต้องกลัวค่ะ ริน" น้ำเสียงของธรรศทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกสงบลงได้อย่างน่าประหลาด เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาว โอบไหล่ที่กำลังสั่นเทาของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากสวนด้านนอกสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา บนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่วกลางห้อง มีรอยเปื้อนของโคลนสีดำจางๆ เป็นทางยาว—ร่องรอยที่จงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศศักดาว่า *'ฉันเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้ได้โดยที่พวกคุณไม่มีทางระแคะระคาย'* "เขาไม่ได้มาเพื่อฆ่าเราหรอกค่ะ" ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเย็นชา "ถ้าเขาอยากปลิดชีพเรา ป่านนี้คุณคงไม่ได้ยืนถือโทรศัพท์มือสั่นอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ" "แล้ว... ใครกันล่ะคะที่กล้าบุกเข้ามาถึงที่นี่ ระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลเราหนาแน่นที่สุดในประเทศไม่ใช่เหรอคะ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของจิตแพทย์สาวเต็มไปด้วยความกังวล เธอไม่ได้กลัวอันตรายที่จะเกิดกับตัวเอง แต่เธอกลัวว่าความมืดมิดในใจของธรรศกำลังจะถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "คนที่คิดว่าตัวเองมีอำนาจพอจะซื้อได้ทุกอย่าง... คนที่กำลังดิ้นรนเหมือนสุนัขจนตรอกยังไงล่ะคะ" ธรรศหันไปมองโต๊ะทำงานตัวยาวริมหน้าต่าง ที่ซึ่งแฟ้มเอกสารลับเกี่ยวกับเครือข่ายธุรกิจสีเทาของอัครพลถูกวางทิ้งไว้ บนโต๊ะนั้น มีซองจดหมายสีดำสนิทวางอยู่ ใบหน้าของธรรศเรียบเฉย ทว่าแววตากลับวับวามด้วยประกายไฟแห่งความกระหายในการแก้แค้นที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างสมบูรณ์ เขาเดินเข้าไปหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาอย่างใจเย็น กลิ่นอายของความหรูหราและความตายผสมผสานกันอย่างลงตัวในมือของเขา ธรรศฉีกซองออกด้วยมือเปล่าอย่างไม่เกรงกลัวอันตราย ภายในมีเพียงกระดาษการ์ดสีดำสนิทพิมพ์ข้อความสั้นๆ ด้วยตัวอักษรสีเงินนูนต่ำ *'เกมที่คุณกำลังเล่นอยู่... สนุกดีนี่ครับ ธรรศ แต่ระวังตัวไว้ให้ดี หมากบนกระดานนี้ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวที่ถือสิทธิ์เดิน—อัครพล'* รินรดากวาดสายตาอ่านข้อความนั้นผ่านไหล่ของเขา ลมหายใจของเธอสะดุดกึก "อัครพล... เขากล้าขนาดนี้เลยเหรอคะ? ส่งคนเข้ามาถึงห้องนอนเพื่อเตือนสติเราเนี่ยนะ" "นี่ไม่ใช่การเตือนสติค่ะ ริน" ธรรศแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "นี่คือความตื่นตระหนก... มันคือเสียงคำรามครั้งสุดท้ายของเสือแก่ที่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกปลดออกจากบัลลังก์" ธรรศหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น "เขาคิดว่าการส่งคนมาเหยียบย่ำพื้นที่ส่วนตัวของเรา จะทำให้ฉันหวาดกลัวและถอยไปงั้นเหรอคะ? เขาประเมินธรรศคนนี้ต่ำเกินไปแล้ว" "ธรรศคะ... อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินใจนะคะ" รินรดายื่นมือไปสัมผัสแขนเสื้อสูทของเขา ปลายนิ้วของเธอบีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความห่วงใย "คุณกำลังเดินเข้าสู่เกมที่เขาเป็นคนกำหนดพื้นที่ ถ้าคุณตอบโต้ด้วยความรุนแรง มันจะเข้าทางเขาพอดี" "ใครบอกว่าฉันจะใช้ความรุนแรงล่ะคะ ริน?" ธรรศส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะได้เห็น ทว่าแววตากลับคมกราบราายกับใบมีดที่อาบยาพิษ "ความรุนแรงมันเป็นวิธีของพวกไร้การศึกษา อัครพลชอบใช้อำนาจเงินซื้อความสุข... งั้นเราก็จะใช้ความมั่งคั่งที่เรามีทั้งหมด ทำลายล้างทุกสิ่งที่เขารัก จนกว่าเขาจะไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะยืน" คำพูดนั้นไม่ได้เปล่งออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ราวกับเขากำลังวางแผนเลือกซื้อภาพวาดราคาแพงสักชิ้นในงานประมูล ธรรศหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดโทรออกไปยังหมายเลขปลายทางทันที ไม่มีความลังเล ไม่มีการรอคอย "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ดาดฟ้าค่ะ... แล้วโทรหาผู้บริหารสูงสุดของธนาคารกลางในเครือ บอกพวกเขาว่าฉันต้องการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในเครือบริษัทของอัครพลให้เสร็จสิ้นภายในรุ่งสางวันนี้" เสียงปลายสายรับคำอย่างนอบน้อมผ่านสปーカーโฟน "รับทราบครับท่าน... จะให้ใช้สิทธิ์วงเงินไม่จำกัดประเภทไหนครับ?" ธรรศเหลือบมองรินรดาก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังสั่งซื้อกาแฟสักแก้ว "ใช้บัตรเครดิตสีดำวงเงินไร้ขีดจำกัดของฉันรูดซื้อให้หมด... ทุกหุ้น ทุกบริษัท ทุกตึกสำนักงานใหญ่ของมัน เอามาเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันให้หมดภายในเจ็ดโมงเช้า" คลิก! สายถูกตัดลงอย่างเด็ดขาด ความเงียบสงัดกลับมาปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง รินรดามองหน้าชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธ้ารู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการนองเลือดทางธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษ อัครพลกำลังจะพังทลายลงอย่างช้าๆ ภายใต้ความเงียบงันของความรวยที่ไร้ขีดจำกัด ทว่า ในขณะที่ธรรศกำลังหันหลังเพื่อเดินไปหยิบเสื้อโค้ตตัวโปรด เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรินรดากลับดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* รินรดาก้มลงมองหน้าจอ โทรศัพท์ของเธอบ่งบอกว่ามีภาพถ่ายถูกส่งมาจากเบอร์แปลกปลอม เธอกดเปิดดูด้วยความสงสัย และวินาทีนั้นเอง สีหน้าของจิตแพทย์สาวก็ถอดสีจนซีดเผือด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ มันคือภาพถ่ายระยะประชิดของ... เตียงนอนในห้องนอนใหญ่ของเธอเอง และบนหมอนสีขาวสะอาด มีสร้อยคอทองคำประจำตระกูลของธรรศที่เธอเพิ่งถอดเก็บไว้ในลิ้นชักตู้เซฟเมื่อตอนค่ำ วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนนั้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่แนบมาใต้ภาพ *'ของขวัญชิ้นนี้... หวังว่าจะถูกใจคุณธรรศนะครับ ก่อนที่ทุกอย่างจะเป็นของผม'* รินรดากลืนน้ำลงคอด้วยความยากลำบาก เธอเงยหน้าขึ้นมองธรรศที่ตอนนี้หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของคนรัก "ริน... มีอะไรคะ?" ธรรศเอ่ยถาม น้ำเสียงที่เคยราบเรียบเริ่มมีร่องรอยของความตึงเครียดเจือปน รินรดายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดูด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อ คลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว ธรรศรับโทรศัพท์มามอง ภาพถ่ายนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาคมกริบของเขา ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าภาพถ่ายก็คือ... เสียงฝีเท้าฝีหนืดยาวที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบามาจาก *'ชั้นสองของตัวบ้าน'*—ชั้นที่เป็นห้องนอนส่วนตัวของพวกเขาทั้งสองคน -------------------------------------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเกมกระดานอำนาจบทนี้ไปกับรินรดาและธรรศนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ*