หลักฐานชิ้นสำคัญ

เสียงฝีเท้าที่ลากยาวอย่างเชื่องช้าบนพื้นไม้ปาร์เกต์ชั้นสองไม่ได้ทำให้ธรรศสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงยังคงจดจ้องภาพถ่ายในมือ—ภาพชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ตระกูลอัครพลพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองธนบัตรนับพันล้าน รินรดากำชายเสื้อของธรรศไว้แน่น ปลายนิ้วของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ ในฐานะจิตแพทย์ เธอย่อมรู้ดีว่าความเงียบงันมักน่ากลัวกว่าเสียงกรีดร้อง และในยามวิกาลเช่นนี้ บ้านพักตากอากาศริมผากลับกลายเป็นห้องปิดตายที่เกมจิตวิทยาเดินทางมาถึงจุดแตกหัก "คุณธรรศ..." เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา รั้งสติเขาให้กลับมาจากห้วงความคิดอันเย็นเยียบ "ชั้นบน... ไม่มีใครควรอยู่บนนั้น นอกจากเราสองคนนะคะ" ธรรศไม่ตอบทันที เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ไปไม่ถึงดวงตา ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงพับภาพถ่ายแผ่นนั้นเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ราวกับกำลังเตรียมตัวต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญที่เดินลากเท้าเข้ามาใกล้หน้าประตูห้องนอนเข้าไปทุกที "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะค่ะ ริน" ธรรศหันมามองคนรัก น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล "คุณนั่งรอตรงนี้... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามออกจากมุมนี้เด็ดขาด" *แอ๊ด...* เสียงบานประตูไม้สักโบราณถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ไร้ซึ่งความรีบร้อน ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศภายในห้อง ร่างสูงโปรดปรานของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวพ้นขอบประตูออกมา แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งอำนาจและความหวาดระแวง—อัครพล ศัตรูคู่อาฆาตที่ธรรศเฝ้ารอเวลามาตลอดหลายปี ไม่มีเสียงอุทานด้วยความตกใจ ไม่มีคำถามโง่ๆ ว่าอีกฝ่ายเข้ามาได้อย่างไร ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีว่าเกมกระดานนี้เดินมาถึงตาเดินพันครั้งสุดท้ายแล้ว "แกนี่มันกัดไม่ปล่อยจริงๆ นะ เจ้าเด็กตระกูลตกอับ" อัครพลหัวנסในลำคอ เสียงแหบพร่าแต่น่ารังเกียจดังขึ้น เขาหยิบกล่องโลหะขนาดเล็กสีดำสนิทโยนลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างไม่ไยดี เสียงโลหะกระทบพื้นผิวดัง *กริ๊ง* "แกอยากได้นักไม่ใช่เหรอ... กุญแจดอกนี้?" ธรรศกวาดสายตามองกล่องโลหะใบนั้นด้วยความนิ่งสงบ มันไม่ใช่แค่กุญแจธรรมดา แต่เป็นรหัสผ่านดิจิทัลและกุญแจนิรภัยของห้องเซิร์ฟเวอร์ลับในสวิสเซอร์แลนด์ ที่ซึ่งรวบรวมหลักฐานการฟอกเงิน บัญชีลับ และสัญญาสัมปทานฉบับจริงที่อัครพลใช้ปล้นความมั่งคั่งทั้งหมดไปจากบิดาของเขาเมื่อสิบปีก่อน หากกุญแจดอกนี้ถูกเปิดออก อาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านของอัครพลจะพังทลายลงภายในชั่วข้ามคืน กลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าที่แม้แต่ศาลก็ช่วยอะไรไม่ได้ "คุณคงใช้เวลาทั้งคืนในการตามหาคอมพิวเตอร์แม่ข่ายเครื่องนี้สินะคะ, คุณอัครพล" ธรรศเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "น่าเสียดาย... ที่ความพยายามทั้งหมดของคุณเป็นเพียงแค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของคนใกล้ตาย" อัครพลหน้าถอดสี รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เขากัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "แกคิดว่าแค่มีกุญแจแล้วแกจะชนะฉันได้หรือไงธรรศ! ฉันยังมีคนในรัฐบาล มีอำนาจที่แกไม่มีวันเอื้อมถึง! เงินซื้อได้ทุกอย่าง... รวมทั้งชีวิตของแกด้วย!" "เงินซื้อได้ทุกอย่างจริงหรือคะ?" ธรรศก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ทว่าทรงพลัง ราvกับพญายมที่กำลังคืบคลานเข้าใกล้เหยื่อ รัศมีความกดดันแผ่ซ่านจนอัครพลต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมตอนที่คุณโทรศัพท์ไปติดสินบนอัยการสูงสุดเมื่อชั่วโมงที่แล้วปลายสายถึงไม่รับล่ะคะ?" อัครพลชะงักกึก ใบหน้าซีดเผือดลงทันที "แก... แกหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... บัญชีธนาคารในต่างประเทศที่คุณใช้ติดสินบน ถูกอายัดไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่หกนาทีที่แล้วค่ะ" ธรรศหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ โยนมันลงบนโต๊ะข้างกล่องกุญแจ หน้าจอแสดงผลสถานะการโอนเงินจำนวนมหาศาลที่ถูกระงับโดยกองทุนส่วนบุคคลภายใต้ชื่อของธรรศเอง—กองทุนที่มีอำนาจซื้อขายธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ได้ทั้งแห่ง "เป็นไปไม่ได้! นั่นมันเงินสำรองฉุกเฉินของฉัน!" อัครพลพุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าโทรศัพท์ แต่ธรรศกลับปัดมันออกด้วยความรวดเร็วและเยือกเย็น "โลกมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ, คุณอัครพล" ธรรศโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูชายวัยกลางคน น้ำเสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาแต่ดังก้องกังวานในความรู้สึกของอีกฝ่ายราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย "ในเกมนี้ คุณไม่ได้สู้กับเด็กหนุ่มที่ไร้ทางสู้คนเดิมเมื่อสิบปีก่อนอีกต่อไปแล้ว... แต่คุณกำลังสู้กับเจ้าของเงินทุนทั้งหมด ที่สามารถทำให้บริษัทของคุณล้มละลายกลายเป็นบุคคลล้มละลายได้ภายในเวลาอีกไม่ถึงสามสัปดาห์ข้างหน้า" รินรดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความมืดมนที่เคยเกาะกินจิตใจของธรรศ บัดนี้ถูกชำระล้างด้วยชัยชนะอันงดงามและเด็ดขาด เขาไม่ได้ใช้ความรุนแรง ไม่ได้ใช้กำลังเถื่อน แต่มือคู่นั้นกลับถืออำนาจทางการเงินที่สามารถบดขยี้ศักดิ์ศรีของคนที่เคยเหยียบย่ำเขาให้แหลقละเอียดคามือได้อย่างไร้ความปรานี อัครพลทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นไม้ปาร์เกต์อย่างหมดแรง ความหยิ่งยโสทั้งชีวิตพังทลายไม่เป็นท่า มือที่สั่นเทาพยายามเอื้อมไปคว้าขากางเกงของธรรศ "ธรรศ... หลานรัก... ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันยอมแล้ว..." ธรรศก้มมองชายผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตด้วยหางตา ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่เขาจะหยิบกุญแจดอกนั้นขึ้นมาหมุนเล่นในอุ้งมือ "คำว่า 'ปรานี' ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของคนที่ถูกพวกคุณเหยียบย่ามจนจมดินหรอกค่ะ" ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความโกรธแค้น แต่มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอ ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะสมบูรณ์แบบ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนอีกเครื่องในกระเป๋าเสื้อของธรรศก็ดังขึ้น—*ติ๊ด!* ธรรศขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องขึ้นมาดู ข้อความสั้นๆ จากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา... *“เตือนภัย: พบการถอนเงินออกจากบัญชีหลักของบริษัทคุณ จำนวน 5,000 ล้านบาท ปลายทางถูกโอนไปยังบัญชีไม่ทราบฝ่าย ณ กรุงจูริช และ... ระบบรักษาความปลอดภัยบ้านพักทั้งหมดถูกล็อกด้วยรหัสมาสเตอร์คีย์”* ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลัง เมื่อเสียงหัวเราะแหบแห้งและบ้าคลั่งของอัครพลที่ควรจะหมดทางสู้ กลับดังขึ้นอีกครั้งจากพื้นห้อง... "แกคิดว่าฉันมาที่นี่คนเดียวเพื่อส่งกุญแจให้แกเหรอ... ธรรศ?" อัครพลเงยหน้าขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนไว้ "ยังมีอีกคนที่ต้องการทำลายแก... มากกว่าที่ฉันต้องการซะอีก!" *ปัง!* เสียงประตูด้านล่างถูกถีบพังกระเด็น พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยเกินกว่าจะคาดคิด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในเกมอำนาจอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!