คำเตือนจากความมืด

กลิ่นอายของกาแฟลาเต้ร้อนกรุ่นยังไม่ทันจางหายไปจากบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นเพนต์เฮوسหรูหรา เสียงเคาะประตูก็จังหวะรัวเร็วสามครั้ง—สั้น ห้วน และเต็มไปด้วยความเร่งร้อนที่ผิดวิสัยของเลขานุการส่วนตัว ธรรศละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตแสดงกราฟราคาหุ้นที่กำลังดิ่งเหวของกลุ่มบริษัทอัครพล ริมฝีปากหยักลึกได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยียบเย็น เขาส่งสัญญาณมืออนุญาตเพียงนิดเดียว บานประตูไม้สักทองก็ถูกผลักเปิดออก กล่องพัสดุกระดาษลูกฟูกสีน้ำตาลธรรมดา ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราประทับจากบริษัทขนส่งเอกชนใดๆ วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนถาดเงินขัดเงาที่เลขาฯ ถือเข้ามาด้วยมืออันสั่นเทา "มันเพิ่งถูกส่งมาที่แผนกประชาสัมพันธ์ค่ะคุณธรรศ... เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอกว่า มีเด็กส่งของสวมหมวกฮู้ดมาวางไว้แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย" น้ำเสียงของเลขาฯ ขาดห้วงด้วยความตื่นกลัว ธรรศไม่ได้ขยับตัวในทันที ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองพัสดุกล่องนั้นราวกับมันเป็นงูพิษที่ขดตัวรอวันฉก เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของความไร้มนุษยธรรมที่ลอยอบอวลออกมาจากสิ่งของชิ้นนั้น มันคือเกมจิตวิทยาชั้นต่ำ... อุปกรณ์ที่พวกไร้ทางสู้มักเลือกใช้เมื่อจนมุม "ออกไปก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบขาดจนเลขาฯ ต้องรีบถอยร่างออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูลงอย่างเบามือ รินรดา ซึ่งนั่งเงียบอยู่มุมโซฟาหนังสีเข้มมาตลอดตั้งแต่ต้น วางหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจในมือลง เธอลุกขึ้นเดินตรงมาหาเขา แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวลระคนห่วงใย มือเรียวบางเอื้อมแตะลงบนบ่ากว้างของชายหนุ่มเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "ธรรศ... อย่าเพิ่งเปิดมันตอนนี้เลยค่ะ" รินรดากระซิบเตือน สัญชาตญาณความเป็นจิตแพทย์ของเธอบอกชัดเจนว่า ข้างในกล่องนั้นไม่ใช่แค่จดหมายขู่ธรรมดา แต่เป็นเครื่องมือทำลายล้างสภาพจิตใจ ธรรศหันไปมองหญิงสาว รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าอ่อนลงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจริงใจจากเธอ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่วางบนบ่าของเขาไว้ หลุมดำแห่งความแค้นที่กัดกินหัวใจเขามานานนับปี ดูเหมือนจะถูกบรรเทาลงด้วยความอบอุ่นจากผู้หญิงคนนี้... คนเดียวที่เขายอมเปิดเปลือยด้านที่อ่อนแอที่สุดให้เห็น "ริน... พวกมันคิดว่าความกลัวจะหยุดผมได้" ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายไฟแห่งความอำมหิต "แต่พวกมันลืมไปแล้วว่า คนที่ไม่มีอะไรจะเสียต่างหาก คือคนที่น่ากลัวที่สุด" พูดจบ ธรรศก็ใช้มีดพกสแตนเลสสตีลกรีดเทปกาวสีน้ำตาลบนกล่องพัสดุออกอย่างไร้ความลังเล กลิ่นอายอับชื้นและกลิ่นฉุนบางอย่างโชยแตะจมูกทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก ภายในกล่องนั้น... มีตุ๊กตาผ้าหน้าตาคุ้นเคยตัวหนึ่ง มันคือตุ๊กตาหมีสีขาวที่รินรดาเคยซื้อให้เขาในวันเกิดปีแรกที่เราเริ่มคบกัน ช่วงเวลาที่เขายังเป็นเพียงสถาปนิกหนุ่มโน้มนาว ไม่มีเงินทองมากมาย แต่มีความสุขที่สุดในชีวิต... ตอนนี้ ดวงตาของตุ๊กตาตัวนั้นถูกควักออกทั้งสองข้าง และมีรอยกรีดแหลมคมบริเวณลำตัว พร้อมกับคราบของเหลวสีแดงเข้มที่ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง ไม่ใช่สีแดงจากสีน้ำ... แต่มันคือเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิท หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ใบหน้าสวยถอดสีจนซีดเผือด เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติ ความหวาดกลัววิ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... นี่ไม่ใช่คำขู่ที่พุ่งเป้ามาที่ตัวธรรศ แต่มันคือสาส์นเตือนภัยที่ส่งตรงถึง "เธอ" "ธรรศ..." เสียงของรินรดาสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจและหวาดผวา "นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะ" ธรรศขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ ความโกรธเกรี้ยวระดับมหภาคระเบิดขึ้นในอกจนแผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาทั่วห้องทำงาน อัครพล... ไอ้สารเลวคนนั้นเริ่มเล่นนอกเกมแล้ว มันกล้าแตะต้องสิ่งที่เขารักที่สุด กล้าล้ำเส้นความอดทนอันน้อยนิดที่เขามี ในวินาทีที่ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุม หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานของธรรศก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงริงโทนที่ถูกตั้งค่าไว้เฉพาะสำหรับเบอร์แปลกปลอม ธรรศก้มมองหน้าจอ ปรากฏเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่มีรหัสประเทศ โทรตรงเข้ามาอย่างไร้ที่มา เขากดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล เปิดสపీเกอร์โฟนให้รินรดาได้ยินร่วมกัน เสียงทุ้มต่ำหัวเราะเยาะเย้ยดังลอดออกมาจากปลายสาย เป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยดี... เสียงของอัครพล *(“ชอบของขวัญต้อนรับกลับบ้านที่ฉันส่งให้ไหมล่ะ ธรรศ... ตุ๊กตาตัวโปรดของยัยหมอคนสวยดูเหมาะกับสภาพน่าเวทนาดีนะ นายว่าไหม? ถ้าไม่อยากให้คนที่นายรักต้องกลายเป็นเศษเนื้อเหมือนตุ๊กตาตัวนั้น พรุ่งนี้เที่ยง... เอาหุ้นทั้งหมดของตระกูลคืนมาเซ็นโอนให้ฉันซะ มิฉะนั้น... ครั้งต่อไป อาจจะไม่ใช่แค่เลือดบนตุ๊กตาหรอกนะ”)* สายตัดไปทันทีพร้อมกับสัญญาณเงียบงัน ธรรศหันกลับมามองรินรดาที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขาดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มเพื่อสูดดมความหอมเพื่อสงบสติอารมณ์ ทว่า... แววตาสีนิลคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งการฆ่าฟันที่เย็นชาถึงขั้วหัวใจ ในเมื่อมันเลือกที่จะเปิดฉากสงครามเลือด... เขาก็พร้อมจะเผาอาณาจักรของมันให้เป็นจุลในชั่วข้ามคืนเช่นกัน ธรรศหยิบโทรศัพท์มือถือส่วนตัวขึ้นมา นิ้วเรียวกดปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า ก่อนจะกดโทรออกไปยังหมายเลขลับที่เชื่อมต่อตรงกับธนาคารกลางสוויสเซอร์แลนด์ด้วยปลายนิ้วที่มั่นคงไร้ความลังเล "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว และโอนเงินสามพันล้านเข้าบัญชีลับของผมทันที... เกมนี้ ได้เวลาปิดฉากเสียที" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตบเท้าก้าวไปสู่ความสะใจขั้นสุดในบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ❤️ - ต้นไม้ริมระเบียง