ราคาที่ต้องจ่าย

เสียงตบโต๊ะประชุมไม้สักทองราคาเจ็ดหลักดังสะท้อนก้องห้องกระจกเก็บเสียง อัครพลหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่กราดมองผู้ถือหุ้นรายย่อยและคณะกรรมการบริหารที่นั่งเงียบกริบราวกับถูกสาป ไม่มีใครกล้าสบตาเขา แม้แต่เลขาฯ คนสนิทat ที่เคยยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย ตอนนี้ยังก้มหน้ามองพื้นจนคางแทบชิดอก "พวกคุณบ้าไปแล้วหรือไง! แค่บริษัทลูกอันเดียว ทำไมถึงเทขายหุ้นออกมาพร้อมกันจนวินาศสันตะโรขนาดนี้?!" อัครพลตวาดลั่น นิ้วชี้สั่นเทาด้วยความเคียดแค้น "ตรวจสอบดูหรือยังว่าใครอยู่เบื้องหลัง! ใครมันกล้าอาจหาญมาเล่นเกมทุบหุ้น 'พรanอนันต์ กรุ๊ป' ของฉัน!" ในวินาทีนั้น ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็เปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงโปรดในชุดสูทตัดเยIดเนี้ยบสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง กลิ่นอายความเย็นชาและอำนาจดิบเถื่อนแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศในห้องให้ดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก ธรรศกวาดสายตาเรียบเฉยมองอัครพลราวกับกำลังพิจารณาแมลงตัวเล็กๆ บนฝ่ามือ ข้างกายเขาคือรินรดา หญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูปเรียบหรูที่ส่งยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ เธอก้าวตามมาเคียงข้างด้วยจังหวะจะโคนที่ไม่ด้อยไปกว่ากัน มอบความรู้สึกของคู่แท้ที่พร้อมจะเผาโลกทั้งใบให้เป็นจุลไปพร้อมกับชายหนุ่ม "ไม่ต้องเสียเวลาสืบหาสุนัขตัวไหนหรอกค่ะคุณอัครพล..." ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่ากังวานก้องบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธานฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ "เพราะเจ้าของเงินทุนก้อนสุดท้ายที่กวาดซื้อหุ้นทั้งหมด... ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว" อัครพลชะงักกึก ดวง เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบทะลัก เขาจำหน้าเด็กหนุ่มผู้เคยถูกตระกูลของตนไล่ตะเพิดออกไปอย่างไร้ศักดิ์ศรีเมื่อสิบปีก่อนได้แม่นยำ ภาพของเด็กน้อยที่กอดแม่ร้องไห้ในวันนั้นซ้อนทับกับชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเขาในวันนี้ "แก... แกมันไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า ธรรศ! แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้นเพื่อมาซื้อหุ้นบริษัทฉัน! เป็นไปไม่ได้!" อัครพลคำรามเสียงแหบพร่า พยายามรักษาฟอร์มของเจ้าพ่อวงการธุรกิจ แต่มือที่กำหมัดแน่นบนตักกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับสายลมจากขั้วโลก เขาไม่ตอบคำถามโง่ๆ นั้น แต่กลับหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาหมุนเล่นในอุ้งมือ สายตาคมกริบมองคู่ปรับเก่าด้วยความสมเพชเวทนา "เงินซื้อความสุขไม่ได้... แต่เงินซื้อความพินาศของคุณได้ทุกบาททุกสตางค์นะคะคุณอัครพล" รินรดาเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่เชือดเฉือนจนคนฟังอยากจะกระอเลือด เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าอัครพลช้าๆ "และดูเหมือนว่า ตอนนี้คุณกำลังจะกลายเป็นบุคคลล้มละลายที่แม้แต่แผ่นดินจะกลบหน้าก็ยังไม่มีปัญญาหาซื้อ" อัครพลก้มมองแฟ้มเอกสารนั้นด้วยความหวาดกลัว มือที่สั่นเทาเอื้อมไปเปิดมันออก หน้ากระดาษแต่ละแผ่นคือสัญญาการเข้าซื้อกิจการ การจำนองทรัพย์สิน และคำสั่งอายัดบัญชีธนาคารทุกแห่งในเครือ 'พรออนันต์ กรุ๊ป' ที่ถูกเซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วโดยกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่ธรรศถือครองอำนาจเบ็ดเสร็จ ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว อาณาจักรที่เขาใช้เวลาสร้างมาทั้งชีวิตถูกซื้อขาดด้วยเงินสดก้อนโตที่ธรรศทุ่มลงไปอย่างไร้ความเสียดาย เหมือนเศรษฐีที่เดินเข้าคาสิโนเพื่อซื้อโต๊ะพนันทั้งโต๊ะเพียงแค่เพราะไม่ชอบหน้าดีลเลอร์ "แก... แกตั้งใจจะทำลายฉัน..." อัครพลพึมพำออกมาได้แค่นั้น ใบซีดเผือด ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากระดุมเสื้อสูทช้าๆ สายตาคมปลาบมองซากปรักหักพังทางธุรกิจของศัตรูด้วยความสะใจที่ถูกเก็บกดมานานนับทศวรรษ ก่อนจะหันไปสบตากับรินรดาที่ส่งยิ้มอ่อนโยนและภาคภูมิใจมาให้ "เกมนี้ยังไม่จบหรอกค่ะ..." ธรรศโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ให้อัครพลได้ยินเพียงสองคน "เพราะนี่เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย... สำหรับความเจ็บปวดทั้งหมดที่คุณเคยฝากไว้กับแม่ของผม" พูดจบ ธรรศก็ควักบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทไร้วงเงิน วางกระแทกลงกลางโต๊ะประชุมต่อหน้าอัครพลที่นั่งทรุดร่างลงกับเก้าอี้ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนการโอนเงินก้อนสุดท้ายแปดหลักดังขึ้นก้องห้อง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องประชุมว่า บริษัทคู่แข่งรายใหญ่ที่สุดได้ถูกผนวกรวมเข้ากับอาณาจักรของธรรศอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มกึกก้องมาจากดาดฟ้าตึก แรงลมจากการลงจอดพัดกระจกห้องประชุมสั่นสะเทือน พร้อมๆ กับที่ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายชราลึกลับผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ก้าวพยักหน้าโค้งคำนับให้ธรรศในฐานะ "นายเหนือหัวคนใหม่" อย่างนอบน้อม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าสะใจกว่าเดิมแน่นอนค่ะ