ใต้หน้ากากน้ำแข็ง

“คุณกำลังทำลายตัวเองนะธรรศ ไม่ใช่แค่คนที่คุณเกลียด” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ เธอวางแก้วไวน์คริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงระยับ เสียงกระทบกันเบาๆ ของแก้วดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของธรรศ ที่ซึ่งแสงไฟสลัวขับเน้นเพียงใบหน้าครึ่งซีกของเขา ธรรศไม่ได้หันกลับมา เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง มือหนาถือสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษที่ถูกออกแบบมาเพื่อความปลอดภัยสูงสุด นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ไปตามขอบเครื่อง ราวกับกำลังกดดันก้อนระเบิดเวลาที่ซ่อนอยู่ในนั้น “ผมไม่ได้ทำลายใคร ริน” เขาตอบกลับช้าๆ น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย “ผมแค่กำลังคืนความยุติธรรมที่อัครพลเคยฉกฉวยไป... ด้วยดอกเบี้ยที่สูงพอจะทำให้เขาไม่มีวันลืม” รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอไม่สามารถกลบกลิ่นอายของอำนาจและความกดดันที่อบอวลอยู่ในห้องนี้ได้เลย เธอสังเกตเห็นรอยกรามที่ขบแน่นจนนูนเด่นชัดของชายหนุ่ม เขาไม่ใช่คนนิ่งเฉยอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจ ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนรูปสลักนั้น คือพายุทอร์นาโดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า “ความยุติธรรม?” เธอแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในแผ่นหลังกว้าง “หรือจริงๆ แล้วมันคือความพึงพอใจที่จะเห็นคนคนหนึ่งค่อยๆ ตายลงไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่ป่นปี้คะ ธรรศ... ฉันเป็นจิตแพทย์ ฉันมองออกว่าความโกรธที่เก็บกดไว้มันกำลังกัดกินคุณ มากกว่าจะทำลายอัครพล” ธรรศหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ แววตาของเขาในวินาทีนั้นว่างเปล่าจนน่ากลัว ไม่มีร่องรอยของความเมตตาปรานีหลงเหลืออยู่ เขาเดินตรงมาหาเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น “ริน... คุณรู้ไหมว่าอัครพลทำอะไรกับพ่อผมไว้?” เขาโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า “เขาไม่ได้แค่โกงเงิน เขาทำลายชื่อเสียง ทำให้พ่อผมต้องจบชีวิตลงในห้องขังที่เย็นเฉียบเพียงลำพัง ในขณะที่เขานั่งดื่มไวน์ราคาแพงฉลองความสำเร็จบนกองซากศพของครอบครัวผม” มือของเขาเอื้อมมาสัมผัสพวงแก้มของรินรดาอย่างแผ่วเบา ทว่าแววตาของเขาไม่ได้มองที่เธอ เขากำลังมองผ่านเธอไปยังอดีตที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและน้ำตา “การล้างแค้นไม่ใช่เรื่องสนุก แต่เป็นหน้าที่” ธรรศกล่าวต่อ “และถ้าผมต้องกลายเป็นปีศาจเพื่อลากเขาลงมาอยู่ในนรกขุมเดียวกัน ผมก็ยินดี” รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นความเย็นที่เกิดจากความเจ็บปวดที่ถูกแช่แข็งไว้เนิ่นนาน เธอรู้ดีว่าคำเตือนของเธออาจไร้ความหมาย แต่เธอก็ไม่ยอมถอย “ถ้าคุณทำแบบนี้ คุณจะเหลืออะไรในวันที่เกมนี้จบลงคะ?” เธอถามเสียงเครือ “คุณจะเหลือเพียงเงินมหาศาลบนกองซากปรักหักพัง แต่จะไม่มีใครที่มองเห็นธรรศคนเดิม... คนที่ฉันเคยรัก” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ บนโต๊ะทำงาน ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ “นั่นไง... เกมเริ่มขึ้นแล้ว” เขาละมือจากหน้าเธอ เดินกลับไปที่โต๊ะก่อนจะกดปุ่มเปิดจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ แสดงผังโครงสร้างของบริษัทอัครพลที่กำลังสั่นคลอนด้วยการโจมตีทางหุ้นอย่างหนักหน่วง “อัครพลกำลังจะถังแตกในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า และเขาเพิ่งส่งคำเชิญมาให้ผมไปดูการล่มสลายของตัวเองที่งานเลี้ยงค่ำคืนนี้” รินรดามองดูตัวเลขสีแดงที่วิ่งกระพริบอยู่บนหน้าจอ เธอรู้ว่าธรรศไม่ได้ล้อเล่น เขาเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว และเขากำลังจะก้าวเข้าสู่สนามรบที่ไม่มีทางย้อนกลับ ในวินาทีนั้น เสียงประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะมีร่างของเลขาส่วนตัวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณธรรศคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนบุกรุกเข้าไปในฐานข้อมูลส่วนตัวของตระกูลเรา และตอนนี้พวกเขากำลังพยายามโอนย้ายสินทรัพย์ทั้งหมดเข้าสู่บัญชีนิรนาม... ข้อมูลถูกล็อกไว้หมดเลยค่ะ!” ธรรศชะงักไป ความนิ่งเฉยหายวับไปทันที แทนที่ด้วยประกายตาที่คมกริบดุจมีดโกน เขารีบก้าวไปที่หน้าจอ รัวนิ้วบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง แต่ข้อความบนจอเปลี่ยนไปเป็นรูปภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดีที่สุด... ชายคนที่เขามั่นใจว่าได้ทำลายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน “เป็นไปไม่ได้...” ธรรศพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นเครือด้วยความตกตะลึง บนหน้าจอแสดงยอดเงินมหาศาลที่ถูกสูบหายไปในพริบตา พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาว่า: *“ยินดีต้อนรับกลับสู่นรกของผม ธรรศ... หวังว่านายจะพร้อมสำหรับเกมจริงจังนะ”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 4 นะคะ บทต่อไปรับรองว่าสมรภูมิเลือดนี้จะดุเดือดจนคุณวางไม่ลงแน่นอนค่ะ