มุ่งสู่หุบเขาอัสนีบาต

กลิ่นฉุนของโอโซนและกำมะถันที่อบอวลอยู่รอบตัว ทำให้ลีโอต้องยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดจมูกพร้อมกับหรี่ตาลงมองเบื้องหน้า แสงสีม่วงอมฟ้าของประจุไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วพื้นดินหินอัสนีสะท้อนกระทบกับแว่นตาโลหะของเขาจนเกิดประกายแสงวาววับ นี่ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่ผู้เล่นสายคราฟต์ทั่วไปจะกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบย่างด้วยซ้ำ แต่สำหรับเขากับเซเลน่าแล้ว หุบเขาอัสนีบาตแห่งนี้คือแหล่งวัตถุดิบชั้นยอดที่จำเป็นต้องใช้ในการยกระดับเตาหลอมเวทมนตร์ขั้นสูงสุด "ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าแร่เหล็กนภาคำรณพวกนี้ไม่ได้ขุดกันง่ายๆ" เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความระแวดระวังดังขึ้นจากด้านข้าง เซเลน่ายืนอยู่บนโขดหินสูง มือเรียวบางกำลังร่ายเวทมนตร์บทเล็กๆ เพื่อสร้างม่านพลังงานสีฟ้าใสคลุมร่างของทั้งสองคนเอาไว้เพื่อป้องกันกระแสไฟฟ้าสถิตที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ ลีโอไม่ได้ตอบทันที เขาก้มตัวลงใช้ค้อนเหล็กกล้าสำรวจธาตุ ตอกลงไปเบื้องล่างเพื่อวัดค่าความหนาแน่นของสนามแม่เหล็ก หน้าต่างระบบสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสนามแม่เหล็กความเข้มข้นสูงระดับ 4,200 เกาส์] [คำเตือน: ความทนทานของอุปกรณ์ป้องกันเวทมนตร์จะลดลง 15% ทุกๆ 10 นาที] "เวลาเรามีจำกัดไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงสินะครับ" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความคำนวณอย่างรอบคอบ เขาสืบทอดนิสัยความละเอียดรอบคอบมาจากโลกความเป็นจริง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาเอาตัวรอดในโลก VRMMO แห่งนี้มาได้จนถึงปัจจุบัน "ถ้าม่านพลังงานของอาจารย์ลดลงต่ำกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เราจะต้องถอยทันที ห้ามฝืนเด็ดขาด" เซเลน่าเหลือบมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน "เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ... ห่วงความปลอดภัยของข้า หรือห่วงวัตถุดิบในมือกันแน่" "ทั้งสองอย่างครับ" ลีโอยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน มือขวาหยิบพลั่วขุดแร่พิเศษที่เขาเพิ่งตีขึ้นเองเมื่อคืนนี้ออกมา "ถ้าไม่มีอาจารย์คอยกางบาตรเวทมนตร์คุ้ม กัน ป่านนี้ผมคงกลายเป็นขี้เถ้าไปตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าเขตหุบเขานี้แล้วล่ะครับ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึมครึมลงอย่างรวดเร็ว ก้อนเมฆสีดำทะมืดเหนือหุบเขาอัสนีบาตเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น พายุสายฟ้ากำลังก่อตัวขึ้น เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าถล่มสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารก็ดังขึ้นจากเงาของหน้าผาสูงชัน *โฮกกกกกก—!* เงาร่างมหึมาของ "ราชันย์วายุอัสนี" มอนสเตอร์ระดับบอสภาคสนามปรากฏขึ้น มันคือเสือเขี้ยวดาบที่มีขนสีม่วงเข้มและมีกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองมาที่ผู้บุกรุกทั้งสองราวกับมองเหยื่ออันโอชะ เซเลน่าขยับตัวเข้ามาบังหน้าลีโอโดยอัตโนมัติ ไม้เท้าในมือเริ่มเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า "ถอยไปลีโอ ตัวนี้ไม่ใช่ระดับที่เราจะรับมือได้ง่ายๆ มันมีการป้องกันเวทมนตร์สูงมาก" "ไม่ต้องถอยห่างหリックหรอกครับอาจารย์..." ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มือซ้ายควักขวดแก้วบรรจุของเหลวสีเงินยวงออกมาร1ขวด "ในเมื่อมันชอบสายฟ้านัก เราก็มาลองดูว่ามันจะชอบ 'โลหะสะท้อนประจุ' ที่ผมเพิ่งคิดค้นขึ้นมานี่ไหม" ว่าแล้ว ลีโอก็ปาขวดแก้วพุ่งตรงไปยังพื้นดินเบื้องหน้าของราชันย์วายุอัสนีทันที ของเหลวภายในแตกกระจายกลายเป็นแผ่นฟิล์มบางๆ เคลือบพื้นดินรอบตัวมอนสเตอร์เอาไว้ เมื่อราชันย์วายุอัสนีคำรามปล่อยสายฟ้าชุดใหญ่ออกมาแทนที่มันจะทำลายล้างเป้าหมาย พลังงานไฟฟ้ากลับถูกสะท้อนกลับด้วยแผ่นฟิล์มนั้นจนร่างของมันชะงักงันและเกิดอาการอัมพาตชั่วขณะ เซเลน่าเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง นางไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มสายคราฟต์คนนี้จะใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์มาผสมผสานกันในสถานการณ์คับขันได้อย่างไร้ที่ติ "ตอนนี้แหละครับอาจารย์!" ลีโอตะโกนลั่น ทว่า ในจังหวะที่เซเลน่ายกไม้เท้าเตรียมร่ายเวทโจมตีปิดฉาก พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออกพร้อมกับออร่าสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ขัดขวางทุกการเคลื่อนไหวของทั้งสองคน [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการตื่น ตัวของ 'ผู้เฝ้าประตูแห่งห้วงนรก' (World Boss ลับ)] [คำเตือน: สภาพแวดล้อมทั้งหมดถูกล็อก ไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายกลับเมืองได้] ดวงตาของลีโอหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มที่เคยสุขุมหายไปจากใบหน้า เมื่อเงาดำมหึมาที่โผล่ขึ้นมาจากรอยแยกนั้นไม่ได้มีรูปร่างเป็นสัตว์อสูรธรรมดา แต่มันคือโครงกระดูกสวมชุดเกราะเหล็กโบราณที่ถือดาบยักษ์ความยาวกว่าสามเมตร และที่น่าตกใจที่สุดคือ... มันหันมามองที่ตัวของลีโอพร้อมกับเอ่ยชื่อจริงของเขาออกมาด้วยเสียงก้องกังวาน "ในที่สุด... ก็มีคนตระกูลลีมาเยือนที่นี่เสียที หลังจากผ่านไปสามร้อยปี" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้เสมือนร่วมผจญภัยไปกับตัวละครด้วยกันนะครับ