ข่าวลือแพร่สะพัด

*“ถ้าเจ้าคิดว่ากุญแจดอกนั้นเป็นบัตรผ่านสู่ความมั่งคั่ง... เจ้าคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ทั้งหมดแล้วล่ะ, พ่อช่างตีเหล็กหน้าใหม่”* เสียงทุ้มต่ำราวกับก้องมาจากหุบเหวลึกดังขึ้นในโสตประสาท ขณะที่หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มตรงหน้าของลีโอกำลังกะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน ข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตสาดซัดเข้ามาไม่หยุดหย่อนจนหน่วยความจำในระบบแทบจะรับไม่ไหว [ติ๊ง! ตรวจพบตัวตนปริศนาภาระผูกพันระดับสูงกำลังรอท่านอยู่ที่จุดนัดพบ...] [คำเตือนฉุกเฉิน: บุคคลที่ท่านกำลังจะไปพบ ไม่ใช่รองหัวหน้ากิลด์เงาสวรรค์อย่างที่ระบบระบุไว้ตั้งแต่แรก... แต่คือ "ผู้เล่นหมายเลข 01" ผู้ครอบครองกุญแจแห่งหอคอยบรรพกาล!] ลีโอหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณอดีตโปรแกรมเมอร์ของเขาประมวลผลสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเบาๆ เป็นจังหวะ ทว่าแววตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวของโรงเตี๊ยมกึ่งกลางเมืองหลวงถูกคั่นด้วยเสียงของระบบที่ยังคงรัวเตือนไม่เลิก นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของโค้ด... แต่เป็นการแทรกแซงระดับระบบจากตัวตนที่อยู่เหนือกว่า "ผู้เล่นหมายเลข 01 อย่างนั้นหรือ..." ลีโอยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เสียงพึมพำลอดออกมาเบาจนแทบไม่ได้ยิน "น่าสนใจนี่ ระบบอุตส่าห์ซ่อนข้อมูลนี้ไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย คงเพราะกลัวว่าฉันจะปฏิเสธการนัดหมายสินะครับ" ด้านข้างของเขา เซเลน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีครามปักดิ้นเงิน ขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นอายเวทมนตร์รอบตัวเธอบ่งบอกถึงความระแวดระวัง ไม้เท้าในมือของเธอหมุนวนช้าๆ สร้างอักขระเวทสีทองจางๆ ลอยล่องในอากาศเพื่อตรวจสอบความผิดปกติของสนามพลังรอบห้อง "ระวังตัวด้วย ลีโอ..." เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นของเซเลน่าเอ่ยเตือน ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังหน้าต่างที่เปิดรับลมยามค่ำคืนของเมืองหลวง "ตัวตนระดับ 'หมายเลข 01' ไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปที่พวกเราเคยเจอในตลาดประมูล เขามีอำนาจในการบิดเบือนกฎบางข้อของโลก VRMMO นี้ได้ ข้าสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แปลกประหลาดจากพิกัดที่นัดหมาย... มันเหมือนกับว่าเขากำลังรอคอยการมา 'ล้างตา' มากกว่าการเจรจาธุรกิจ" ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมช่างตีเหล็กที่เขาเพิ่งลงอักขระเสริมความทนทานด้วยมือให้อยู่ในความเรียบร้อย เขายกค้อนเหล็กคู่ใจขึ้นพาดบ่า น้ำหนักที่คุ้นเคยช่วยดึงสติให้มั่นคง "ธุรกิจที่มีเดิมพันเป็นกุญแจหอคอยบรรพกาล ย่อมมีความเสี่ยงสูงเป็นธรรมดาครับอาจารย์... แต่ในเมื่อชื่อเสียงของช่างตีเหล็กหน้าใหม่อย่างผมเริ่มดึงดูดสายตาจากกิลด์ใหญ่และพ่อค้ารายใหญ่ในเมืองหลวงแล้ว การหลบเลี่ยงมีแต่จะทำให้เราเสียแต้มต่อ" ลีโอหันไปสบตากับเซเลน่า "ยิ่งไปกว่านั้น ผมอยากรู้จริงๆ ว่าไอเทมที่ผมตีขึ้นมาด้วยมือ จะสามารถเจาะเกราะป้องกันของตัวตนระดับตำนานคนนั้นได้สักกี่ส่วนกันเชียว" การก้าวเท้าออกจากโรงเตี๊ยมในยามวิกาลไม่ใช่เรื่องฉลาดนักสำหรับผู้เล่นทั่วไป ทว่าในยามนี้ ถนนสายหลักของเมืองหลวงกลับคึกคักไปด้วยผู้เล่นระดับสูงและพ่อค้าอิสระที่ยังคงเดินขวักไขว่ ข่าวลือเรื่อง "ช่างตีเหล็กปริศนา" ที่สามารถสร้างดาบระดับตำนานด้วยค่าสถานะการคราฟต์ที่เกินขีดจำกัดเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วกระดานสนทนาของเกมแล้ว ชื่อเสียงของเขาพุ่งทะยานจนติดท็อปเท็นของผู้มีอิทธิพลในตลาดมืดภายในเวลาไม่ถึงสามวัน สายตานับคู่จากกิลด์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกิลด์อัศวินโลหะ หรือสมาคมพ่อค้าบูรพา ต่างก็พยายามส่งสายสืบมาจับตาดูความเคลื่อนไหวของลีโอ แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เป้าหมายที่แท้จริงในค่ำคืนนี้จะไม่ใช่การพบตัวแทนกิลด์กระจอกๆ เหล่านั้น แต่เป็นการเผชิญหน้ากับ "ผู้เล่นหมายเลข 01" ผู้ปิดตำนานเซิร์ฟเวอร์เบต้า ณ ซากโบราณสถานเขตบูรพา ซึ่งอยู่เลยกำแพงเมืองชั้นนอกออกไปเล็กน้อย แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาทาบทับโครงสร้างหินโบราณที่ผุกร่อน ตรงกลางลานพิธี ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้ ลมราตรีพัดชายผ้าคลุมปลิวไสว ทว่ารอบตัวเขากลับไม่มีร่องรอยของมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียว เพราะแรงกดดันมหาศาลจากจิตสังหารได้ขับไล่ทุกสิ่งออกไปหมดแล้ว ลีโอหยุดเดินในระยะห่างพอสมควร เซเลน่ายืนอยู่ด้านหลังในมุมอับสายตาพร้อมร่ายเวทเตรียมพร้อมสนับสนุนตลอดเวลา "มาช้าไปสามนาทีนะ... ช่างตีเหล็กหน้าใหม่" เสียงนั้นดังขึ้นโดยที่ร่างเบื้องหน้ายังไม่หันกลับมา น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ทรงพลังจนอากาศรอบตัวสั่นไหวเล็กน้อย "ข้าคิดว่าเจ้าจะกลัวจนมุดหัวอยู่ในโรงเสียอีก" ลีโอยิ้มบางๆ เขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือความเคารพเกินเหตุ มือขวายังคงถือค้อนตีเหล็กไว้อย่างมั่นคง "การเดินทางในเมืองหลวงที่มีคนคอยสะกดรอยตามทุกฝีก้าว ทำให้เสียเวลาไปบ้างครับ... แต่ผมคิดว่า สามนาทีนี้คงไม่ทำให้ท่านผู้เล่นหมายเลข 01 ถึงกับหมดความอดทนหรอกกระมังครับ" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความนิ่งสงบ ร่างในชุดดำค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ ทว่าทรงพลัง ดวงตาภายใต้ฮู้ดทอประกายสีแดงก่ำราวกับสัตว์นักล่าที่จ้องมองเหยื่อ และเมื่อใบหน้านั้นกระทบกับแสงจันทร์ ลีโอก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย — มันไม่ใช่ใบหน้าของชายแก่ผู้เก๋าเกมอย่างที่คิด แต่เป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีรอยแผลเป็นลากผ่านดวงตาซ้าย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของผู้เล่นระดับตำนานที่ถูกลบชื่อออกจากทำเนียบไปเมื่อปีก่อน "เจ้ามีความกล้าไม่เลว... เอาล่ะ ในเมื่อเจ้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ข้าจะไม่อ้อมค้อม" ผู้เล่นหมายเลข 01 ยกมือขึ้น ปรากฏกุญแจสีทองคำขาวลอยเด่นอยู่บนฝ่ามือ ลวดลายบนกุญแจส่องแสงระยิบระยับสะท้อนกับระบบวิเคราะห์ของลีโอจนหน้าจอขึ้นเตือนสีทองอร่าม [ติ๊ง! ตรวจพบไอเทมระดับเทพเจ้า: 'กุญแจนิรันดร์แห่งหอคอยบรรพกาล' (เงื่อนไขการปลดล็อก: ต้องใช้ผลงานชิ้นเอกจากการคราฟต์ระดับ SSS เท่านั้นเพื่อแลกเปลี่ยน)] "ข้าไม่ได้ต้องการเงินล้านเหรียญจากเจ้าเหมือนที่พวกพ่อค้าหน้าเลือดพวกนั้นต้องการ..." ผู้เล่นหมายเลข 01 ยื่นกุญแจเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว "แต่ข้าต้องการให้เจ้าตี 'บางสิ่ง' ให้ข้า... สิ่งที่แม้แต่ระบบก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้" ลีโอมองกุญแจในมือของอีกฝ่าย แววตาคมกริบฉายแววครุ่นคิด ไหวพริบของเขาเริ่มคำนวณความคุ้มค่าและความเสี่ยงทั้งหมดในเสี้ยววินาที ทว่า ก่อนที่ลีโอจะได้เอ่ยปากรับคำ ทันใดนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือซากโบราณสถานก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกสีดำทะมฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผนภูมิเกม! [ประกาศฉุกเฉินจากเซิร์ฟเวอร์หลัก: ตรวจพบการบุกรุกจาก 'บอสลับระดับภัยพิบัติ' - ผู้พิทักษ์ประตูมิติที่ 0] [คำเตือน: เขตพื้นที่ซากโบราณสถานเขตบูรพาถูกล็อกดาวน์ ผู้เล่นทั้งหมดไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายได้!] ร่างมหึมาของอสูรกายปีกสีดำสนิทแหวกม่านเมฆพุ่งดิ่งลงมาสู่พื้นดิน แรงกระแทกสร้างคลื่นกระแทกพัดฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว และสิ่งที่ทำให้ลีโอต้องเบิกตากว้างไม่ใช่ขนาดอันน่ากลัวของบอสตัวนั้น... แต่เป็นสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนหน้าผากของมัน มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับรอยแผลเป็นบนใบหน้าของผู้เล่นหมายเลข 01! ผู้เล่นหมายเลข 01 หันมามองลีโอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจ *“ดูเหมือนว่า... เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเริ่มงานชิ้นแรกให้ข้าเดี๋ยวนี้แล้วล่ะนะ, ช่างตีเหล็ก”* (ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" เสมอมานะครับ)