กับดักรอต้อนรับผู้ไม่หวังดี

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก... ฉ่า!* เป็นสัญญาณเตือนรอบสุดท้าย ก่อนที่เกลียวเฟืองทองเหลืองขนาดมหึมาจะขบเข้าหากันสนิท ลีโอใช้หลังมือปาดคราบน้ำมันเครื่องที่เปรอะเปื้อนข้างแก้มออกอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคู่คมภายใต้แสงไฟสีฟ้าจากหน้าต่างระบบกวาดมองแผนผังโครงข่ายมานาที่ฉายลอยอยู่กลางอากาศ เส้นสายสีแดงฉานเชื่อมโยงจากฐานรากของร้านค้าตรงดิ่งไปยังกลไกป้องกันสิบสองจุดรอบอาคาร ทุกอย่างถูกคำนวณและวางระบบไว้อย่างแม่นยำด้วยตรรกะของโปรแกรมเมอร์มือฉกาจ ไม่มีช่องว่างให้ความผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว "กลุ่มผู้เล่นสี่สิบห้าคน... นำโดยกิลด์ 'พยัคฆ์โลหิต' สินะครับ" ลีโอพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยประกายความเย็นเยียบในดวงตา เขากดปลายนิ้วลงบนแผงควบคุมหลัก เสียงทุ้มต่ำของระบบแจ้งเตือนดังขึ้นเป็นจังหวะรัวเพื่อยืนยันการเปิดใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด [ติ๊ง! ยืนยันการติดตั้งระบบป้องกันอัตโนมัติ: "ตาข่ายอัคคีเพลิงทมิฬ" และ "ป้อมปราการหน้าไม้อาคมโลหิต"] [พลังงานมานาสำรอง: 100%] [สถานะร้านค้า: เปลี่ยนเป็น 'เขตกักกันอันตรายระดับวิกฤต'] เซเลน่าที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้เนื้อแข็งอยู่มุมห้อง มองการกระทำของชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มบางๆ บนเรียวปาก นัยน์ตาคู่สวยของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบ เธอหมุนแหวนเวทมนตร์บนนิ้วเล่นอย่างใจเย็น ราวกับสถานการณ์ภายนอกที่กำลังคืบคลานเข้ามาไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย "เจ้าดูใจเย็นเสียจริงนะ ลีโอ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น ทว่าเจือไปด้วยความระแวกระวัง "พวกมันไม่ใช่ผู้เล่นระดับกะโหลกะกะลา กิลด์พยัคฆ์โลหิตขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี และข่าวเรื่องเตาหลอมอัคคีทมิฬระดับตำนานในร้านของเจ้า คงทำให้พวกมันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมาครอง แม้กระทั่งการเหยียบย่ำกฎของเมืองเริ่มต้นก็ตาม" ลีโอเหลือบมองอาจารย์สาวแวบหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "กฎของเมืองมีไว้สำหรับคนธรรมดาครับอาจารย์ แต่สำหรับคนที่ถือครองทรัพย์สินมูลค่าล้านเหรียญ... ระบบความปลอดภัยย่อมต้องสอดคล้องกับมูลค่าของสินค้านั้นด้วย" เขากดแป้นพิมพ์ตัวสุดท้าย กลไกใต้พื้นร้านส่งเสียงคำรามต่ำราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล ลีโอมั่นใจในโครงสร้างที่เขาสร้างขึ้น ทุกชิ้นส่วนผ่านการคำนวณค่าความทนทาน แรงดันเวทมนตร์ และอัตราการรีโหลดกระสุนอย่างสมบูรณ์แบบ หากกิลด์พยัคฆ์โลหิตคิดจะเข้ามาปล้นสดมภ์ พวกมันต้องแลกมาด้วยหยาดเลือดและค่าประสบการณ์มหาศาล ขณะเดียวกัน ที่บริเวณแนวชายป่าห่างจากร้านค้าไปเพียงสามร้อยเมตร กลุ่มเงาร่างในชุดเกราะหนักสีแดงฉานกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ เสียงฝเท้าเหยียบย่ำใบไม้แห้งดังกรอบแกรบสะท้อนไปทั่วบรรยากาศยามวิกาล ผู้นำกลุ่มคือชายร่างใหญ่สวมหน้ากากเหล็กรูปเสือคำราม นามว่า 'พยัคฆ์ทมิฬ' หัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษแห่งกิลด์พยัคฆ์โลหิต "หัวหน้าครับ สัญญาณเรดาร์ตรวจจับไอเทมระดับตำนานชี้ชัดเจนว่ามันอยู่ในอาคารไม้หลังนั้น" ผู้เล่นตำแหน่งมือสอดแนมรายงานเสียงเบา พลางชี้ไปยังร้านค้าของลีโอที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว พยัคฆ์ทมิฬแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความโลภและความเหี้ยมเกรียม "ดีมาก... สั่งลูกน้องกระจายกำลังล้อมรอบตัวอาคารไว้ อย่าให้ใครเล็ดลอดหนีไปได้ พังประตูเข้าไปแล้วกวาดทุกอย่างที่เป็นของมีค่ามาให้หมด ใครขัดขวางฆ่าให้หมด!" สิ้นคำสั่ง เสียงคำรามประสานเสียงของเหล่านักรบกิลด์พยัคฆ์โลหิตก็ดังสนั่น พวกมันพุ่งทะยานออกจากแนวป่าตรงไปยังร้านค้าของลีโอราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ประตูไม้สักหนาหนักเบื้องหน้าถูกเงื้อมมือของนักรบสายแทงค์กระแทกเข้าอย่างจังด้วยสกิล 'พุ่งชนทลายภูผา' *โครมเบ้อเริ่ม!* ทว่า แทนที่จะเป็นเสียงประตูพังทลายลงมาตามคาด กลับมีเสียงกลไกโลหิตดีดตัวดังขึ้นอย่างเฉียบพลัน พื้นไม้เบื้องหน้าประตูยุบตัวลงครึ่งเมตร พร้อมกับเสาเหล็กกล้าฝังรูนเวทที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินล้อมรอบผู้เล่นกลุ่มหน้าสุดเอาไว้ในพริบตา [ติ๊ง! ตรวจพบผู้บุกรุกเข้าสู่เขตหวงห้าม: 12 คนแรก] [ระบบป้องกันอัตโนมัติ: ทำงาน!] "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!" นักรบแทงค์อุทานด้วยความตื่นตระหนก เมื่อวงแหวนเวทมนตร์สีแดงฉานปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างของพวกมันจนขยับเขยื้อนไม่ได้ จากผนังด้านบนและมุมอับสายตาของร้านค้า ป้อมปราการหน้าไม้อาคมโลหิตนับสิบกระบอกโผล่พ้นช่องลับออกมาพร้อมกัน ไม่มีการเจรจา ไม่มีคำเตือนซ้ำสอง สายฝนแห่งลูกศรเคลือบพิษอัมพาตและธาตุไฟนับร้อยดอกพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ร่างของกลุ่มผู้บุกรุกราวกับห่าฝน *ฉั้วะ! ฉั้วะ! ฉั้วะ!* เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระเบิดขึ้นทันที เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผนังไม้สีอ่อนจนกลายเป็นสีคล้ำ ตัวเลขความเสียหายติดคริติคอลลอยขึ้นบนหัวของผู้เล่นกิลด์พยัคฆ์โลหิตเป็นพรारw ร่างแล้วร่างเล่าล้มฟุบลงไปกองกับพื้นในเวลาไม่ถึงสามวินาที พยัคฆ์ทมิฬที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ด้านหลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าใต้หน้ากากเหล็กบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไอ้เวรเอ๊ย! มันเป็นไปได้ยังไง ร้านค้าบ้านนอกนี่มีระบบป้องกันระดับป้อมปราการสงครามได้ยังไงกัน!" "หัวหน้าครับ! ลูกน้องของเราตายไปสิบกว่าคนแล้วครับ ค่าสถานะต้านทานเวทมนตร์ของพวกมันทะลุเกราะของเราหมดเลย!" รองหัวหน้าหน่วยตะโกนรายงานเสียงสั่น ลีโอซึ่งยืนมองภาพเหตุการณ์ผ่านหน้าจอจำลองมอนิเตอร์ภายในร้าน ยกย่องเรียวปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยдя รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความใจดีอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของพ่อค้าผู้ไร้ความปราณีต่อผู้ที่คิดจะมาปล้นชิงสินค้าของตน "เพิ่งเริ่มต้นเองนะครับอาจารย์ หวังว่าพวกมันจะทนมือทนเท้าได้นานกว่านี้นะครับ" ลีโอหันไปกล่าวกับเซเลน่า น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเฉียบขาด เซเลน่าแย้มยิ้มพึงพอใจ นัยน์ตาคู่คมกวาดมองไปที่เตาหลอมอัคคีทมิฬกลางห้อง ซึ่งตอนนี้เปลวเพลิงสีดำสนิทกำลังลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง ตัวเตาสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมันกำลังสูบฉีดพลังงานจากความโกลาหลภายนอกเข้าไปหล่อเลี้ยงแก่นแท้ของมันเอง "เจ้าเด็กโง่พวกนั้นคงไม่รู้ตัวเลยสินะ..." เซเลน่ากระซิบเบาๆ น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "ว่ายิ่งพวกมันหลั่งเลือดใส่พื้นดินรอบร้านของเจ้ามากเท่าไหร่... เงื่อนไขการปลดล็อกพลังที่แท้จริงของเตาหลอมลูกนั้น ก็ยิ่งเข้าใกล้ความจริงเร็วยิ่งขึ้นเท่านั้น" ลีโอหันกลับมามองเตาหลอมอัคคีทมิฬ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความคืบหน้าบนหน้าต่างระบบพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วจาก 82% เป็น 91%... 95%... ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันไปสั่งการระบบป้องกันระลอกที่สอง เสียงแจ้งเตือนรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ เสียงนั้นแหลมสูงและเย็นยะเยือกจนขนลุกซชัน [คำเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด!] [ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดภายนอกระบบจากผู้เล่นปริศนา: พลังงานมานาในรัศมี 10 กิโลเมตรถูกดูดกลืนอย่างไร้เสถียรภาพ] [สิทธิ์การควบคุมระบบป้องกันถูกแย่งชิง... 10%... 45%... 89%...] [แจ้งเตือน: มีบุคคลที่สามกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ "เตาหลอมอัคคีทมิฬ" จากภายนอก และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน ไม่ใช่ทรัพย์สินในร้าน... แต่คือตัวตนของท่าน!]