ความจริงในเอกสารลับ

“ถ้าภาพนี้หลุดออกไปถึงมือสื่อ... พรุ่งนี้คงสนุกน่าดูนะครับ คุณทิศา” เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยواยหยันนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทิศา ราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงบนผิวหนังอย่างช้าๆ ทว่าในเวลานี้ ความหวาดกลัวไม่ใช่สิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนสถาปนิกสาวผู้เย่อหยิ่งคนนี้ ความแค้นเคืองและความรู้สึกถูกต้อนจนมุมต่างหาก ที่เปลี่ยนแววตาคู่สวยให้ลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการเอาคืน สำนักงานทนายความของศรุตในยามวิกาลเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก หน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ส่องแสงสีฟ้าเรืองรอง สะท้อนใบיงคมคายของหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้า มือกำแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทไว้แน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อรอให้เขาลากเธอเข้าสู่เกมอำนาจของเขาฝ่ายเดียว ทิศารู้ดีว่าศรุตซ่อนกุญแจสำคัญที่จะเปิดโปงความเน่าเฟะของรวิศเอาไว้ และหากเธอต้องการรอดพ้นจากเงื้อมมือของทนายความสายมืดคนนี้ เธอก็จำเป็นต้องมี ‘อาวุธ’ ที่ทรงพลังพอกันในมือ นิ้วเรียวใต้ถุงมือหนังบางเฉียบขยับรัวบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว แฟ้มข้อมูลดิจิทัลเข้ารหัสระรัวบนหน้าจอ โฟลเดอร์ที่ชื่อว่า *‘Project_Titan_Secret’* ปรากฏขึ้นมาพร้อมกับขนาดไฟล์ที่มหาศาล ทิศากลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอกเมื่อเกจบอกสถานะการคัดลอกไฟล์วิ่งไปทีละนิด *ห้ามพลาดเด็ดขาด...* เธอเตือนตัวเองในใจ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดเสียจนยากจะหายใจ กลิ่นอายเฉพาะตัวของศรุต—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ ผสมผสานกับความเย็นเยียบของห้องกระจก—ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ราวกับเขายังคงยืนมองความพินาศของเธออยู่ใกล้ๆ ทว่าความจริงคือเธออยู่ลำพัง... หรืออย่างน้อยเธอก็คิดเช่นนั้น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก *กริ๊ก.* เสียงปลดล็อกประตูนิรภัยดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทิศาราวกับเสียงฟ้าผ่า แสงไฟนีออนจากภายนอกสาดส่องผ่านกระจกฝ้าเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องที่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ ทิศาสะดุ้งเฮือก เลือดในกายเย็นเฉียบเป็นน้ำแข็ง หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงวิ่งสถานะการคัดลอกอยู่ที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์! “ช้าไปเจ็ดเปอร์เซ็นต์นะครับ, คุณทิศา” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นจากความมืดข้างประตูทำเอาสถาปนิกสาวแทบหยุดหายใจ ศรุตยืนพิงกรอบประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ไร้เนกไทดูผ่อนคลายอย่างน่ากลัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายความขบขันระคนพึงพอใจ ราวกับกำลังมองแมวตัวน้อยที่คิดจะตะปบเสือ ทิศากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความตื่นตระหนกวาบขึ้นในอกชั่วขณะ ก่อนที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจะผลักดันให้เธอนิ่งและเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบมองตอบทนายความหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขาเริ่มสั่นเทาอยู่ภายใน “คุณ... กลับมาได้ยังไง” เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย แต่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด ศรุตหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทรงเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน เขาก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวบีบแคบลงจนทิศาต้องถอยหลัง1ก้าว จนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ผมเป็นเจ้าของสำนักงานนี้นะครับคุณทิศา ลืมไปแล้วหรือยัง” ศรุตหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น กลิ่นกายอุ่นๆ ของเขาเข้ามาแทนที่ความเย็นเยียบของห้องทำงาน “อีกอย่าง... คนที่รอบคอบ เขาไม่ปล่อยให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับง่ายๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัวหรอกครับ” ทิศาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นเร่าด้วยความโกรธและอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “คุณรู้... ตั้งแต่แรกแล้ว?” “ผมรู้ว่าคุณต้องไม่ยอมจำนน” ศรุตโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่จงใจแผดเผาประสาทสัมผัสของเธอให้ปั่นป่วน “ผู้หญิงอย่างคุณ... มีความพยศที่น่าสนุกเสียจนผมอดใจไม่ไหวที่จะรอดูว่าคุณจะกล้าทำถึงขนาดไหน” “คนสารเลว” ทิศาเค้นเสียงด่าลอดไรฟัน พร้อมกับมือข้างที่ว่างพยายามจะคว้าแฟลชไดรฟ์ออก ทว่าศรุตเร็วกว่า เขายื่นมือหนามาทาบลงบนข้อมือของเธอ กดมันตรึงไว้กับโต๊ะด้วยแรงที่มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อจนเธอสะท้านเฮือก “อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ” ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่าลึก สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอ “ไฟล์นั้น... ต่อให้คุณได้ไปทั้งหมด ก็ไม่มีความหมายอะไร ถ้าคุณไม่มีรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบที่อยู่ในหัวของผม” ทิศาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดื้อรั้นฉายชัด “คุณต้องการอะไรกันแน่ ศรุต? ฟ้องร้องฉัน? ส่งฉันเข้าคุก? หรือทำลายอนาคตของฉันเหมือนที่พวกมันทำ?” “ผมไม่เคยสนใจความยุติธรรม... และผมก็เกลียดการส่งผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณเข้าคุก” ศรุตเอ่ยเสียงกระซิบ ริมฝีปากของเขาขยับเข้าใกล้เรียวปากอิ่มของเธอทุกทีจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น “แต่ถ้าเป็นการเจรจาบนเงื่อนไขของเราสองคน... ผมว่ามันน่าสนใจกว่าเยอะ” ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในความเงียบงัน ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่ยากจะต้านทาน ทิศาหายใจติดขัดเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงของชายหนุ่มค่อยๆ ไล้ขึ้นจากข้อมือ มาตามเรียวแขน และหยุดอยู่ที่คางค้างของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสที่จงใจคุกคาม “ปล่อยนะ...” เธอกระซิบเสียงสั่น แต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะผลักไส “ถ้าผมปล่อย... คุณจะหนีผมไปไหนล่ะครับ?” ศรุตเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะโน้มริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากอิ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสแรกทั้งร้อนรุ่มและเฉียบขาด ราวกับการประกาศกร้าวถึงความเป็นเจ้า1ในเกมนี้ ทิศาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววูบหนึ่งเธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่เรียวแขนแกร่งอีกข้างของศรุตกลับโอบรวบเอวบางของเธอเข้ามาชิดแนบกาย จนแผ่นหลังแนบสนิทกับอกแกร่ง แรงปะทะที่ไร้ทางสู้ทำให้เธอต้องเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความหอบสะท้าน และนั่นคือจังหวะที่ทนายความหนุ่มแทรกเรียวลิ้นร้อนล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี จูบของเขาไม่ใช่การเกี้ยวพาราสี แต่มันคือการบดขยี้ความถือดีให้แหลกสลาย รสชาติของความปรารถนาและกลิ่นไอร้อนชื้นแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก ทิศาพยายามทุบไหล่กว้างของเขาเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่เรียวแรงของเธอกลับละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ มือหนาของศรุตเลื่อนขึ้นมาสอดเข้าใต้เส้นผมสลวย บังคับองศาให้เธอต้องเงยหน้ารับรสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากของเขา ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่ซ่อนเร้นในตัวตนของทั้งคู่ให้ลุกโชนขึ้นอย่างไม่มีทางดับ ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงความแนบชิดที่เกินกว่าขอบเขตของความเป็นมืออาชีพ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน ก่อนที่ศรุตจะผริมฝีปากออกช้าๆ ทิ้งร่องรอยความชื้นฉ่ำและหอบหายใจรดรินอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ “คุณมัน... ปีศาจ” ทิศาหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาฉ่ำน้ำด้วยแรงอารมณ์จ้องมองเขาอย่างเคียดแค้นปนรัญจวน ศรุตยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งความพึงพอใจ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ อย่างหลงใหล “ปีศาจตนนี้แหละครับ ที่จะช่วยดึงคุณออกจากนรกของรวิศ... แต่คุณต้องแลกด้วยการเป็นของผม” ยังไม่ทันที่ทิศาจะได้เอ่ยคำปฏิเสธ หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหลังก็ส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างป๊อปอัปสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ ข้อมูลลับสุดยอดชิ้นสุดท้ายถูกดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์ พร้อมกับภาพเอกสารอีกชุดหนึ่งที่เด้งขึ้นมาอัตโนมัติ ภาพถ่ายของบุคคลปริศนาที่กำลังเซ็นสัญญาโอนหุ้นลับๆ... และลายเซ็นนั้นไม่ใช่ของใครอื่น นอกจากผู้ทรงอิทธิพลที่เธอเกลียดชังที่สุด รวิศ. ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ