ค่ำคืนแห่งการเจรจา

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟดีไซน์มินิมอลบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ไม่ได้ช่วยขับไล่ความหนาวเยือกในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของบริษัทกฎหมายชั้นนำให้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ทิศายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าเครื่องสแกนเอกสาร นิ้วเรียวที่มักจะวาดเส้นAIAอย่างมั่น คงบนกระดาษไขกลับสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาของเธอฟ้องสถานะการโอนถ่ายไฟล์ข้อมูลโครงการ "เดอะ แกรนด์ ไพรม์" ซึ่งเป็นโปรเจกต์ลับมูลค่าหมื่นล้านที่รวิศกำลังพยายามฮุบมาอยู่ในมือเสร็จสมบูรณ์ เอกสารลับทางสถาปัตยกรรมที่เธอเพิ่งคัดลอกมาเพื่อแลกกับการชดใช้หนี้สินและปกป้องชื่อเสียงของสำนักงาน... มันอยู่ในมือเธอแล้ว "ดึกป่านนี้แล้ว สถาปนิกผู้รักความสมบูรณ์แบบยังไม่ยอมกลับบ้านอีกหรือคะ?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้องประชุม ทิศาสดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างเพรียวหมุนขวับกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก เงาร่างสูงใหญ่ของศรุตค่อยๆ ก้าวพ้นจากม่านบังตาออกมารับแสงสว่าง ทนายความหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับกำลังสอดมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกำลังจ้องมองมาที่เธอ นิ่งสนิท ทว่ากดดันจนแทบหายใจไม่ออก "คุณ... ศรุต" ทิศากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณมาทำอะไรที่นี่เวลานี้คะ?" "ผมควรเป็นฝ่ายถามคุณมากกว่านะคะ, คุณทิศา" ศรุตสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูก "การแอบเข้ามาคัดลอกข้อมูลโครงการบิ๊กโปรเจกต์ในยามวิกาลแบบนี้... ถ้าไม่ใช่เพราะคุณรักงานมากจนลืมดูเวลา ก็คงเป็นเพราะคุณกำลังทำเรื่องที่ไม่อยากให้ใครเห็น" ทิศาเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางออก เธอกำมือถือในกระเป๋าเสื้อแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ ปฏิเสธไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อหลักฐานคาตาขนาดนี้ "ถ้าคุณจะเอาเรื่องนี้ไปบอกรวิศ... หรือจะเอาไปใช้เป็นข้อต่อรองทางคดี ก็เชิญค่ะ" ทิศาเชิดหน้าขึ้น แม้ภายในจะหวาดหวั่นจนสั่นสะท้าน เธอยอมรับความพ่ายแพ้ ดีกว่าก้มหัวให้ความอยุติธรรม "ฉันทำเพราะมีเหตุผลของฉัน และฉันก็พร้อมจะรับผลที่ตามมา" ศรุตหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองใบหน้าหวานที่ฉายแววดื้อรั้นอย่างพินิจพิจารณา รอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปิดฝาแล็ปท็อปของเธอลงอย่างนุ่มนวล "ใครบอกคุณว่าผมจะเอาไปบอกรวิศกันล่ะคะ?" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทิศาต้องขมวดคิ้วด้วยความฉงน "รวิศเป็นลูกความของผมก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าผมต้องเห็นดีเห็นงามกับทุกวิธีสกปรกที่เขาทำ" "หมายความว่า..." "หมายความว่า ผมเก็บความลับให้คุณค่ะ" ศรุตโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนทิศาต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนไร้ทางถอย ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดป่าวยุบยิบอยู่ข้างแก้ม "แต่คุณต้องแลกเปลี่ยนบางอย่างกับผม" ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง แววตาของศรุตไม่ได้มีประกายของการขู่กรรโชก แต่มันเต็มไปด้วยความปรารถนาลึกล้ำที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของนักกฎหมายผู้เยือกเย็น ทิศารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนังเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาแตะเบาๆ ที่คางอิ่ม บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ... ทนายศรุต?" ทิศากลั้นหายใจ ถามเสียงพร่า "ต้องการความจริงใจค่ะ... ในเมื่อเราต่างก็ถือไพ่ตายของกันและกันแล้ว" ศรุตกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพรเลือนราวกับมนต์สะกด "และบางที... ผมอาจจะต้องการมากกว่านั้น" ริมฝีปากหนาประทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธอทันทีโดยไม่ทันให้ตั้งตัว เป็นการจุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความเย้ายวนและค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว ทิศาเบิกตากว้างด้วยความตกใจในคราแรก แต่มือแกร่งที่โอบประคองท้ายทอยเธอไว้มั่นกลับดึงดูดให้เธอล่องลอยไปกับรสสัมผัสที่จู่โจมอย่างไร้การป้องกัน สติสัมปชัญญะที่เคยถูกควบคุมด้วยเหตุผลและความระแวดระวังค่อยๆ มลายหายไปทีละน้อย เรียวลิ้นร้อนล้ำรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน กวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ทิศาสส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบลงจนต้องใช้มือทั้งสองข้างกำปกเสื้อสูทของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ศรุตไม่รอช้า เขาอุ้มร่างเพรียวขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ปรับองศาให้ร่างกายแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามืออุ่นจัดลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะสอดแทรกปลายนิ้วเข้าไปสัมผัสผิวเนียนนุ่มด้านในจนเธอสะấuท้านเฮือก "อื้อ..." ทิศาหลุดเสียงครางประท้วงเมื่อริมฝีปากถูกละออกไปชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศ ทว่าทอดสายตามองเขาอีกครั้ง แววตาของศรุตกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง "คุณทำให้ผมเสียสมาธิมาหลายคดีแล้วนะคะ, ทิศา..." ศรุตพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยสีจางๆ เรียกเสียงครางหวานหูจากหญิงสาว "และคืนนี้... คุณก็ต้องชดใช้มัน" ความเร่าร้อนในห้องประชุมที่มืดมิดดำเนินไปอย่างไร้เสียงเตือน ท่ามกลางเอกสารลับและเกมอำนาจที่พวกเขากำลังเล่นอยู่ ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดอันดิบเถื่อนและลึกซึ้ง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจระทวยและสัมผัสวาบหวามที่แผดเผาทุกตรรกะในสมอง ทิศาจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่าน ขณะที่ศรุตมอบความสุขสมให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบขาดใจ กลายเป็นค่ำคืนแห่งการเจรจาที่ไม่มีข้อตกลงใดๆ บนกระดาษ มีเพียงร่างกายและหัวใจที่ยอมจำนนต่อกันอย่างสิ้นเชิง ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานใกล้ตัว ก็สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความสลัว **[ข้อความจากเบอร์แปลก: "ภาพวิดีโอตอนที่คุณขโมยข้อมูลเมื่อครู่ ถูกส่งตรงถึงมือรวิศเรียบร้อยแล้วนะครับ... สถาปนิกคนสวย"]** ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่ดีของทุกคนค่ะ