ทนายในชุดสูทสีเทา

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับเกรดเอในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ คือสิ่งที่ทิศากำลังสูดหายใจเข้าไปในปอดขณะนี้ บนโต๊ะกระจกนิรภัยยาวเหยียด แฟ้มเอกสารคดีละเมิดลิขสิทธิ์แบบแปลนโครงการ "The Horizon" ถูกวางแผ่หลาไว้ราวกับร่องรอยอาชญากรรมที่รอการพิสูจน์ เธอในฐานะสถาปนิกผู้ออกแบบตัวจริง นั่งหลังตรงแน่วในชุดสูทสีเข้มเข้ารูป ปลายนิ้วเรียวยาวประสานกันไว้บนตักเพื่อสะกดกลั้นอาการสั่นไหวจากความโกรธที่ถูกสูบฉีดขึ้นมาหล่อเลี้ยงหัวใจ ปมในอดีตที่เคยถูกรุ่นพี่ขโมยผลงานไปดื้อๆ ยังคงเป็นแผลเป็นที่ส่งกระแสความเจ็บปวดจางๆ ทุกครั้งที่เธอต้องยืนหยัดปกป้องหยาดเหงื่อและมันสมองของตัวเอง "คุณทิศาครับ ทางเราคิดว่าข้อตกลงยอมความนอกศาลที่รวิศเสนอให้น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย" เสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก ทว่าราบเรียบจนน่าขนลุกดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ศรุต... ทนายความคนสำคัญของฝั่งคู่กรณี ขยับตัวเล็กน้อยภายใต้สูทสีเทาดارเงางามตัดเย็บอย่างประณีต เขาไม่ได้มองเอกสารบนโต๊ะ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสายตาเฉียบคมคู่นั้นกำลังพิจารณาร่างเพรียวระหงของเธอราวกับนักล่ากำลังประเมินน้ำหนักของเหยื่อ "ทางออกที่ดีที่สุด หรือผลกำไรสูงสุดที่พวกคุณจะปล้นเอาไปจากฉันกันแน่คะ คุณศรุต" ทิศาย้อนถามทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่คมกริบไม่แพ้กัน เธอมองสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้จะรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้คือทนายความมือหนึ่งผู้ไม่เคยลิ้มรสชาติความพ่ายแพ้ในศาล ศรุตยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าและรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังดิ้นรนอยู่ในกรงขังที่เขาสร้างขึ้น "กฎหมายไม่ได้ตัดสินกันด้วยความรู้สึกหรือหยาดน้ำตาหรอกนะคะ คุณทิศา มันตัดสินกันด้วยลายลักษณ์อักษร และสิทธิ์ตามสัญญาที่รวิศถือครองไว้อย่างสมบูรณ์แบบ... ในทางกฎหมาย คุณเป็นแค่ลูกจ้างที่รับเงินเดือนจากเขา ผลงานทุกชิ้นจึงตกเป็นกรรมสิทธิ์ของบริษัทโดยปริยาย" คำพูดของเขาราวกับมีดโกนที่อาบยาพิษ กรีดลงบนความจริงอันโหดร้ายที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด ทิศากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งพล่านจนใบหน้าร้อนผ่าว แต่เธอกลับเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีนู้ด "ถ้ากฎหมายมันงี่เง่าและรับใช้คนมีอำนาจอย่างไร้จิตสำนึก... ฉันก็คงต้องพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า สถาปนิกที่ถูกตราหน้าว่าเป็น 'ไร้เงา' อย่างฉันนี่แหละ จะเป็นคนลากพวกคุณลงมาจากบัลลังก์จอมปลอมนั่นเองค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความท้าทาย ศรุตหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้งที่ฉายชัดขึ้นในแววตา เขาไม่เคยเจอคู่กรณีผู้หญิงคนไหนที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยสายตาที่ท้าทายและเต็มไปด้วยไฟปรารถนาแห่งชัยชนะเช่นนี้มาก่อน "น่าสนใจ..." ศรุตพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนโทนลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบเมื่อโน้มตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย "คุณทำให้ผมอยากรู้เสียแล้วสิ ว่าภายใต้เกราะป้องกันที่แข็งกระด้างของคุณ... จะมีสักกี่หยดน้ำตา เวลาที่คุณพ่ายแพ้จนไม่เหลืออะไรเลย" "เก็บคำพูดพวกนั้นไว้ปลอบใจตัวเองในศาลเถอะค่ะ คุณศรุต เพราะฉันไม่มีวันยอมแพ้ให้แก่คนไร้จรรยาบรรณอย่างพวกคุณเด็ดขาด" ทิศาตอกกลับอย่างไม่ลดละ เธอเก็บแฟ้มเอกสารตรงหน้าเข้ากระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยท่าทีสง่างาม ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง ทิ้งให้ศรุตมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก—ความรู้สึกที่ว่า เกมนี้อาจจะไม่ได้จบลงอย่างง่ายดายเหมือนคดีอื่นๆ ที่ผ่านมา และบางที... เขาอาจจะกำลังตกหลุมพรางที่เธอกำลังขุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทว่า ในขณะที่ทิศากำลังก้าวเท้าเดินพ้นประตูลิฟต์ลงมายังชั้นล่างของอาคาร เพื่อจะตรงไปยังลานจอดรถ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากลับแผדเสียงสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่เมื่อกวาดสายตาอ่านประโยคสั้นๆ นั้น หัวใจของเธอกลับหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม *(หากคุณไม่อยากให้แบบแปลนโครงสร้างหลักของโครงการถูกเผาทำลายในคืนนี้... จงหันกลับมามองที่ระเบียงชั้นสี่สิบตอนนี้)* ทิศาชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดหวั่น เธอค่อยๆ หันกลับไปมองเงาสะท้อนของตึกสูงระฟ้าเบื้องหลัง ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับร่างสูงโปรดของศรุตที่ยืนโน้มตัวอยู่ตรงริมระเบียงกระจกของห้องประชุมชั้นบน พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ส่งตรงลงมาหาเธอท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมหมากรุกแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ