คำถามที่ไม่มีคำตอบ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมชั้นบน ผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กลายเป็นบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบ ทิศากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่กับร่างสูงโปรดของศรุตที่ก้าวออกมาจากเงาสลัวของระเบียงกระจก เขาสวมสูทสีถ่านที่ตัดเย็บอย่างประณีต ไทด์ถูกคลายออกเล็กน้อยเผยให้เห็นลำคอแกร่งและเม็ดเหงื่อบางเบาที่สะท้อนกับแสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มที่มุมปากของทนายความหนุ่มไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย หากแต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาจนมุมในเขาวงกต "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะคะ คุณศรุต" ทิศาเปิดฉากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวระทึกดั่งกลองศึก "การแอบอ้างสิทธิ์ในแบบร่างโครงสร้างของดิฉัน เพื่อแลกกับการผลักดันโครงการร้อยล้านให้รวิศ มันไม่เพียงแต่ผิดจรรยาบรรณวิชาชีพ... แต่มันผิดกฎหมายอาญา" ศรุตหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้มวลอากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไป ทิศาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภายใต้ความเกลียดชังและระแวดระวังที่เธอมีต่อผู้ชายคนนี้ มันกลับซ่อนกระแสความปรารถนาอันแปลกประหลาดที่ทำให้ปลายนิ้วของเธอชาหนึบ "กฎหมายอาญางั้นหรือครับ... เอ่อ ขออภัยค่ะ ดิฉันติดปากกับลูกความคนก่อน" ศรุตจงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเย้าแหย่ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของสถาปนิกสาว "คุณทิศากำลังพูดถึงมาตราไหนอยู่หรือคะ มาตราที่ว่าด้วยการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือมาตราที่คุณกำลังเซ็นชื่อมอบอำนาจให้บริษัทของรวิศโดยไม่รู้ตัวเมื่อหเดือนก่อนกันแน่?" คำพูดนั้นพุ่งเป้าเข้ากลางใจดำราวกับลูกศรอาบยาพิษ ทิศาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก เธอจำได้แม่นยำถึงเอกสารชุดนั้น เอกสารที่รวิศอ้างว่าเป็นเพียงสัญญาว่าจ้างเบื้องต้น แต่วันนี้... มันกลับกลายเป็นเครื่องมือทางกฎหมายที่ปิดตายทุกช่องทางในการทวงคืนผลงานของเธอ "คุณหมายความว่ายังไง..." เสียงของเธอแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ศรุตหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะประชิด กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเร่าร้อนของผู้ชายที่ผ่านสนามอารมณ์และเกมอำนาจมาอย่างโชกโชนโชยเข้าแตะจมูก นิ้วเรียวยาวของทนายหนุ่มยื่นออกไปสัมผัสกับปริมณฑลของแผ่นหลังเธอที่แนบชิดกับกระจกใสเบื้องหลัง เขาสอดมือข้างหนึ่งค้ำยันกระจกไว้ กักขังร่างเพรียวบางของเธอให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ "หมายความว่าคุณกำลังถือไพ่ตายที่ไม่มีวันชนะยังไงล่ะคะ" ศรุตโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "รวิศไม่ได้แค่ซื้อแบบร่างของคุณไป เขาซื้อระบบกฎหมายทั้งหมดที่จะปกป้องคุณไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณยังดึงดันจะฟ้องร้อง สิ่งที่คุณจะได้รับไม่ใช่ความยุติธรรม... แต่เป็นหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทและเรียกค่าเสียหายที่แม้แต่ชีวิตนี้ของคุณก็ชดใช้ไม่หมด" "คุณขู่ดิฉัน..." ทิศาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชน แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นความเร่าร้อนในแววตาของศรุตให้ทวีความรุนแรงขึ้น "ฉันไม่ได้ขู่ค่ะทิศา... ฉันกำลังเตือนด้วยความหวังดี" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน แต่มันกลับอันตรายยิ่งกว่าเดิม ปลายนิ้วหยาบกร้านของศรุตไล้ขึ้นมาแตะที่ปลายคางมนของเธออย่างแผ่วเบา บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสที่เธอไม่ทันตั้งตัว "ในโลกของพวกเรา ไม่มีใครสนใจหรอกว่าใครคือคนสร้างผลงาน... สนใจแค่ว่าใครคือผู้ถือครองมันต่างหาก" สติสัมปชัญญะของทิศาพร่าเลือนไปชั่วขณะ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านความร้อนรุ่มไปทั่วผิวเนื้อ เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ทว่าอ้อมแขนที่กักขังและแววตาที่จ้องมองมาอย่างเว้าวอนผสมกับความเจ้าเล่ห์ กลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอมลายหายไปสิ้น ความใกล้ชิดนี้มันเกินเลยกว่าขอบเขตของคู่กรณี แต่มันคือแรงดึงดูดทางกายภาพที่ทรงพลังจนสติสัมปชัญญะเริ่มกัดกร่อน ศรุตโน้มริมฝีปากลงมาใกล้เรียวปากอิ่มที่เม้มแน่น ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนและตึกสูงระฟ้า เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น "แต่ถ้าคุณอยากชนะเกมนี้... มันมีวิธีอื่นนะคะ วิธีที่เราสองคนไม่ต้องเป็นศัตรูกันอีกต่อไป..." ทิศาหอบหายใจถี่กระชั้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความโกรธแค้นในคดีความถูกหลอมละลายด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อนที่เขากำลังจุดชนวนขึ้น ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงดึงดูดอันมืดมนที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าโหยหามันมาตลอด ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแนบสนิทกันท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินและแสงไฟสีแดงกะพริบก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งชั้น! ศรุตชะงักและผละออกเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ทิศารีบสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกสติ ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานที่สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนไฟล์ลับที่ถูกส่งตรงมาจากอีเมลปริศนา... และชื่อผู้ส่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น กลับเป็นชื่อของคนที่ควรจะตายไปแล้วจากคดีฉ้อโกงเมื่อห้าปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ