เกมกระดานจิตวิทยา

แสงนีออนสีอำพันจากป้ายร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์โอมากาเสะแบบไพรเวท สะท้อนลงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของรวิศเป็นประกายวาววับ ราวกับดวงตาของสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงขัง หน้าจอเครื่องมือสื่อสารราคาแพงนั้นกำลังเล่นวนซ้ำภาพวิดีโอลับช็อตเด็ด—ภาพของทิศา สถาปัตยกรสาวผู้ถือครองศักดิ์ศรีค้ำคอ และศรุต ทนายความมือฉกาจผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในเกมกฎหมาย กำลังยืนประชิดกันในระยะประเวณีทางสายตาที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ภายในห้องประชุมลับเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ "น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ..." รวิศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน รอยยิ้มมุมปากของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่ที่เย็นชาเลยแม้แต่น้อย "ไม่นึกเลยว่าทนายความผู้ผดุงความยุติธรรมตามสั่ง กับสถาปนิกผู้รักความสมบูรณ์แบบ จะมีงานอดิเรกยามวิกาลเป็นการสร้าง... ภาพยนตร์ส่วนตัวในสถานที่ราชการ" ทิศากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอับอายพุ่งพล่านขึ้นมาตีรวนกับความโกรธเกรี้ยวจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอกำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะอาหารไม้สักทองตัวยาว ขณะที่สายตาก็จ้องมองไปยังชายผู้เป็นต้นเหตุของความพินาศนี้ด้วยแววตาดุดันราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าไปฉีกกระชากหน้ากากจอมปลอมนั่นให้แหลกคอยับเยิน ทว่า ศรุตกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแต่ขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยราatกับกำลังนั่งฟังรายงานสภาพอากาศประจำวัน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใจเย็น ดวงตาคมกราบกกราดมองหน้าจอแท็บเล็ตนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับรวิศตรงๆ "วิดีโอมุมกล้องแคบ ชัดเจนระดับสี่เค... และเสียงที่เก็บได้ก็คมชัดเสียจนน่าตกใจ" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่ากวาดต้อนความกดดันกลับไปหารวิศได้อย่างแนบเนียน "คุณลงทุนติดกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วไว้แม้กระทั่งในห้องประชุมลับของสำนักงานกฎหมายชั้นนำอย่างนั้นหรือครับ—อ้อ ขออภัย ดิฉันหมายถึง... คุณรวิศช่างรอบคอบจนน่ากลัวเลยนะคะ" คำพูดที่จงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อยของศรุต ทำให้รวิศชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าของนักธุรกิจหนุ่มกระตุกเกร็งขึ้นมาเล็บบางๆ "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ทนายศรุต" รวิศกดเสียงต่ำลง วางแท็บเล็ตกระแทកกับโต๊ะจนเกิดเสียงดังทึบ "หลักฐานชิ้นนี้ชิ้นเดียวก็เพียงพอที่จะทำลายชื่อเสียงทางวิชาชีพของพวกคุณให้ย่อยยับในชั่วข้ามคืน ทิศาจะต้องสูญเสียใบประกอบวิชาชีพสถาปนิกจากการละเมิดจรรยาบรรณในคดีโครงการเมกะโปรเจกต์ ส่วนคุณ... ก็คงไม่พ้นข้อหาใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว" "แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่ รวิศ?" ทิศาโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นเครือ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจหน้ากับศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ "คุณเรียกพวกเรามาที่นี่ในร้านอาหารปิดทึบแห่งนี้ ไม่ใช่เพื่อจะมาโชว์คลิปวิดีโอปัญญาอ่อนนี่หรอกใช่ไหม? ว่ามาสhoว่าเงื่อนไขของคุณคืออะไรกันแน่!" รวิศหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาพึงพอใจฉายชัดขึ้นเมื่อเห็นเหยื่อเริ่มติดเบ็ด เขายกชาเขียวร้อนขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล "ฉลาดสมกับเป็นสถาปนิกมือหนึ่ง... เงื่อนไขของผมง่ายมากครับคุณทิศา" รวิศโน้มตัวไปข้างหน้า สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปของหญิงสาวด้วยความโลภโมиโทสะที่ซ่อนไว้ไม่มิด "เซ็นชื่อถอนตัวจากโปรเจกต์ออกแบบตึกระฟ้าทั้งหมด พร้อมทั้งลงนามรับสภาพว่าแบบแปลนโครงสร้างเดิมมีข้อบกพร่องทางวิศวกรรมตามที่บริษัทของผมกล่าวอ้าง... แลกกับการที่คลิปวิดีโอนี้จะถูกลบหายไปจากสารบบตลอดกาล" ความเงียบงันเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารทันที ข้อเสนอที่แสนสกปรกและกดขี่ข่มเหงนี้ทำให้ทิศากำมือแน่นยิ่งขึ้น การยอมรับว่าแบบแปลนมีข้อบกพร่อง เท่ากับการทำลายหยาดเหงื่อแรงงานและจิตวิญญาณทั้งหมดที่เธอทุ่มเทมาตลอดชีวิต แต่มันก็เป็นทางเดียวที่จะปกป้องชื่อเสียงไม่ให้ถูกเหยียบย่ำลงในโคลนตม ทิศากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่ามือหนาของศรุตกลับเอื้อมมาสัมผัสข้อศอกของเธอเบาๆ แรงบีบอุ่นๆ นั้นส่งกระแสความมั่นคงบางอย่างผ่านผิวเนื้อเข้ามา ทำให้หญิงสาวชะงักและหันไปมองหน้าทนายความหนุ่ม ศรุตยังคงมีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังรวิศราวกับกำลังประเมินค่าหมากรุกตัวสุดท้ายบนกระดาน "ข้อเสนอน่าสนใจมากค่ะ..." ศรุตกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง "แต่คุณรวิศคะ... คุณแน่ใจจริงๆ หรือครับว่าหลักฐานในแท็บเล็ตเครื่องนั้น คือไพ่ใบสุดท้ายที่คุณถืออยู่?" รวิศขมวดคิ้วมุ่นทันที ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า..." ศรุตหยิบโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของตนเองขึ้นมา วางลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนมันไปตรงหน้ารวิศช้าๆ "ในขณะที่คุณกำลังสนุกสนานกับการแอบถ่ายคลิปวิดีโอในห้องประชุม... ทีมงานไอทีของดิฉัน ก็กำลังดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดจากเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทคุณ ผ่านช่องโหว่ที่คุณอุตส่าห์เปิดทิ้งไว้เพื่อแอบเจาะระบบของเราเช่นกันค่ะ" หน้าจอโทรศัพท์ของศรุตสว่างวาบขึ้น แสดงผลไฟล์เอกสารลับบัญชีสوยสีเทา และเส้นทางการเงินนอกระบบที่เชื่อมโยงตรงไปยังบัญชีส่วนตัวของรวิศในการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐเพื่อฮุบที่ดินโครงการ สีหน้าของรวิศเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นซีดเผือดในพริบตา เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือแก้วน้ำสั่นเทาเล็กน้อย "แก... แกทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" รวิศผุดลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำลงไปกับพื้น เสียงดังโครมครามสะท้อนก้องไปทั่วห้องอาหารส่วนตัวที่ไร้ผู้คน "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ ในเมื่อเรากำลังเล่นเกมกระดานเดียวกันอยู่..." ศรุตลุกขึ้นยืนตามด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้รวิศจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นอายความตื่นตระหนกของอีกฝ่าย "คุณถือคลิปวิดีโอที่ใช้ทำลายพวกเรา... แต่พวกเราถือหลักฐานที่จะส่งคุณเข้าไปนอนในเรือนจำด้วยโทษทางอาญาไม่ต่ำกว่าสิบปี" ทิศามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเร่าร้อนอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวตนของศรุต ชายหนุ่มคนนี้ช่างน่ากลัวและทรงเสน่ห์จนเกินต้านทานในเวลาเดียวกัน รวิศกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองทั้งคู่สลับกันไปมา "พวกแก... พวกแกวางแผนไว้หมดแล้วสินะ!" "เปล่าเลยค่ะ... เราแค่เตรียมตัวรับมือกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ศรุตกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ก่อนจะหันมามองทิศาที่ยืนอยู่ข้างกาย "จริงไหมคะ... คุณทิศา?" ทิศาสบตาคมกริบของทนายความหนุ่ม หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธและความเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ลุกโชนขึ้นมาในช่องท้อง ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันขึ้นโดยสัญชาตญาณในพื้นที่จำกัดของห้องอาหาร ในวินาทีที่รวิศกำลังจะอ้าปากโต้เถียงเพื่อยื้อเกม ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่รอให้อذنอนุญาต! ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่สลักอยู่บนใบหน้าสะสวย—บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้ และเธอกำลังถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลับสุดยอดที่พร้อมจะพลิกกระดานเกมทั้งหมดให้คว่ำคะมำลงในพริบตาเดียว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมอำนาจนี้ไปด้วยกันนะคะ