เคลียร์ใจให้ชัดเจน

เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดัง *คลิก* สั้นๆ แต่กลับดังก้องชัดเจนในความเงียบงัดของห้องทำงานสถาปนิกที่ควรจะปิดไฟมืดสนิทในยามวิกาลเช่นนี้ พิมพ์รตาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกระดาษไขร่างแบบแปลนโครงสร้าง เธอยังคงก้มหน้าขีดเส้นตัดทอนสัดส่วนความกว้างของคานรับน้ำหนักด้วยดินสอดำ 2B อย่างแม่นยำ ปลายเล็บเรียวยาวกดน้ำหนักลงบนกระดาษจนเกิดเสียงเสียดสีเบาๆ สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกตลอดสามวันที่ผ่านมา “ถ้าจะมาเพื่อพูดจากวนประสาทเหมือนวันก่อน เชิญกลับไปทางเดิมค่ะ ผู้กำกับธนัชชา” น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเลเอ่ยขึ้นโดยดึงดันไม่ยอมสบตา ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปยังคงนิ่งสนิท แม้จะรับรู้ได้ถึงไอความร้อนและเงาสูงใหญ่ที่เคลื่อนเข้ามาหยุดยืนอยู่หลังโต๊ะเขียนแบบ ไม่มีเสียงตอบรับคำท้าทายนั้นทันที มีเพียงเสียงถอนหายใจหนักหน่วงที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของคนมาเยือน ตามด้วยเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนขัดมันเดินวนมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ “ฉันไม่ได้ว่างพอจะมาเดินเล่นในกองถ่ายส่วนตัวของคุณตอนตีสองหรอกนะพิมพ์รตา” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกที่เจือปนทั้งความเหนื่อยล้าและความดึงดัน ธนัชชาในชุดเสื้อฮู้ดสีเข้มเซอร์ๆ ปราศจากเครื่องสำอางและคราบเหงื่อจากการซ้อมคิวบู๊ ทว่าดวงตาคมกริบกลับจ้องมองคนดื้อรั้นตรงหน้าอย่างไม่วางตา “วางดินสอลงแล้วคุยกันให้รู้เรื่อง สักที” พิมพ์รตาวางดินสอลงบนโต๊ะตามคำสั่งอย่างไม่เต็มใจนัก เธอยืดตัวตรง เงยหน้าขึ้นสบตาผู้ชายปากร้ายที่ชอบเข้ามาปأسป่วนหัวใจเธอตั้งแต่โปรเจกต์นี้เริ่มต้นขึ้น แววตาคู่สวยไหวระริกวูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเยาะหยันตามสไตล์สถาปนิกสาวผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ “รู้เรื่องอะไรคะ? เรื่องที่คุณเก๊กท่าเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยฉันจากคอมเมนต์บ้าๆ ในเพจกองถ่าย หรือเรื่องที่คุณทำตัวเหมือนคนว่างงาน คอยตามจี้ตามติดชีวิตฉันจนเกวลินมันแซวไม่หยุดกันแน่” พิมพ์รตาเปิดฉากสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาลทรายแดง “เราเป็นแค่คนร่วมงานกันค่ะคุณธันย์ และเส้นแบ่งเขตแดนของเรา มันควรจะชัดเจนตั้งนานแล้ว” ธนัชชาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดขอบโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวของพิมพ์รตาลดแคบลงถนัดตา ความสูงโปร่งและกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ แต่นั่นไม่ได้ทำให้สถาปนิกสาวถอยร่น เธอกลับเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ปลายคางมนเชิดรั้นขึ้นอย่างดื้อดึง “เส้นแบ่งเขตงั้นเหรอ?” ธนัชชาทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่สั่นระริก “แล้วไอ้เส้นแบ่งเขตบ้าบอที่คุณว่าเนี่ย มันคืออะไรวะพิมพ์? คือการที่คุณคอยหลบหน้าฉัน ปิดโทรศัพท์หนี แล้วทำเป็นทองไม่รู้ร้อนทุกครั้งที่เราบังคับให้ต้องเคลียร์คิวงานร่วมกันอย่างนั้นเหรอ?” “ฉันไม่ได้หลบหน้า!” พิมพ์รตากระแทกเสียงเถียงกลับทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธระคนน้อยใจ “ฉันแค่อยากมีสมาธิกับงานออกแบบโครงสร้างตึกนี้! งานที่ต้องใช้สมองและความรับผิดชอบมหาศาล ไม่ใช่มานั่งเล่นเกมประสาทกับผู้กำกับที่วันๆ เอาแต่ใจตัวเองจนคนอื่นต้องคอยตามเช็ดตามล้าง!” “แล้วคิดว่าฉันมานี่เพื่อเล่นเกมประสาทกับคุณรึไง!” ธนัชชาสวนกลับเสียงดังลั่นห้อง ก้าวล้ำเข้ามาจนแทบจะชิดขอบโต๊ะ มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนพื้นโต๊ะทำงานโน้มตัวลงกักขังร่างของพิมพ์รตาไว้ในวงแขน สายตาคู่นั้นดุดลและลึกล้ำจนคนมองถึงกับหายใจสะดุด “ที่ฉันต้องยืนหน้ามึนทนคำพูดแย่ๆ จากปากคุณ ทนเห็นคุณทำตัวห่างเหินใส่ ทั้งที่... ทั้งที่หัวใจฉันมันร้อนรนจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย คุณคิดว่ามันสนุกนักเหรอพิมพ์รตา!” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงหึ่งเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนดังทะลุกรอบอก พิมพ์รตาเบิกตากว้างเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมาหลายวันละลายหายไปกับประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากผู้ชายซึนๆ คนนี้ ใบหน้าคมเข้มของธนัชชาในยามนี้ไม่มีคราบกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความเปราะบางและจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดแบดบอย ซึ่งมันรุนแรงพอที่จะทำลายกำแพงเหล็กที่เธอสร้างขึ้นมาคุ้มกันความรู้สึกได้อย่างราบคาบ “คุณ... พูดอะไรของคุณเนี่ย ธันย์” เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนยวบลงทันที ความสั่นเครือเล็กๆ เล็ดลอดออกมาจากเรียวปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่น “ฉันไม่ได้พูดเล่น พิมพ์” ธนัชชาผ่อนลมหายใจยาว หลบสายตาลงมองริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอก่อนจะเงยขึ้นสบตาอีกครั้งอย่างแน่วแน่ “วันที่คุณบอกว่าเราควรอยู่ห่างกันไว้ดีที่สุด วันนั้นฉันกลับไปห้องแล้วนอนไม่หลับเลยสักนาทีเดียว ภาพที่คุณยืนเถียงกับฉันด้วยท่าทางดื้อรั้นแต่นัยน์ตากลับไหววูบ มันติดอยู่ในหัวฉันตลอดเวลา... ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าไอ้ท่าทางปากแข็ง ปากเก่งของคุณเนี่ย มันไม่ได้ทำให้ฉันรำคาญเลยสักนิด แต่มันกลับทำให้ฉัน... อยากจะดูแล อยากจะปกป้อง และอยากให้คุณหันมามองแค่ฉันคนเดียวต่างหาก” หัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบวาบ ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ปมปัญหาเรื่องความคาดหวังจากครอบครัวที่เคยหนักอึ้งอยู่บนบ่า ราวกับถูกปัดเป่าให้เบาบางลงด้วยคำพูดตรงไปตรงมาของผู้ชายคนนี้ เธอกะพริบตาถี่เพื่อไล่หยดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาคลอหน่วยอย่างไม่รู้ตัว “คนบ้า...” พิมพ์รตาพึมพำเสียงเบาหวิว หลบสายตาร้อนแรงคู่นั้นไปมองถ้วยกาแฟบนโต๊ะ “พูดอะไรออกมาไม่เกรงใจสถานะของเราเลยสักนิด” “สถานะบ้าบออะไรกัน ฉันไม่สนใจหรอกนะไอ้สถานะผู้กำกับกับสถาปนิกอะไรนั่นน่ะ” ธนัชชาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะแตะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกลิ่นมิ้นท์จางๆ จากลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อของเธอ “ตอนนี้ฉันสนใจแค่ว่า... หัวใจของคุณมันรู้สึกเหมือนกับที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้รึเปล่า พิมพ์รตา” ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง นัยน์ตาคมกريบของธนัชชาทอประกายเว้าวอนและรอคอยคำตอบอย่างจดจ่อ มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆ ขยับขึ้นมาสัมผัสกับหลังมือเรียวที่วางเกร็งอยู่ สัมผัสอุ่นจัดส่งผ่านผิวเนื้อจนพิมพ์รตาต้องสะท้อนเฮือก เธอยังไม่ได้เอ่ยปากตอบคำถามใดๆ ออกไป แต่ทว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมกระชับเอาไว้นั้นกลับให้คำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ในโลก ธนัชชาโน้มใบหน้าลงช้าๆ ปลายจมูกแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ข้างใบหูจนสถาปนิกสาวขนลุกซู้ด หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกในจังหวะที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะเคลื่อนเข้าไปประทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธอเพื่อปิดท้ายค่ำคืนนี้ด้วยบทเพลงแห่งความหวานล้ำ *แอ๊ด... เสียงบานประตูห้องทำงานเปิดผางออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!* “ยัยพิมพ์! เอกสารขออนุมัติโครงสร้างด่วนจากผู้บริหารมาแล้ว— อ๊ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจมาขัดจังหวะรักนะคะ เชิญพวกคุณสวีทกันต่อตามสบายเลยค่ะ!” เสียงแหลมสูงของเกวลินที่โผล่พรวดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือดังแทรกขึ้นกลางอากาศ ทำเอาธนัชชาและพิมพ์รตาผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน พิมพ์รตารีบดีดตัวลุกขึ้นยืนหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายจนลามไปถึงใบหู ส่วนธนัชชาได้แต่สบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียที่จังหวะรักกำลังจะซาบซึ้งต้องถูกขัดคอลงอย่างไม่น่าให้อภัย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตของยัยพิมพ์กับผู้กำกับธันย์ในตอนนี้ด้วยนะคะ!