สงครามย่อมๆ บนกองอิฐ

ม้วนกระดาษไขแผ่นใหญ่ถูกกางพรึบลงบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ ในไซต์งานรีโนเวตตึกเก่าริมคลอง เสียงกระดาษยับยู่ยี่ตามแรงตวัดข้อมือของสถาปนิกสาวไม่ได้เสี้ยวของความหงุดหงิดที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของพิมพ์รตาเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตา, ทรงสี่เหลี่ยมเปี่ยมรสนิยมจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งในชุดช่างลุยๆ ของผู้กำกับคิวบู๊สาวที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยอยู่อย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ยังค้างอยู่บนมุมปากของธนัชชาตั้งแต่ประกาศกร้าวเมื่อวาน ทำเอาพิมพ์รตาแทบอยากจะหยิบดินสอ EE แทงทะลุกระดาษแปลนโซนห้องครัวให้รู้แล้วรู้รอด "คุณธันย์คะ ถ้ายังไม่เลิกทำหน้าตากวนประสาทแล้วตั้งใจฟังสิ่งที่ดิฉันกำลังอธิบาย ดิฉันเกรงว่ากำหนดการรื้อถอนผนังรับน้ำหนักตรงนี้ อาจจะต้องเลื่อนไปอีกสชาติหนึ่งค่ะ" พิมพ์รตาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง ธนัชชาไหวไหล่เบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเฉพาะกิจจนกลิ่นอายแดดและเหงื่อจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่เมนทอลอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกสถาปนิกสาว มือเรียวหนาที่ผ่านการจับสนับมือและซ้อมคิวบู๊มานับไม่ถ้วนเอื้อมไปแตะขอบกระดาษแปลนส่วนที่พิมพ์รตาเพิ่งวงกลมสีแดงเน้นย้ำไว้ "ชาติหน้าคงไม่ทันหรอกค่ะคุณพิมพ์ เพราะฉันกะจะรื้อทิ้งตั้งแต่วันจันทร์นี้แหละ..." ธนัชชาจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนเส้นผมสีเข้มที่รวบไว้ลวกๆ เคลียอยู่แถวลาดไหล่ของอีกฝ่าย "อีกอย่าง... ผนังตรงนี้ที่คุณบอกว่าเป็นผนังรับน้ำหนักน่ะ ฉันพา *พี่ช้าง* วิศวกรคุมโครงสร้างมาดูรอบล่าสุดแล้ว เขาบอกว่ามันคือผนังอิฐมอญฉาบปูนธรรมดาที่แถมความทรุดโทรมมาให้ฟรีต่างหากค่ะ" พิมพ์รตาชะงัก เผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับผู้กำกับสาวลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายสะอาดสดชื่นปนความสมบุกสมบันแบบนักกีฬาทำให้สมาธิที่สะสมมาทั้งวันสั่นคลอน แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีของสเกลงานออกแบบระดับรางวัลกลับดีดตัวขึ้นมาต่อต้านทันที มือบางปัดมือของธนัชชาออกอย่างไม่ไยดี พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาแพรวิบวับคู่นั้น "ดิฉันจบปริญญาโทด้านสถาปัตยกรรมจากปารีสค่ะคุณธนัชชา ไม่ได้จบมาจากสำนักข้างถนน ถึงโครงสร้างนี้จะเป็นอิฐมอญ แต่การเจาะทะลวงเพื่อทำทางเดินเชื่อมสตูดิโอแอคชั่นตามที่คุณต้องการ มันต้องคำนวณการกระจายน้ำหนักของคานชั้นสองใหม่ทั้งหมด ถ้าคุณสติไม่ฟั่นเฟือนจนเกินไป ก็น่าจะใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิดนะคะว่าตึกอายุสี่สิบปีนี้ มันไม่ได้แข็งแรงพอที่จะมารองรับฉากบู๊กระโดดถีบผนังของคุณหรอกค่ะ!" ประโยคยาวเหยียดที่พ่นออกมาด้วยความเร็วสูงและน้ำหนักเสียงที่เน้นย้ำทุกคำ ทำให้บรรยากาศในไซต์งานที่เคยมีเสียงเครื่องมือช่างดังระเบิด เงียบกริบลงในทันตา ช่างปูนและทีมงานคิวบู๊ที่กำลังยกของอยู่แถวนั้นต่างพากันชะงักมือ หันมามองคู่กัดประจำไซต์ที่กำลังเปิดศึกปะทะคารมกันรอบที่สี่ของวัน ธนัชชาไม่โกรธเลยสักนิด... ตรงกันข้าม รอยยิ้มพึงใจกลับระบายกว้างขึ้นบนใบหน้าคมคาย ดวงตาเรียวรีคมกริบพินิจพิเคราะห์เสี้ยวหน้าด้านข้างของสถาปนิกสาวที่กำลังขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เธอชอบเวลาที่พิมพ์รตาของขึ้นแบบนี้ มันไม่ใช่ความน่ารำคาญ แต่มันคือพลังงานบางอย่างที่ทำให้ตึกร้างฝุ่นตลบแห่งนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา "ปากเก่งจังเลยนะคะ..." ธนัชชาทิ้งน้ำหนักเสียงนุ่มทุบลงกลางใจคนฟัง "เวลาคุณโมโหแล้วพูดภาษาอังกฤษปนไทยใส่เนี่ย รู้ตัวไหมคะว่ามันน่าฟังกว่าตอนพูดจารéaservé (สงวนท่าที) ตั้งเยอะ" "นี่คุณ! ดิฉันไม่ได้มาเล่นตลกคาפהคาเฟร04นะคะ! เรากำลังคุยกันเรื่องความปลอดภัยของโปรเจกต์!" พิมพ์รตากระแทกเสียงใส่ ถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังปั้ง เพื่อระบายความหงุดหงิดที่พุ่งทะลุปรอท "โอเคๆ ยอมแพ้ค่ะ ยอมแล้ว..." ธนัชชายกมือขึ้นยอมแพ้ระดับอก ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ไม่งั้นแม่สถาปัตย์คนเก่งคงได้เอาไม้บรรทัด T-Square ฟาดหัวฉันแบะแน่ๆ เอาเป็นว่า... เรื่องโครงสร้างฉันยกให้คุณจัดการตามใจชอบเลยค่ะ อยากเสริมคานเหล็กหนาแค่ไหน จัดไปเต็มที่ แต่มีข้อแม้..." พิมพ์รตาหรี่ตาลงอย่างระแวง "ข้อแม้อะไรของคุณอีก?" "เย็นนี้... เลี้ยงข้าวฉันจานหนึ่ง เพื่อเป็นการไถ่โทษที่คุณด่าว่าฉัน *'สติฟั่นเฟือน'* เมื่อกี้ไงคะ" ธนัชชาโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุบต่ำเจือความเจ้าเล่ห์จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "ร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำป้าข้างไซต์นี่แหละ อร่อยเด็ด อย่าบอกใครเชียว" คำชวนที่เหมือนจะกวนประสาทแต่แฝงความนุ่มนวลแปลกๆ ทำเอาพิมพ์รตาพูดไม่ออก เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำเชิญแกมบังคับนั้นด้วยคำพูดเจ็บแสบสักชุดใหญ่ แต่ยังไม่ทันที่เสียงใสๆ จะได้หลุดรอดผ่านริมฝีปาก... "อ้าว! น้องพิมพ์ น้องธันย์ อยู่กันครบพอดีเลย..." เสียงทุ้มคุ้นหูของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นจากบริเวณประตูทางเข้าตึก พิมพ์รตากับธนัชชาผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน สถาปนิกสาวรีบหยิบแว่นขึ้นมาสวมกลบเกลื่อนอาการประหม่าชั่วขณะ ก่อนจะหันไปมองแขกผู้มาเยือนที่ก้าวฉับๆ เข้ามาในกองฝุ่น ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทลำลองดูภูมิฐานของ *ปกรณ์* นักลงทุนรายใหญ่และเจ้าของโปรเจกต์รีโนเวตตึกนี้ปรากฏแก่สายตา พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่มักจะมาพร้อมกับข่าวสารชวนปวดหัวเสมอ "คุณปกรณ์?" พิมพ์รตาขมวดคิ้วเล็กน้อย "มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้มาที่ไซต์ด้วยตัวเองแบบนี้ หรือว่าแบบแปลนมีปัญหาอะไรอีก" ปกรณ์หัวเราะร่วน เดินตรงเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนกองแบบแปลนของพิมพ์รตา เสียงกระดาษกระทบโต๊ะเบาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที "เปล่าหรอกครับแบบแปลนไม่มีปัญหาอะไร... แต่พอดีผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์สายสำคัญจาก *'คุณหญิงศจี'* แม่ของคุณพิมพ์น่ะสิครับ..." ปลายนิ้วที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบดินสอของพิมพ์รตาแข็งค้างกลางอากาศ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินนามสกุลของมารดาที่เธอพยายามหนีห่างมาตลอดการทำงานชิ้นนี้ ธนัชชาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของสถาปนิกสาวทันที รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของผู้กำกับคิวบู๊สาวหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาสงสัยและประกายความกังวลที่ฉายวาบขึ้นมาแทนที่ "คุณแม่โทรหาคุณทำไมคะ?" พิมพ์รตาถามเสียงแห้ง ผิด-จากมาดมั่นใจเมื่อครู่นี้ลิบลับ ปกรณ์ถอนหายใจยาว เปิดซองเอกสารสีน้ำตาลออก เผยให้เห็นกระดาษพิมพ์คำสั่งราชการและภาพถ่ายเรนเดอร์โปรเจกต์คู่แข่งที่ถูกเย็บแม็กซ์ไว้อย่างเรียบร้อย "ท่านบอกว่า... อยากให้เปลี่ยนคอนเซปต์ตึกนี้ใหม่ทั้งหมด จากเดิมที่เป็นสตรีทอาร์ตผสมสตูดิโอแอคชั่น ให้กลายเป็น *'แกลเลอรีศิลปะร่วมสมัย'* ตามที่ดีไซน์เนอร์ลูกสาวท่านจากอังกฤษเป็นคนเสนอแทนครับ..." พิมพ์รตานิ่งงึดไปในทันที ราวกับถูกน้ำแข็งกัดกินหัวใจ ความทรงจำเรื่องความคาดหวังอันหนักอึ้งของครอบครัวพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองจนแทบหายใจไม่ออก ในขณะที่ธนัชชาหรี่ตามองปกรณ์สลับกับร่างบางของสถาปนิกสาวที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธปนความน้อยใจ ก่อนที่ผู้กำกับสาวจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าโต๊ะ แล้วเอ่ยสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบที่ไม่มีใครคาดคิด -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บปนความฟินในตอนนี้นะคะ! หวังว่าจะหลงรักเคมีคู่กัดคู่นี้กันแล้วนะคะ ❤️