ความลับในแบบแปลน

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของเกวลินดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานสถาปนิก ร่างโปร่งของโปรดิวเซอร์สาวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีชาด้วยท่าทางหมดแรง ข้อมูลที่เพิ่งกระแทกเข้าหูเมื่อครู่ทำเอาพิมพ์รตานิ่งค้าง ราวกับปลายปากกาโรทิงที่กำลังร่างเส้นคอนทัวร์สะดุดกึกจนไส้ดินสอหักคามือ “คุณพ่อ... ของพี่พิมพ์เหรอคะ?” พิมพ์รตาทวนคำ เสียงของตัวเองแหบพร่าจนน่าใจหาย “ใช่ค่ะซิสเตอร์ ตัวเป็นๆ ยืนกดลิฟต์อยู่ชั้นล่าง แถมสีหน้าท่าน... บอกเลยว่าไม่ได้มาตรวจงานสร้างสรรค์ตึกระฟ้าแน่ๆ น่าจะมาตรวจวินัยลูกสาวคนเก่งที่ดันแหกโผไปรับโปรเจกต์กับกองถ่ายบู๊สะบั้นหั่นแหลกมากกว่า” เกวลินรัวคำพูดใส่เป็นชุด สีหน้าตื่นตระหนกเห็นได้ชัดผ่านแว่นตาเก๋ไก๋ “เอาไงดีคะพี่พิมพ์ ท่านรู้ได้ไงว่าเราซุกหัวอยู่ที่นี่?” พิมพ์รตากลืนก้อนความหนักอึ้งลงคอ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องแบบแปลนและโครงสร้างสถาปัตยกรรมอย่างแม่นยำ กลับรวนเรจนคิดอะไรไม่ออก ความคาดหวังนับร้อยพันจากบิดา—นายแพทย์ผู้ทรงเกียรติที่มองว่างานออกแบบของเธอเป็นเพียงงานอดิเรกไร้สาระ—กำลังก้าวเข้ามาประชิดตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ธนัชชา ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ผู้กำกับคิวบู๊ที่ผ่านสมรภูมิเดือดมาโกโชน ร่างสูงโปร่งในเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดระຫວ່າງสองสาว “เกิดอะไรขึ้น หน้าตาพวกเธอเหมือนเพิ่งเจอผีดิบในกองถ่ายรอบดึก” ธนัชชาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย ทว่าดวงตากลับหรี่ลงพิจารณาอาการของพิมพ์รตาอย่างรวดเร็ว “ยัยตัวแสบ หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ป่วยรึไง?” “คุณพ่อของพี่พิมพ์... อยู่ข้างล่างค่ะ” เกวลินเป็นคนโพนทะนาขึ้นมาด้วยความร้อนรน “ท่านกำลังขึ้นมาบนนี้!” คำว่า *คุณพ่อ* ทำให้คิ้วเข้มของธนัชชากระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทพิมพ์รตาเลือนหายไปในพริบตา ผู้กำกับสาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กวาดสายตามองร่างสถาปนิกสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้หมุน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างรวดเร็ว “ตั้งสติค่ะพิมพ์” ธนัชชาวางมือลงบนไหล่บาง บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคงบางอย่าง “นี่มันตึกของเรา พื้นที่ของเรา คุณไม่ได้ทำอะไรผิด แค่ทำตามความฝัน” พิมพ์รตาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนปากร้ายแต่ใจดี แววตาคมกริบของธนัชชาไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้อุณหภูมิในอกของเธอกลับมาอุ่นวาบขึ้นมาได้บ้าง แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะชวนให้หายใจไม่ออกก็ตาม “แต่... คุณพ่อไม่เข้าใจงานของพิมพ์หรอกค่ะ ธันย์” พิมพ์รตาพึมพำริมฝีปากสั่นระริก “สำหรับท่าน สถาปัตยกรรมที่ดีคือตึกสูงใจกลางเมืองที่ทำกำไร ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายหนังบู๊ที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบเหงื่อ” “งั้นก็พิสูจน์ให้ท่านเห็นสิคะ” ธนัชชาโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังจนสถาปนิกสาวต้องขนลุกชัน “ไม่ใช่แค่คำพูด แต่ผ่านผลงานที่คุณทุ่มเทหัวใจลงไป... รวมถึงความลับที่คุณซ่อนไว้ในนั้นด้วย” คำพูดของธนัชชาทำให้พิมพ์รตาสะดุ้งวาบ หัวใจกระตุกวูบ *“ความลับ”* ที่เธอซ่อนไว้ในแบบแปลน... เรื่องนั้นธนัชชาไม่มีทางรู้ได้อย่างแน่นอน เว้นเสียแต่ว่า... ผู้กำกับจอมเจ้าเล่ห์คนนี้จะแอบไปเห็นอะไรเข้า! ก่อนที่พิมพ์รตาจะได้ซักถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินนอกห้องก็หยุดลงตรงหน้าประตู ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งที่ไม่จำเป็นต้องรอคำอนุญาต ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกว้างเผยให้เห็นร่างของชายสูงวัยในชุดสูทเนียบกริบ แววตาคมปราบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเข้ามาในห้องด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านจนเกวลินต้องรีบถอยกรูดไปยืนหลบมุมห้อง “พิมพ์รตา...” เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยเรียกชื่อลูกสาวเพียงคนเดียว “ลูกโตจนกล้าหนีมาทำโปรเจกต์นอกคอกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบลงจนแทบติดลบ พิมพ์รตาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะสั่นเล็กน้อยแต่แววตาของเธอยังคงมีความดื้อรั้นฉายชัด ไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันของบิดาง่ายๆ “พิมพ์ไม่ได้หนีนะคะคุณพ่อ พิมพ์แค่เลือกเส้นทางที่พิมพ์สร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง” พิมพ์รตาเชิดหน้าตอบเสียงแข็ง นายแพทย์พงศธรปรายตามองลูกสาวด้วยความผิดหวัง ก่อนที่สายตาคมกริบจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ธนัชชา ซึ่งยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายๆ แต่ดวงตากลับจ้องมองผู้มาใหม่นิ่งสนิทอย่างไม่เกรงกลัว “แล้วนี่ใคร? ผู้จัดการกองถ่าย? หรือหุ้นส่วนที่ชวนลูกสาวฉันมาจมปลักกับงานชั้นต่ำแบบนี้?” น้ำเสียงเหยียดหยามหลุดออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ ทำเอาเส้นความอดทนของธนัชชาขาดผึ่งทันที ธนัชชาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าออกมาจากมุมโต๊ะ ยืดตัวตรงเผชิญหน้ากับนายแพทย์ใหญ่ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน “งานชั้นต่ำเหรอคะคุณนายแพทย์ใหญ่?” ธนัชชาเอ่ยทวนคำ เสียงหวานใสแต่คมกริบราụใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “ถ้าไม่มีงานชั้นต่ำแบบที่เราทำ สตูดิโอหลังนี้ หรือแม้แต่แบบแปลนตึกที่คุณพ่อเหยียบอยู่ ก็คงไม่มีวันมีลมหายใจขึ้นมาได้หรอกค่ะ” “นี่คุณ...!” นายแพทย์พงศธรหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธที่ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำด้วย “ธันย์...” พิมพ์รตารีบเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของผู้กำกับสาวไว้เป็นเชิงปราม แม้ในใจจะแอบสะใจไม่น้อยที่ได้เห็นคนปากแซ่บสวนกลับบิดาเธอได้อย่างเจ็บแสบ “ไม่ต้องห่วงค่ะพิมพ์ ฉันแค่อยากอธิบายให้คุณพ่อของคุณเข้าใจในมุมมองของสถาปนิกซะหน่อย” ธนัชชาหันมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้พิมพ์รตาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสบตากับนายแพทย์พงศธรตรงๆ “ถ้าคุณพ่ออยากรู้ว่าลูกสาวของคุณมีความสามารถแค่ไหน ไม่ต้องไปฟังจากปากใครหรอกค่ะ เดินไปดูผลงานชิ้นเอกที่เจ้าตัวเพิ่งออกแบบเสร็จสดๆ ร้อนๆ ที่ผนังช่องลมสตูดิโอด้านนอกนู่นดีกว่า... รับรองว่าคุณพ่อจะอึ้งจนพูดไม่ออกเลยล่ะค่ะ” คำว่า *ผนังช่องลม* ทำให้หัวใจของพิมพ์รตากระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม สติสตางค์ที่พยายามรวบรวมไว้กระเจิงหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอหันขวับไปจ้องหน้าธนัชชาทันที *ให้ตายเถอะ... ธนัชชาเห็นมันจริงๆ ด้วย!* ดีไซน์ช่องลมปูนเปลือยที่เธอตั้งใจคำนวณองศาแสงและการไหลเวียนของลมอย่างพิถีพิถัน เพื่อซ่อนรหัสลับ คำสารภาพความในใจ และตัวอักษรย่อที่เรียงร้อยเป็นชื่อของใครบางคน... ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแค่ความลับในแบบแปลนอีกต่อไปแล้ว นายแพทย์พงศธรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย หันกลับมามองลูกสาวที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก “ความลับอะไรในผนังช่องลม?” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามเสียงเข้ม ก้าวเท้าฉับๆ มุ่งหน้าตรงไปยังประตูทางออกสู่โซนสตูดิโอทันทีโดยไม่รอคำตอบ “คุณพ่อ! อย่าค่ะ!” พิมพ์รตาร้องห้ามเสียงหลง พยายามจะพุ่งตัวตามไปขวาง แต่กลับถูกมือเรียวของธนัชชาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงดึงเบาๆ แต่หนักแน่นทำให้พิมพ์รตาเซเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่นของคนตัวสูงกว่าอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ทำเอาสถาปนิกสาวเข่าแทบทรุด “ปล่อยให้ท่านไปเห็นเถอะค่ะ...” ธนัชชากระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด “จะได้รู้ซะทีว่า... สถาปนิกคนเก่งแอบเขียนคำว่ารักไว้ให้ผู้กำกับคิวบู๊คนนี้... ตั้งแต่บรรทัดไหนของแบบแปลน” ... (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักในแบบฉบับของดอกเดซี่ริมทางนะคะ)