วันที่โลกเป็นสีชมพู

“ถ้าคุณยังมองด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว ฉันจะเอาแฟลนชีตฟาดหน้าผากคุณจริงๆ ด้วยค่ะผู้กำกับธันย์” พิมพ์รตากระซิบเสียงลอดไรฟัน ในมือถือม้วนกระดาษแปลนแบบบ้านโครงการพรีเมียมแน่นเสียจนกระดาษแทบยับยู่ยี่ ใบหน้าหวานเฉี่ยวขึ้นสีแดงจัดลามเลียไปจนถึงใบหู ร้อนผ่าวเสียยิ่งกว่าโดนไอร้อนจากสปอตไลท์ในกองถ่าย ทั้งที่เมื่อครู่สถาปนิกหนุ่มรุ่นน้องเพิ่งจะพ้นประตูห้องทำงานไปหมาดๆ แต่ไออุ่นจากการปะทะคารมและความหึงหวงแบบเด็กๆ ของคนตรงหน้า ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ธนัชชายักไหล่ช้าๆ รอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปเซอร์ๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนพิมพ์รตาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานไม้สักทอง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์คล้ายจะโอบล้อมเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัว “ก็ไม่ได้มองอะไรนี่คะ... แค่กำลังสำรวจโครงสร้าง ‘งานสถาปัตยกรรมชิ้นเอก’ ที่ฉันเพิ่งเซ็นสัญญาจองสิทธิ์ครอบครองแต่เพียงผู้เดียวต่างหาก” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของสถาปนิกสาว ดวงตาคมกريบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระหน่ำรัวราวกับกลองเพล “คนเจ้าเล่ห์...” พิมพ์รตาค้อนให้วงใหญ่แต่ไม่กล้าสบตาตรงๆ เพราะกลัวจะแพ้พ่ายให้กับประกายความคลั่งรักในดวงตาคู่นั้นอีก “ไหนว่าวันนี้ต้องไปตรวจโลเกชั่นกองถ่ายบู๊ที่โกดังร้างไม่ใช่เหรอคะ ทำไมยังมาวนเวียนอยู่แถวไซต์งานบิ้วอินของฉันอีก” “ก็เป็นห่วง... กลัวว่าจะมี ‘สถาปนิกหน้าตาดี’ แอบไปตกหลุมพรางใครเข้าอีกน่ะสิคะ” ธนัชชาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งเกือบจะชนกัน สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับสร้างคลื่นความสั่นไหวในอกของพิมพ์รตาได้อย่างน่าประหลาด “อีกอย่าง... เปลี่ยนบรรยากาศมาทำงานร่วมกันในไซต์งานแบบนี้ มันก็ตื่นเต้นไปอีกแบบนะคะ คุณสถาปนิก” คำว่า ‘เปลี่ยนบรรยากาศ’ ของผู้กำกับคิวบู๊ปากแซ่บไม่ได้หมายถึงการยืนคุยกันในห้องทำงานติดแอร์อีกต่อไป เพราะทันทีที่ก้าวเท้าออกมาสู่พื้นที่ก่อสร้างชั้นล่างของอาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างสิ้นเชิง แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านโครงสร้างกระจกใสสะท้อนกับละอองฝุ่นยิปซั่มระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร ไซต์งานที่เคยเต็มไปด้วยเสียงตะโกนสั่งงานโฮกฮากและเสียงเครื่องมือช่างกระแทกกระทั้น บัดนี้กลับคล้ายถูกเคลือบไว้ด้วยฟิลเตอร์สีชมพูจางๆ เพียงเพราะสายตาคู่คมที่คอยมองตามทุกย่างก้าวของเธอไม่ห่าง “ธันย์คะ! ช่วยหยิบตลับเมตรตรงนั้นให้หน่อยค่ะ” พิมพ์รตาตะโกนเรียกขณะกำลังก้มๆ เงยๆ ตรวจสอบระดับความเรียบร้อยของบัวพื้นไม้ที่ช่างเพิ่งติดตั้งเสร็จ ผู้กำกับหนุ่มที่สวมหมวกนิรภัยสีเหลืองเอียงคอรับคำอย่างว่าง่าย ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างกายเธอโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์ผู้กำกับมือหนึ่งคิวบู๊ร้อยล้านแม้แต่น้อย “ตรงนี้เหรอคะคุณแฟน” ธนัชชาจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘แฟน’ สองพยางค์หลังเป็นพิเศษจนคนฟังต้องค้อนควับ รีบยกมือขึ้นปิดปากเขาแทบไม่ทัน “เบาๆ สิคะ! ถ้าคนงานได้ยินเข้าฉันจะเอาหน้ามุดลงไปในกองปูนซีเมนต์จริงๆ ด้วยนะ” พิมพ์รตากระซิบเสียงเขียว แม้แก้มใสจะแดงก่ำลามไปถึงต้นคอด้วยความเขินอายที่ปิดไม่มิด ธนัชชาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านฝ่ามือที่เธอยังคงทาบอยู่บนริมฝีปากเขา ความนุ่มหยุ่นและไออุ่นจากเรียวปากที่ขยับพูดทำให้พิมพ์รต้ารีบชักมือกลับราวกับโดนน้ำร้อนลวก ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนคนฉวยโอกาสที่ยิ้มรับหน้าตาเฉย “อายอะไรล่ะคะ เป็นแฟนผู้กำกับมันน่าอายตรงไหน ออกจะเท่จะตาย ได้ทั้งงานออกแบบบ้านในฝันแถมพ่วงตำแหน่งหัวใจคนคุมกองถ่ายไปฟรีๆ อีกต่างหาก” ธนัชชาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาสวยถือวิสาสะหยิบหมวกนิรภัยสีขาวจากมือเธอมาสวมให้อย่างเบามือ พร้อมกับจัดปีกหมวกให้เข้าที่ด้วยความใส่ใจ “ทำงานดีๆ ค่ะ คุณสถาปนิก... เดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้ ฉันจะพาไปเลี้ยงชาบูชดเชยที่ทำให้คุณเหนื่อยมาทั้งวัน” “ใครเหนื่อยกันคะ งานฉันราบรื่นดี... จนกระทั่งคุณโผล่มานี่แหละค่ะตัวดี” ถึงปากจะต่อว่าแต่รอยยิ้มบางเบาที่ระบายอยู่บนเรียวปากอิบอิ่ม ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจดวงนี้กำลังพองโตคับอก บรรยากาศการทำงานในไซต์งานที่เคยตึงเครียดและเร่งรีบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นตรงกันอย่างน่าประหลาด ทุกครั้งที่สายตาสบกัน มันมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงันและรอยยิ้มมุมปาก “พี่พิมพ์คะ! แย่แล้วค่ะ!” เสียงตะโกนแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน เกวลิน โปรดิวเซอร์สาวเพื่อนสนิทวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในโซนห้องรับแขกที่กำลังตกแต่ง ใบหน้าของเพื่อนสนิทซีดเผือดจนเห็นได้ชัด ในมือถือโทรศัพท์มือถือสั่นระริก พิมพ์รตาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของเพื่อน “มีอะไรคะเกว หน้าตาตื่นมาเชียว” “คือ... คือ...” เกวลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาหวาดหวั่นเหลือบมองธนัชชาก่อนจะหันกลับมามองหน้าพิมพ์รตา “มีคนปล่อยคลิปหลุดในกลุ่มไลน์กลุ่มใหญ่ของบริษัทสถาปนิก... เป็นคลิปที่พี่พิมพ์กับคุณธันย์ยืนกอดกันในห้องทำงานเมื่อตอนเที่ยงค่ะ!” ธนัชชาหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นมาในเสี้ยววินาที “แถม... แถมตอนนี้...” เกวลินสูดหายใจเข้าลึก, รวบรวมความกล้าพูดประโยคที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบ “คุณพ่อของพี่พิมพ์... ยืนรออยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างแล้วค่ะ!” [คำขอบคุณจากนักเขียน]: ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาหัวใจสีชมพูและเตรียมรับมือกับมรสุมลูกใหญ่ไปพร้อมกันนะคะ!