เงาขุนพลตัวแรก

"ถอยไปเซร่า! อย่าให้มันเข้าใกล้ระยะประชิดเด็ดขาด!" เสียงของคริสตะโกนก้องท่ามกลางเสียงหินที่แตกกระจายจากผนังดันเจี้ยน เศษหินร่วงกราวลงมาประหนึ่งห่าฝน มือของเขากระชับกริชเล่มเก่าในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม จ้องมองไปยังฝุ่นควันที่ค่อยๆ จางลงเผยให้เห็นร่างมหึมาของ 'อัศวินอสูรเกราะเหล็ก' บอสประจำดันเจี้ยนระดับ B ที่โผล่มาผิดที่ผิดทาง เซร่าถอยฉากกลับมาข้างกายคริส ลมหายใจของเธอหอบถี่ แม้จะเป็นฮันเตอร์ระดับ A แต่การเผชิญหน้ากับบอสที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของดันเจี้ยนแรงก์ F เช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องเล่นๆ "คริส... ดันเจี้ยนนี้มันผิดปกติเกินไป ระบบตรวจจับไม่ได้ระบุว่ามีบอสระดับนี้อยู่ ข้อมูลพวกนั้นมันจงใจล่อเรามาตายชัดๆ!" คริสไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึก ความเย็นเยียบแล่นผ่านไขสันหลัง ราวกับมีกระแสพลังงานบางอย่างกำลังตื่นขึ้นในกระดูกของเขา เขาจำความรู้สึกนี้ได้ดี ความรู้สึกที่ครั้งหนึ่งเคยเกลียดชัง แต่บัดนี้มันกลับเปรียบเสมือนสหายสนิท... พลังแห่งความตาย อัศวินอสูรคำรามก้อง เสียงนั้นบาดลึกถึงแก้วหู มันเหวี่ยงดาบยักษ์ขึ้นเหนือหัวหมายจะบดขยี้ร่างของทั้งคู่ให้กลายเป็นเศษเนื้อในคราเดียว "กระโดด!" คริสตะโกนพร้อมกับผลักเซร่าไปด้านข้าง ส่วนตัวเขาอาศัยจังหวะที่ดาบยักษ์ปักลงบนพื้นจนดินสะเทือน พุ่งตัวเข้าหาจุดบอดของมันด้วยความเร็วที่เหนือกว่าฮันเตอร์แรงก์ F ทั่วไปอย่างมหาศาล เขารู้ดีว่าพลังกายของเขายังไม่พอจะเอาชนะมันด้วยการปะทะตรงๆ แต่เขามีสิ่งที่เหนือกว่านั้น *“ระบบ... ข้าขอยืมพลังนั้น... จงแสดงให้ข้าเห็นว่าความตายไม่ใช่จุดจบ”* เมื่อกริชของเขาปักลงบนข้อต่อเกราะที่คอของอัศวินอสูร แรงปะทะทำให้มันเสียหลัก คริสอาศัยจังหวะนั้นถีบตัวขึ้นบนไหล่ของมัน ก่อนจะกดมือทั้งสองข้างลงบนหมวกเกราะที่เต็มไปด้วยรอยร้าว พลังมืดสีม่วงอมดำพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา ราวกับงูพิษที่กำลังเลื้อยแทรกซึมเข้าไปในร่างของศัตรู “จงตื่นขึ้น... จากพันธนาการของความไร้ตัวตน” เสียงของคริสเย็นเยียบและทรงอำนาจจนเซร่าที่ยืนดูอยู่ถึงกับขนลุกเกรียว ร่างของอัศวินอสูรที่ควรจะฟาดฟันเขา กลับหยุดนิ่งกะทันหัน หมอกสีดำหนาทึบปกคลุมร่างของมัน ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากวิญญาณส่งผ่านออกมาเป็นแรงสั่นสะเทือนทางอากาศ เสียงกรีดร้องของวิญญาณที่กักขังอยู่ในเกราะเหล็กดังระงม ก่อนจะค่อยๆ เงียบลงจนเหลือเพียงเสียงหายใจที่หนักหน่วง “แก... แกทำอะไร!” เซร่าอุทานด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นอัศวินอสูรที่เคยเป็นศัตรูค่อยๆ คุกเข่าลงต่อหน้าคริส หมอกควันดำเปลี่ยนสภาพกลายเป็นผ้าคลุมไหล่ที่พริ้วไหวในความมืด ดวงตาของอัศวินตัวนั้นเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีฟ้าครามเช่นเดียวกับคริส คริสยืนหอบหายใจอยู่บนไหล่ของมัน ก่อนจะกระโดดลงมายืนพื้นเบื้องล่าง เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แววตาของเขายังคงเย็นชาดั่งน้ำแข็ง “มันไม่ได้เป็นมอนสเตอร์อีกต่อไปเซร่า แต่มันคือ ‘เงาขุนพล’ ตัวแรกของฉัน” ทว่า ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมดันเจี้ยน เสียงปรบมือที่ดังมาจากมุมมืดของโถงทางเดินก็ทำลายบรรยากาศนั้นทิ้งทันที “เยี่ยมมาก... พลังแห่งการบงการเงาที่สาบสูญไปนับพันปี ไม่นึกเลยว่าจะมาอยู่ในร่างของฮันเตอร์แรงก์ F ขยะอย่างแก” ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาดูเป็นมิตร ทว่าแววตากลับว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ เซร่าชักอาวุธออกมาทันที “หัวหน้ากิลด์อันดับ 1... ซาเวียร์! แกมาทำอะไรที่นี่!” ซาเวียร์ไม่สนใจคำถามของเธอ เขาจ้องมองไปยัง ‘เงาขุนพล’ ของคริสด้วยความหิวกระหาย “คริส... ข้อมูลเรื่องครอบครัวที่ถูกหักหลังน่ะ มันไม่ใช่แค่ฝีมือสมาคมหรอกนะ แต่เป็นเพราะ ‘นั่น’ ต่างหากที่พวกเราต้องการ...” ซาเวียร์หยิบเหรียญตราสีทองออกมา แล้วบีบมันจนแตกคามือ ทันใดนั้นประตูมิติสีดำสนิทก็เปิดออกเบื้องหลังเขา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของกองทัพฮันเตอร์ระดับสูงนับสิบคนที่ก้าวออกมาล้อมพวกเขาไว้ คริสยิ้มมุมปาก ความรู้สึกโกรธแค้นที่สั่งสมมานานพุ่งพล่าน แต่แทนที่จะหวาดกลัว เขากลับสั่งให้เงาขุนพลขยับเข้ามาบังข้างหลังเขาไว้ “ดูเหมือนว่าวันนี้... ดันเจี้ยนนี้จะเป็นหลุมฝังศพของใครบางคนจริงๆ สินะ” ซาเวียร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ดาบมาที่คริส “ไม่ใช่ของใครที่ไหน... แต่เป็นของแก... เจ้าจักรพรรดิผู้ไม่มีบัลลังก์” ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของคริสก็ยุบตัวลงเผยให้เห็นห้วงมิติสีแดงฉานที่กำลังดูดกลืนทุกอย่างรอบข้างเข้าสู่จุดศูนย์กลาง และในวินาทีที่วิกฤตที่สุด มือปริศนาจากในห้วงมิตินั้นกลับคว้าข้อมือของคริสไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในหัวของเขาเพียงคนเดียวว่า... "ในที่สุด... ข้าก็ได้พบเจ้าสักที... ท่านพ่อ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเงามืดไปกับผมนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาขอบคุณครับ