การปรากฏตัวของจักรพรรดิมังกร

"แกไม่ใช่ฉัน... และไม่มีวันที่จะเป็นฉัน" คริสเค้นเสียงผ่านไรฟัน ท่ามกลางความกดอากาศที่หนักอึ้งจนพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นวงกว้าง ดวงตาของเขาสั่นไหวครู่หนึ่งเมื่อมองไปยังเงาสีดำเบื้องหน้า—ร่างจำลองของเขาเองที่ยืนตระหง่านอยู่หลังประธานสมาคม ร่างนั้นไม่ได้มีแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเหมือนคริส แต่มันว่างเปล่า เยือกเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจการทำลายล้างที่เขาสัมผัสได้ถึงกระดูกสันหลัง ประธานสมาคมหัวเราะร่วน เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าและบิดเบี้ยว ราวกับมีบางสิ่งกำลังใช้ลำคอของชายแก่คนนี้เป็นเครื่องมือสื่อสาร "ความโกรธแค้นคือเชื้อเพลิงที่ดีที่สุดคริส... แต่ดูเหมือนเธอจะใช้มันได้ไม่คุ้มค่าเลยนะ" เซร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างคริสพยายามขยับดาบแรงก์ A ในมือ ทว่าร่างกายของเธอกลับทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น แรงกดดันจาก 'เงา' ของคริสที่พุ่งออกมาจากตัวประธานสมาคมนั้นมหาศาลจนแทบหยุดการไหลเวียนของโลหิต "เซร่า! ถอยไป!" คริสตะโกน สองมือของเขากำแน่นจนเลือดย้อมถุงมือสีดำ "ไอ้สารเลว... แกทำอะไรกับความทรงจำของฉัน?" "ความทรงจำ?" เงาร่างคริสเอียงคอเล็กน้อย มุมปากของมันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก "ฉันไม่ใช่ความทรงจำ ฉันคือ 'ผลลัพธ์' ของสิ่งที่แกกำลังจะเป็นต่างหากล่ะ จักรพรรดิที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องมีหัวใจที่เต้นด้วยความสงสาร... และไม่จำเป็นต้องมีอดีตที่คอยเหนี่ยวรั้ง" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบห้องโถงสมาคมพลันบิดเบี้ยว รอยแยกมิติสีม่วงเข้มข้นฉีกกระชากอากาศออกเป็นชิ้นๆ กลิ่นอายของกำมะถันและพลังงานโบราณที่กดทับจนอากาศรอบข้างกลายเป็นสุญญากาศไหลทะลักออกมา ประธานสมาคมล้มลงกับพื้นดั่งหุ่นเชิดที่สายชักขาดผึง ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกกลืนกินโดยเงาดำมืดมิด จากรอยแยกมิติที่ขยายตัวจนกว้างขวาง ร่างหนึ่งก้าวออกมา—ร่างที่สูงใหญ่เกินมนุษย์ปกติ เกราะเหล็กไหลสีดำสนิทราวกับห้วงอวกาศเปล่งประกายล้อกับแสงไฟ ดาบเล่มยักษ์ที่ปักลงบนพื้นทำให้พื้นหินทั้งห้องโถงถึงกับพังทลายลงในพริบตา จักรพรรดิมังกรทมิฬ คริสสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนของกองทัพเงาในตัวเขา เหล่าขุนพลที่เขาสะสมมาตลอดการเดินทางต่างคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไร้คำสั่ง ความหวาดกลัวที่คริสไม่เคยสัมผัสมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง "เจ้าคือเศษเสี้ยวที่เหลืออยู่ของข้า" เสียงของจักรพรรดิมังกรทมิฬดังก้องไปทั่วจิตวิญญาณของคริส มันไม่ได้มาจากหู แต่มันกระแทกเข้าที่แกนกลางของตัวตน "เจ้าพยายามจะล้างแค้นสมาคมที่สร้างเจ้าขึ้นมา... แต่เจ้ากลับไม่รู้ตัวเลยว่า เจ้าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็น 'ร่างภาชนะ' ให้กับข้าตั้งแต่แรก" คริสกัดฟันแน่น เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปาก "อย่ามาพูดพล่อยๆ... ฉันคือคริส ไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้น!" "งั้นหรือ?" จักรพรรดิมังกรทมิฬสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังงานสีดำพุ่งทะลุผ่านหน้าอกของคริส แต่แทนที่จะทะลุผ่านไป มันกลับกระจายตัวเป็นโซ่ตรวนรัดรึงร่างของเขาไว้ และในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพนิมิตที่บิดเบี้ยวก็ปรากฏขึ้นในหัวของคริส ภาพครอบครัวที่ถูกสังหาร ภาพการทดลองที่สมาคมทำกับเขา... แต่ทุกอย่างกลับถูกบิดเบือน ความจริงที่เขาเชื่อมาตลอดคือเรื่องโกหก ภาพตรงหน้าคือพ่อของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ จักรพรรดิมังกรทมิฬในวันนั้น—วันที่เขาถูกทอดทิ้ง "พ่อ...?" คริสครางเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงในชั่วพริบตา "คนของเจ้าไม่ได้หักหลังเจ้าคริส" จักรพรรดิมังกรทมิฬก้าวเข้ามาใกล้จนปลายดาบแตะที่ลำคอของเขา "พวกเขาคือ 'หลักประกัน' ที่ยอมแลกชีวิตเพื่อให้เจ้าเติบโตขึ้น... เพื่อเป็นจักรพรรดิที่สมบูรณ์แบบให้กับข้า ในวันที่โลกนี้ถึงกาลอวสาน" เงาสีดำในตัวคริสเริ่มตอบสนองอย่างรุนแรง มันพยายามจะแย่งชิงการควบคุมร่างกายของเขาไปอีกครั้ง คริสมองไปที่เซร่าที่กำลังพยายามลุกขึ้นมาช่วยเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด เธอไม่ใช่เพียงแค่คู่คิด แต่เป็นเพียงตัวหมากที่ถูกวางไว้เพื่อกระตุ้นให้เขาเปิดประตูมิติขั้นสุดท้าย คริสหลับตาลง พลังอำนาจมหาศาลที่เขาเคยพยายามกดไว้เริ่มเดือดพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด ไม่ใช่เพื่อทำลายจักรพรรดิมังกรทมิฬ... แต่เพื่อทำลายทุกอย่างที่สร้างเขาขึ้นมา แม้จะต้องสูญเสียตัวตนของตัวเองไปตลอดกาลก็ตาม เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลกลับกลายเป็นสีม่วงมืดมิดไร้ก้นบึ้ง มือที่ถูกโซ่ตรวนไว้ค่อยๆ บีบอัดจนโซ่สีดำนั้นแตกละเอียดเป็นผุยผง "ถ้าฉันคือร่างภาชนะ... งั้นฉันก็จะขังแกไว้ในร่างนี้ไปตลอดกาล" คริสคำราม พร้อมกับกองทัพเงาที่ลุกฮือขึ้นมาจากเงามืดทั่วทั้งสมาคมจนนับไม่ถ้วน ไม่ใช่เพื่อรับใช้ใครหน้าไหน แต่เพื่อเป็นโซ่ตรวนที่แน่นหนาที่สุดในจักรวาล ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น จักรพรรดิมังกรทมิฬกลับหัวเราะออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะถอยหลังกลับเข้าไปในรอยแยกมิติ และทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ให้คริสใจสลาย "ทำได้ดีมากคริส... แต่อย่าลืมสิว่า คนที่สั่งให้พ่อของเจ้าฆ่าแม่ของเจ้าน่ะ... ไม่ใช่ข้าหรอกนะ แต่เป็น 'เธอ' คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้านั่นแหละ" คริสชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาค่อยๆ หันกลับไปหาเซร่าที่กำลังถือดาบสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าที่เขาเคยไว้ใจที่สุด บัดนี้กลับเผยรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน... รอยยิ้มของผู้บงการตัวจริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาถึงตอนนี้นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาจะพาพวกคุณไปสู่บทสรุปที่เข้มข้นที่สุดในตอนต่อไปครับ