ความสิ้นหวัง

"อย่าให้มันผ่านแนวป้องกันไปได้! ถ้ากำแพงชั้นในแตก ทุกคนตายหมด!" เสียงคำรามของเซร่าดังกลบเสียงระเบิดของเวทมนตร์ที่ตกลงมาราวกับห่าฝน เธอหอบหายใจถี่ ใบหน้าคมคายเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและเขม่าดินปืน ดาบแสงในมือของเธอริบหรี่ลงทุกที เธอไม่ใช่เด็กสาวแรงก์ A ที่มั่นใจในตัวเองอีกต่อไป แต่นี่คือฮันเตอร์ที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวของความตาย คริสยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังแนวหน้า ดวงตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเหล่าฮันเตอร์ที่ถูกกองทัพอสูรของจักรพรรดิมังกรทมิฬฉีกกระชากร่าง กองทัพเงาของเขาสั่นสะเทือน ทุกครั้งที่เงาตัวหนึ่งถูกทำลาย แรงสะท้อนจะกระแทกเข้าที่หัวใจของเขาโดยตรง "คริส... เราต้านไม่อยู่แล้ว" เซร่าทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ดาบของเธอหักครึ่ง "สมาคม... สมาคมทรยศเรา พวกมันถอนกำลังสนับสนุนทั้งหมดไปแล้ว พวกมันจงใจให้เราตายที่นี่!" คริสไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีม่วงคล้ำจากการฉีกขาดของมิติ เบื้องบนนั้น ร่างมหึมาของจักรพรรดิมังกรทมิฬกำลังเหยียดตัว บดบังแสงตะวันจนโลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิด "ความแค้นของฉัน..." คริสพึมพำ น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก "มันเบากว่าน้ำหนักของชีวิตเพื่อนพ้องที่ต้องมาตายเพราะเกมการเมืองพวกนี้งั้นหรือ" เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ โลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกมา แต่มันกลับถูกดูดกลืนด้วยไอเงาสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาโดยอัตโนมัติ "ท่านจักรพรรดิ!" เสียงของหนึ่งในขุนพลเงาที่เหลือรอดดังขึ้นผ่านกระแสจิต "กองทัพหลักของมนุษย์ทางทิศตะวันตกพินาศสิ้นแล้ว! กำแพงกั้นเขตเมืองชั้นที่สามถูกทำลาย! ไม่มีใครเหลือรอดเลยแม้แต่คนเดียว!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับว่าแม้แต่เสียงลมหายใจของศัตรูก็หยุดชะงักลงเพื่อรอฟังคำสั่งสุดท้าย คริสเดินผ่านร่างของเซร่าไปช้าๆ เขาหยุดลงที่หน้าสนามรบที่นองไปด้วยเลือด กองทัพมนุษย์ที่เคยฮึกเหิมบัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง กองทัพเงานับหมื่นของเขากำลังแตกสลายจากการถูกบดขยี้ด้วยพลังมหาศาลจากมิติที่สูงกว่า "เซร่า" คริสเรียกเบาๆ โดยไม่หันกลับไป "จำวันที่เราเจอกันครั้งแรกได้ไหม? วันที่เธอบอกว่าฉันเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ที่ไม่มีวันไปถึงไหน" เซร่าเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของชายที่เธอเคยดูแคลน แต่ตอนนี้กลับเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวชีวิตของเธอเอาไว้ "ฉัน... ฉันขอโทษ คริส" "ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก" คริสแค่นยิ้มที่มุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น รอยยิ้มของคนที่ละทิ้งความเป็นมนุษย์ไปครึ่งค่อนชีวิต "เพราะนับจากวินาทีนี้ไป โลกที่พวกมันพยายามจะปกป้องด้วยการหักหลังคนอื่น... จะไม่เหลืออะไรเลย" ทันใดนั้น คริสสะบัดมือออกไปเบื้องหน้า ไอเงาสีดำสนิทพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนสภาพอากาศรอบข้างให้กลายเป็นสุญญากาศ อุณหภูมิในพื้นที่ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง จักรพรรดิมังกรทมิฬที่อยู่บนฟากฟ้าส่งเสียงคำรามก้อง มันรับรู้ได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่กำลังตื่นขึ้น "เจ้าคิดจะทำอะไร?" เสียงทุ้มต่ำและกังวานของมังกรทมิฬดังลงมาจากสวรรค์ "เจ้าจะแลกวิญญาณของเจ้าเพื่อกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกนี้งั้นหรือ?" คริสแหงนหน้ามองศัตรูคู่อาฆาต ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงสว่างจ้า "หากโลกนี้ไม่มีที่ให้คนอย่างฉันยืนอยู่... งั้นก็ให้มันจมลงสู่ความมืดมิดพร้อมกับพวกแกทุกคนนั่นแหละ!" ทว่า ในวินาทีที่คริสกำลังจะปลดปล่อยพลังทั้งหมดเพื่อทำลายทุกสรรพสิ่ง แรงกระแทกมหาศาลก็ซัดเข้าที่หน้าอกของเขาจนร่างลอยกระเด็นไปกระแทกกับซากกำแพงเมือง คริสกระอักเลือดออกมาคำโต เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางสนามรบ ร่างที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด... ร่างที่ควรจะตายไปตั้งแต่สงครามเริ่มต้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีขาวสะอาดตา สัญลักษณ์แห่งประธานสมาคมฮันเตอร์ยืนเหยียบอยู่บนซากศพของขุนพลเงาตัวสุดท้าย เขายิ้มอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังยืนอยู่ในงานเลี้ยงน้ำชา ไม่ใช่สนามรบที่มีแต่กลิ่นคาวเลือด "เจ้าทำได้ดีมาก คริส" ประธานสมาคมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ขอบคุณที่รวบรวมพลังเงาทั้งหมดไว้ในจุดเดียว เพื่อให้ฉัน... ได้เก็บเกี่ยวผลผลิตสุดท้ายนี้ด้วยตัวเอง" คริสพยายามฝืนร่างขึ้นมา มือสั่นเทาขณะพยายามเรียกเงากลับมา แต่ความว่างเปล่าคือคำตอบเดียวที่ได้รับ เงาสีดำของประธานสมาคมค่อยๆ แผ่ขยายออก และสิ่งที่ปรากฏขึ้นข้างหลังเขากลับไม่ใช่ฮันเตอร์ แต่เป็นภาพสะท้อนของ 'ตัวคริสเอง' ที่มีสภาพเยือกเย็นและโหดเหี้ยมกว่าที่เขาเคยเป็นหลายเท่า ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 33 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วเรามาลุ้นกันต่อว่าชะตากรรมของคริสจะเป็นอย่างไรในตอนต่อไป "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" สัญญาว่าจะเขียนให้มันส์กว่าเดิมแน่นอนครับ!